ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5106

คลอเดียรู้สึกซาบซึ้งใจ พยักหน้าหนักๆ

เวลานี้เย่เฉินจึงแนะนำป้าหลี่ว่า : "ใช่สิป้าหลี่ ฉันขอแนะนำแม่ยายของฉันกับคุณ"

พูดจบ เขาก็มองไปทางหม่าหลัน จากนั้นจึงพูดกับหม่าหลันว่า : "แม่ครับ นี่คือป้าหลี่จากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า คุณน่าจะเคยได้ยินแล้ว"

"เคยได้ยิน เคยได้ยิน!" หม่าหลันมองป้าหลี่ กล่าวอย่างประหลาดใจว่า : "ก่อนหน้านี้ฉันเคยได้ยินเย่เฉินพูดถึงคุณทุกวัน!"

ในระหว่างที่พูด ในสมองของหม่าหลันอดไม่ได้ที่จะนึกถึงในตอนนั้น ตอนวันเกิดนายหญิงใหญ่เซียว ในงานเลี้ยงวันเกิดจู่ๆ เย่เฉินก็เสนอให้ป้าหลี่ยืมเงินหนึ่งล้านเพื่อไปพบแพทย์

ในตอนนั้น ตนเองเกลียดเย่เฉินที่ไม่มีตา แต่ใครก็คาดไม่ถึง ว่าเย่เฉินในตอนนี้ กลายเป็นลูกเขยผู้มั่งคั่งที่ไม่ต้องร้องขออะไร

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ เธอรีบพูดกับป้าหลี่ว่า : "ไอ๋หยา ในตอนนั้นเย่เฉินต้องการรักษาคุณ ใช้ความคิดอย่างมากจริงๆ และครอบครัวเราพยายามที่จะช่วยเหลืออย่างเต็มที่......"

พูดถึงตรงนี้ หม่าหลันถอนหายใจด้วยความเยือกเย็น : "แต่น่าเสียดาย นายหญิงใหญ่ตระกูลเซียวคนนั้นตายไปซะแล้ว เธอเป็นคนตระหนี่ถี่เหนียว เย่เฉินเอ่ยปากจะยืมเงินเธอ เธอไม่เพียงแต่ไม่ให้เย่เฉินยืมเงิน ยังด่าเย่เฉินอย่างสาดเสียเทเสียต่อหน้าสาธารณชนอีกด้วย มันมากเกินไปแล้วจริงๆ!"

ป้าหลี่รีบกล่าวขอบคุณทันที : "ท่านมีเจตนาดีจริงๆ ขอบคุณนะคะ!"

หม่าหลันหัวเราะแหะๆ โบกไม้โบกมือกล่าวว่า : "นี่ จะเกรงใจทำไมกัน ลูกเขยของฉันพูดถึงคุณตลอดเลยนะ เป็นธรรมดาที่จะมีส่วนร่วมไปด้วย"

พูดจบ เธอก็เอ่ยถามด้วยสีหน้าเป็นห่วง : "ใช่สิ โรคของคุณหายดีแล้วเหรอ?"

นับตั้งแต่งานเลี้ยงของนายหญิงใหญ่เซียว หลังจากตนเองกลายเป็นขยะถูกทุกคนเหยียบย่ำ ชีวิตของตนเองดีดขึ้นมาจากจุดต่ำสุดอย่างแท้จริง มีความสำเร็จอย่างน่าอัศจรรย์

ในเวลานี้ กัปตันเดินจากห้องนักบินเข้าไปในห้องโดยสารและกล่าวอย่างสุภาพว่า : "แขกผู้มีเกียรติทุกท่าน ฉันเป็นกัปตันของเที่ยวบินนี้ เต็มใจอย่างมากที่จะให้บริการพวกคุณ เรามีเวลาบินประมาณ 11 ชั่วโมง ถ้าทุกท่านพร้อมแล้ว เราก็ออกเดินทางได้เลย"

หม่าหลันหยิบมือถือออกมาโดยจิตใต้สำนึก อยากให้กัปตันกลับไปทำอีกครั้ง แต่เมื่อคิดว่ายังมีผู้คนที่อยู่ข้างๆ อีกไม่น้อย ด้วยเหตุนี้จึงทำได้เพียงยกเลิกไป เพียงแต่ในใจยังอยากจะโอ้อวดอยู่เล็กน้อย ด้วยเหตุนี้จึงบอกกับเซียวชูหรันว่า : "ชูหรัน โทรหาพ่อของคุณด้วย ให้เขารีบจัดเก็บข้างของ และเอารถโรลส์-รอยซ์คันนั้นมารับเราที่สนามบินด้วย"

เซียวชูหรันพูดอย่างจนใจ : "แม่ คุณไม่ได้ยินที่กัปตันพูดเมื่อกี้เหรอ เราต้องบินอีกสิบกว่าชั่วโมงเลยนะ......"

"อ้อ......" หม่าหลันเข้าใจอย่างรวดเร็ว หลังจากนั้นจึงโบกไม้โบก : "ไม่เป็นไร คุณบอกกับเขาด้วย แค่ขอให้เขามารับเราที่สนามบินก่อนเวลาหนึ่งชั่วโมงก็พอ"