ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5108
"ใช่!" เซียวชูหรันกล่าวอย่างเห็นด้วย : "รีบกลับบ้านเถอะ ถ้าพ่อไม่อยู่ที่บ้าน เราจะออกไปตามหา ถ้าไม่ได้จริงๆ ก็โทรแจ้งตำรวจ!"
หม่าหลันที่อยู่ข้างๆ พูดอย่างไม่พอใจ : "กลับบ้าน? กลับบ้านทำไม? พ่อของคุณไม่ขับรถมารับ เราจะกลับไปทำไม?"
เซียวชูหรันกล่าวโดยจิตใต้สำนึก : "เรานั่งแท็กซี่กลับไปก็ได้"
"นั่งแท็กซี่?!" หม่าหลันแสดงออกและพูดจาโอ้อวด : "ฉันเป็นคนมีชื่อเสียง ในนครนิวยอร์ก ในกรมราชทัณฑ์เบดฟอร์ดฮิลส์ ฉันก็เป็นคนที่โด่งดังมีชื่อเสียงที่สุด ฉันนั่งเครื่องบินส่วนตัวกลับมา แต่พอลงจากเครื่องกลับไม่ให้ฉันนั่งโรลส์-รอยซ์ ไม่ให้นั่งเอารถเบนซ์หรือรถบีเอ็ม ยังจะให้ฉันนั่งแท็กซี่อีกด้วย นี่ฉันจะเอาหน้าไปไว้ไหน?"
เซียวชูหรันกล่าวอย่างจนใจ : "ไอ๋หยาแม่ นี่มันช่วงเวลาไหนแล้ว คุณยังให้ความสำคัญกับสิ่งเหล่านี้อีก เราต้องรีบกลับไปดูว่าเกิดอะไรขึ้นกับพ่อนั่นคือเรื่องที่สำคัญที่สุด!"
พูดจบ ก็ไม่รอให้หม่าหลันได้ตอบกลับ รีบยื่นมือไปโบกแท็กซี่ข้างทางคันหนึ่ง
เห็นเย่เฉินกับเซียวชูหรันเปิดประตูรถเตรียมจะขึ้นไป หม่าหลันก็กล่าวด้วยสีหน้ากลัดกลุ้มใจ : "ชูหรัน ดีเลวยังไงก็เรียกรถหรูอะไรก็ได้ นั่งjettaพังๆ คันนี้ มันน่าเกลียดอย่างมาก!"
เซียวชูหรันเห็นแม่มีนิสัยเช่นนี้ จึงอดไม่ได้ที่จะกล่าวด้วยความโกรธ : "ถ้าคุณอยากนั่งรถหรู เช่นนั้นคุณก็รออยู่ที่นี่เถอะ ฉันกับเย่เฉินจะกลับไปก่อน"
พูดจบ ก็ดึงประตูรถเปิดและเข้าไปนั่ง
หม่าหลันเห็นเช่นนั้น ทันใดนั้นก็ไม่ได้ดื้อดึงต่อไป ทำได้เพียงเข้าไปนั่งข้างคนขับอย่างไม่พอใจ
เมื่อเข้าไปนั่งข้างคนขับ เธอก็คิ้วขมวด ปิดจมูกและพูดกับคนขับรถคนนั้นว่า : "คนขับแท็กซี่ ทำไมในรถแท็กซี่ของคุณถึงมีกลิ่นบุหรี่แรงขนาดนี้ล่ะ?"
คนขับแท็กซี่กล่าวทันทีว่า : "มีกลิ่นบุหรี่เหรอ?"
หม่าหลันมองค้อนเขา และกล่าวด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ : "สูบ"
คนขับแท็กซี่จึงพูดต่อว่า : "ก็นั่นนะสิ ในบ้านก็ได้กลิ่นบุหรี่ ออกจากบ้านก็ได้กลิ่นบุหรี่ มีอะไรที่ต่างกันล่ะ?"
หม่าหลันกล่าวสองคำด้วยความเหยียดหยาม : "ตายแล้ว"
คนขับแท็กซี่คนนั้นกล่าวโดยจิตใต้สำนึก : "อะไรตายแล้ว?"
หม่าหลันจงใจพูดเสียงดัง : "คุณไม่ได้ถามหรอกเหรอว่าสามีของฉันสูบบุหรี่หรือเปล่า? ฉันก็ตอบคุณว่าเขาสูบบุหรี่ สูบจนตายไปแล้ว"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...