ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5109
ฉับพลันทันทีคนขับรถแท็กซี่แสดงสีหน้าไม่น่าดู แต่ยังคงตอบโต้อย่างหน้าซีดเผือด :ขภ "คำพูดผู้หญิงอย่างคุณฉันไม่ฟังหรอก มีโอกาสมากมายที่คนคนหนึ่งจะตาย คุณรู้ได้อย่างไรว่าเขาตายเพราะสูบบุหรี่?"
"มะเร็งปอด!" หม่าหลันพูดประชดประชันว่า : "เขาสูบบุหรี่จนเป็นมะเร็งปอด ลามไปหัวใจตับม้ามปอดไตแล้วก็สมอง ว่ากันว่าแม้แต่กระดูกก็เช่นกัน เมื่อไปโรงพยาบาล หมอก็บอกว่าช่วยไม่ได้แล้ว อยู่ได้มากสุดก็สามเดือน ผลปรากฏว่าไม่ถึงหนึ่งอาทิตย์ก็ตายซะแล้ว ผมได้บริจาคร่างของเขาให้กับโรงเรียนแพทย์ฌญ เพื่อให้นักศึกษาแพทย์เหล่านั้นได้ผ่าออกผ่าท้องเพื่อฝึกฝีมือ ถือว่าเป็นการอุทิศเพื่อสังคมอีกด้วย"
พูดจบ หม่าหลันก็กล่าวอย่างปลงอนิจจัง : "ไอ๋หยา คุณไม่รู้หรอก โรงเรียนแพทย์บอกกับฉันว่า ปอดทั้งสองข้างของสามีฉัน สูบบุหรี่จนดำกว่าถ่านหิน ทันทีที่เปิดท้อง ก็ได้กลิ่นทั้งกลิ่นคาวกลิ่นควันบุหรี่คละคลุ้ง ศาสตราจารย์คนนั้นเกือบถูกรมควันตาย ปอดทั้ง 2 ข้างถูกตัด และถูกดึงออกมา เหมือนเนื้อหมูที่เพิ่งถูกรมควันออกมา น้ำมันหยดลงมาติ๋งๆ นั่นคือน้ำมันดิบของเขม่าควัน! คุณว่า เขาไม่ได้ตายเพราะสูบบุหรี่หรอกเหรอ?"
คนขับรถคนนั้นได้ฟังคำพูดนี้ ก็แสดงอาการเหมือนกินแมลงวันมีพิษเข้าไป ทั้งน่ารังเกียจ ทั้งน่ากลัวจริงๆ
หม่าหลันเห็นการแสดงออกที่ไม่น่าดูของเขาและไม่พูดจาอะไร จึงอดไม่ได้ที่จะพูดกระซิบว่า : "คุณว่าไหมเซลล์มะเร็งนั้นมีความแข็งแกร่งมาก ปอดที่สูบบุหรี่จนกลายเป็นเถ้าถ่าน เซลล์มะเร็งก็ยิ่งเติบโตยิ่งลุกลามมากขึ้นญฝ พลังนั้นช่างแข็งแกร่งจริงๆ รู้สึกว่านั้นเป็นเหมือนยอดไม้ที่ผุพัง ที่สามารถทำให้เห็ดหูหนูเจริญเติบโตได้ น่าสนใจจริงๆ"
คนขับรถแท็กซี่กล่าวว่า : "มีอะไรน่าสนใจล่ะ! นี่คุณกำลังพูดเปรียบเทียบบ้าบออะไรอยู่ ช่างน่ารำคาญจริงๆ เลย!"
คนขับแท็กซี่คนนั้นแสดงสีหน้าเขินอาย และพูดอ้ำๆ อึ้งๆ ว่า : "แค่กๆ เอ่อ......เอ่อสูบบุหรี่......เป็นการทำลายสุขภาพจริงๆ สูบให้น้อย หรือพยายามสูบให้น้อยที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้......"
หม่าหลันยิ้มและเอ่ยถามคนขับรถว่า : "คนขับแท็กซี่ คุณสูบบุหรี่วันละเท่าไหร่ล่ะ?"
คนขับแท็กซี่จับพวงมาลัยด้วยมือเดียวอย่างเขินอาย มืออีกข้างหนึ่งเกาศีรษะ พูดอย่างไม่มั่นใจว่า : "เอ่อฉัน......แค่นิดๆ หน่อยนะ......หนึ่งวัน......ก็ประมาณเอ่อ......ซองกว่าๆ ......"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...