ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5111
หม่าหลันที่นั่งวีลแชร์ กับเย่เฉิน และเซียวชูหรันเข้าไปในหมู่บ้านด้วยกัน ได้ยินเสียงแตรรถสั้นๆ จากด้านหลังได้ยินเสียงแตรรถยนต์ดังขึ้น
ทั้งสามคนหันกลับไปมองโดยจิตใต้สำนึก เห็นรถเมอร์เซเดส-เบนซ์SUVคันใหญ่ขับเข้ามาอย่างช้าๆ ลดกระจกรถลง ผู้หญิงคนหนึ่งโผล่หัวออกมา กล่าวอย่างดีใจและแปลกใจว่า : "โอ้ หม่าหลัน! กลับมาจากอเมริกาตั้งแต่เมื่อไหร่?!"
หม่าหลันได้ยินคำพูดนี้ ทันใดนั้นก็กล่าวอย่างแปลกใจ : "เฉียนหงเย่น?! เป็นคุณจริงๆ เหรอ?!"
เฉียนหงเย่ขับรถไปข้างๆ น้า และจอดข้างๆ หม่าหลัน เอนตัวพิงหน้าต่างด้วยใบหน้าเย่อหยิ่ง และกล่าวด้วยรอยยิ้ม : "หม่าหลันคุณช่างน่าสนใจจริงๆ ไปอยู่อเมริกามาหนึ่งเดือน จำพี่สะใภ้อย่างฉันคนนี้ไม่ได้แล้วเหรอ?"
พูดจบ เธอจึงมองรถวีลแชร์ที่หม่าหลันนั่งอยู่อย่างอยากรู้อยากเห็น ยิ้มแล้วกล่าวว่า : "ไอ๋หยา ทำไมคุณถึงต้องนั่งวีลแชร์ล่ะ? ขาหักอีกแล้วเหรอ?"
สองคิ้วของหม่าหลันขมวดขึ้นมาทันที
เวลานี้มีหลายเสียงดังขึ้นในใจของเธออย่างต่อเนื่อง
เสียงที่หนึ่ง : "แม่งเอ๊ย เฉียนหงเย่นยัยตัวเหม็นคนนี้ทำไมถึงขับรถเมอร์เซเดส-เบนซ์ได้ยังไง? ไม่ใช่ว่าเธอยากจนแม้แต่จะกินก็ไม่มีหรอกเหรอ? ในบ้านมีคนพิการสองคน ยังมีหญิงชราอายุ 80 ปีอีก กินข้าววันเว้นวัน ยากจนข้นแค้นอย่างนี้ จะเอารถเมอร์เซเดส-เบนซ์มาจากไหนกัน?"
"เชอะ" หม่าหลันพูดอย่างเหยียดหยาม : "ฉันรู้จักคุณมากว่า 20 ปี 30 ปีแล้ว ก็ไม่พบอะไรที่จะทำให้คุณเปลี่ยนมุมมองได้เลย มิหนำซ้ำครั้งนี้เพิ่งจะผ่านไปหนึ่งเดือนเท่านั้น"
เฉียนหงเย่ยิ้มเยาะ โบกไม้โบกมือกล่าวว่า : "ไอ๋หยา ช่างเถอะๆ หม่าหลันคุณก็เป็นคนพูดจาประชดประชัน อีกทั้งยังใจคอคับแคบ ไม่สามารถเห็นคนอื่นได้ดีไปกว่าตนเองได้ ฉันเข้าใจสองประเด็นนี้ดีกว่าใคร ฉันว่า ฉันไม่จำเป็นจะต้องทำให้คุณพอใจหรอก ไปก่อน บาย"
เมื่อพูดจบ เท้าของเธอก็เหยียบคันเร่ง รถเมอร์เซเดส-เบนซ์ส่งเสียงคำรามของเครื่องยนต์ ทิ้งคนทั้งสามเอาไว้ข้างหลัง
หม่าหลันตัวสั่นด้วยความโกรธ กัดฟันก่นด่าว่า : "แม่งเอ๊ย เฉียนหงเย่นคนนี้กล้าบ้าบิ่นกับฉันขนาดนี้ เธอต้องหาโอกาสพลิกชีวิตให้ดีขึ้นได้แล้วอย่างแน่นอน!"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...