ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5114
พูดจบ หม่าหลันก็นำหน้าไปก่อน ควบคุมรถวีลแชร์ไฟฟ้ามุ่งตรงไปที่ลานบ้าน และมุ่งตรงไปยังประตูใหญ่ทันที
เซียวชูหรันกลัวว่าแม่กลับไปถึงบ้านก่อนจะทะเลาะเบาะแว้งกับพ่อขึ้นมา เธอจึงรีบตามไป
เมื่อประตูใหญ่ถูกผลักออก ทั้งสามคนยังไม่ทันเข้าไป ก็ถูกกลิ่นบุหรี่ กลิ่นเหล้าที่คละคลุ้ง รวมถึงกลิ่นอาหารเน่าบูดราขึ้นทำให้สำลักจนลืมตาไม่ขึ้น
เมื่อมองไปยังห้องรับแขกขนาดใหญ่ที่เดิมทีตกแต่งเอาไว้อย่างหรูหรา เวลานี้เหมือนกับกองขยะก็ไม่ปาน
มีการทิ้งก้นบุหรี่ ซองบุหรี่ รวมถึงขวดเหล้าเอาไว้ทุกหนทุกแห่ง
ที่น่าสะอิดสะเอียนไปกว่านั้นก็คือ มีอาหารเดลิเวอรี่จำนวนมากที่กินแล้วทิ้งวางอยู่ข้างๆ ตอนนี้เป็นช่วงฤดูร้อน เศษอาหารที่เหลืออยู่ในกล่องอาหารทั้งขึ้นราทั้งส่งกลิ่นเหม็นเน่าไปหมด ซึ่งทำให้คนรู้สึกคลื่นไส้
เซียวชูหรันกับหม่าหลันถูกความเละเทะนี้ทำให้สมองหยุดชะงัก ครู่หนึ่งก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี
แต่เย่เฉินเหลือบมองไปบนโซฟาห้องรับแขก มีร่างหนึ่งนอนขดตัวอยู่ในสภาพตกที่นั่งลำบาก นั่นมันเซียวฉางควรพ่อตาของตนเองไม่ใช่เหรอ?
เวลานี้เซียวฉางควนเมามายอย่างมาก ท่อนล่างของเขาสวมเพียงกางเกงบ๊อกเซอร์ ท่อนบนเปลือยเปล่า นอนบิดไปมาอยู่บนโซฟา ข้างๆ มือของเขา นอกจากนี้ยังมีเหล้าวอดก้าระดับไฮเอนด์หนึ่งขวดที่ดื่มไปกว่าครึ่งหนึ่งวางอยู่ด้วย
ด้วยเหตุนี้ เขารีบเดินเข้าไป อยากจะตรวจดูสถานการณ์ของเซียวฉางควน เมื่อเดินเข้าไปดูใกล้ๆ แต่กลับต้องตกตะลึงกับคนที่อยู่ตรงหน้า
หม่าหลันนำแอ-เมสในมือขว้างไปที่เซียวฉางควน และก่นด่าว่า : "ไอ้สารเลวเซียวฉางควน คุณแกตาดูให้ชัดๆ ว่าฉันกลับมาแล้ว! คุณบอกกับฉันมาให้ชัดเจน ว่าคุณทำบ้านดีๆ ให้กลายเป็นสภาพแย่ๆ เช่นนี้ได้ยังไง?!"
เซียวฉางควนยังคงอยู่ในอาการเมามาย การมองเห็นยังคงไม่ฟื้นตัว เห็นเพียงรูปร่างคนอย่างรางๆ บวกกับใบหน้าที่ถูกทุบจนเจ็บปวด ด้วยเหตุนี้จึงตะโกนด่าทอออกไป แต่หลังจากที่ได้ยินเสียงของหม่าหลัน คนทั้งคนก็ตัวสั่นสะท้าน ฉับพลันก็ตื่นจากความเมามายมาครึ่งหนึ่ง
ทันทีหลังจากนั้น สายตาของเขาที่เลือนรางก็ค่อยๆ ชัดเจนขึ้นมา จึงเห็นใบหน้าของหม่าหลันที่จ้องมองด้วยความโกรธอย่างชัดเจน
เขาพูดโพล่งออกมาอย่างประหม่า : "เชี่ยเอ๊ย! หม่าหลัน! คุณ......คุณกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่?"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...