ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 514
บทที่ 514
หลังจากที่ได้รับโทรศัพท์มา นายหญิงใหญ่เซียวก็ยังคงโทรหาเฉียนหงเย่นอีก แต่อีกฝ่ายก็ไร้การตอบรับ
นายหญิงใหญ่เซียวพูดด้วยความสงสัยว่า “เกิดอะไรขึ้นรึเปล่า？ทำไมโทรศัพท์อยู่ดีๆก็ปิดไปซะงั้นล่ะ？”
เซียวฉางเฉียนจึงพูดว่า “แม่ โทรศัพท์แบตหมดมันก็ดับไป มันก็ปกติไม่ใช่เหรออีกอย่างเธอก็อยู่ข้างนอก จะให้มาชาร์จแบตก็คงไม่สะดวก”
นายหญิงใหญ่เซียวคืนโทรศัพท์ให้เขา และพูดอย่างโกรธๆว่า “งั้นก็โทรไปเรื่อยๆจนกว่าจะติด！”
เซียวฉางเฉียนเองก็ทำอะไรไม่ถูก เขาได้แต่นั่งที่โซฟา วางสายและโทรออกไปเรื่อยๆ
โทรไปกว่าครึ่งชั่วโมง แต่โทรศัพท์ก็ยังคงปิดอยู่
ในใจของเซียวฉงเฉียนก็เริ่มรู้สึกถึงอะไรที่มันดูไม่ถูกต้อง….
ตามที่ เฉียนหงเย่นออกไปโกงเงินกับเหอเหลียน ก็ต้องอยู่ในที่ร่มสิ ไม่ใช่ที่แจ้ง การจะชาร์จโทรศัพท์นั้นมันถือเป็นเรื่องที่สะดวกมากๆ
อีกอย่าง ก่อนหน้านี้เขาก็ได้เตือนเธอไปแล้ว เมื่อถึงเวลาก็ควรจะติดต่อหากันเรื่อยๆ ถ้าเกิดเรื่องอะไรกับอีกคนขึ้นมา อีกคนจะได้ไปช่วยได้
ดังนั้น เธอจึงไม่ควรปิดโทรศัพท์สิ
มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่？
เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ เขาก็ทนไม่ไหวยืดตัวลุกขึ้นมา ใบหน้าของเขานั้นดูจริงจังและพึมพำกับตัวเองว่า “นี่มันไม่ถูกต้อง...”
นายหญิงใหญ่เซียวมองไปที่เขาและตะโกนอย่างเย็นชาว่า “หยุดแสดงให้ฉันดูได้แล้ว ตกลงมันเกิดอะไรขึ้น！”
เซียวฉางเฉียนรู้สึกหงุดหงิดและไม่สบายใจเล็กน้อย
ตระหนักได้ว่าต้องมีเรื่องเลวร้ายเกิดขึ้นแน่ๆ！
หล่อนจึงรีบถามว่า “ฉางเฉียน มันเกิดอะไรขึ้น？บอกความจริงกับแม่มา！”
เซียวฉางเฉียนพยักหน้าและพูกว่า “ผมเองก็ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นเหมือนกัน...”
นายหญิงใหญ่เซียวจึงถามอีกว่า “แล้วทำไมแกดูจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวล่ะ？แล้วทำไมตอนนี้ถึงยังติดต่อหงเย่นไม่ได้อีก？แกปิดบังอะไรฉันไว้？”
เซียวฉางเฉียนลังเลครู่หนึ่งถอนหายใจและพูดว่า “แม่ผมจะบอกความจริงกับท่าน อันที่จริงวันนี้หงเย่นไปคุยกับหม่าหลันต้องการจะไปโกงเล่นไพ่นกกระจอกกับหม่าหลัน จุดประสงค์ก็คือต้องการเอาเงินของหม่าหลันกับวิลล่าของเย่เฉิน เมื่อถึงเวลานั้นที่ธนาคารมายึดวิลล่าของเรา ท่านไม่ได้อยากไปอยู่ที่วิลล่าที่ Tomson Riveira หรอกเหรอ？”
เมื่อนายหญิงใหญ่เซียวได้ยินเช่นนี้ ดวงตาก็สว่างไสวในทันที หล่อนตื่นเต้นและโพล่งออกมาว่า “งั้นวิลล่านั้นโกงมาได้หรือยัง？ฉันจะได้เข้าไปอยู่เมื่อไหร่？”
---------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...