ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5239
หลังจากที่ทานากะโคอิจิจ่ายเงินจองจำนวนหนึ่งล้านไปแล้ว ก็ตามพนักงานสาว ขึ้นรถมายังตึกหมายเลข1
ส่วนหลิวม่านฉงเองก็นำหน้าเขาไปก่อนก้าวหนึ่ง กับพี่เสียนมาถึงยังห้องชั้นบนสุด
พี่เสียนคอยตามอยู่ข้างๆหลิวม่านฉง ยังคงรู้สึกละอายใจกับความมั่นใจของตัวเองเมื่อครู่ เธออดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นว่า“คุณหลิว ยังดีที่คุณมองการณ์ไกล เมื่อครู่ไม่ได้ฟังความเห็นโง่ๆของฉัน จ่ายเงินจองล่วงหน้าไปก่อน ไม่อย่างนั้นแล้ว ห้องนี้คงถูกคนเมื่อครู่คนนั้นซื้อตัดหน้าไปแล้ว……”
หลิวม่านฉงยกยิ้มเล็กน้อย และพูดว่า“พี่เสียนอย่าคิดแบบนั้น อันที่จริงฉันเองก็ไม่ได้มองการณ์ไกลอะไร แค่รอบคอบก็เท่านั้น การรอบคอบร้อยครั้ง อาจมีเก้าสิบเก้าครั้งที่ไร้ประโยชน์ก็ได้ แต่สำหรับฉัน ต่อให้จะมีประโยชน์แค่ครั้งเดียวมันก็คุ้มค่าแล้ว ”
พี่เสียนพยักหน้ารับเล็กน้อย ท่าทีดูเหมือนเรียบเฉย แต่ภายในใจนั้นรู้สึกทึ่งมาก
เป็นแม่บ้านมานาน โดยรวมแล้วเธอก็เป็นคนที่ละเอียดรอบคอบเหมือนกัน แต่ก็ไม่ได้รอบคอบเท่าหลิวม่านฉง
เธอรู้สึกว่า ความละเอียดรอบคอบนั้นมันถูกปลูกฝังขึ้นมาในภายหลัง หลิวม่านฉงที่ยังเด็ก อีกทั้งภูมิหลังของครอบครัวก็มั่งคั่ง ลูกคนรวยแบบนี้ ไม่ได้มีการปลูกฝังนิสัยของความละเอียดรอบคอบเลยแต่อย่างใด
ในชีวิตของพวกเขาไม่มีแรงกดดันจากผู้คนและสิ่งต่างๆ มีแค่เพียงทำตามที่ใจปรารถนา
นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไม ลูกคนรวยส่วนใหญ่ถึงได้มีนิสัยหุนหันพลันแล่น อีกทั้งคำพูดคำจาและการกระทำก็ไม่คำนึงถึงผลที่ตามมา และมักไม่ใช้สมองเลยแต่อย่างใด
ยิ่งไปกว่านั้น ลูกคนรวยส่วนใหญ่ก็มักจะมั่นใจอย่างไม่ลืมหูลืมตา หยิ่งจองหอง นี่ก็เพราะพวกเขามีชีวิตอยู่ในสภาพแวดล้อมที่เป็นเหมือนกับดาวล้อมเดือน คนทุกคนล้วนต่างก็สรรเสริญเยินยอ ประจบสอพลอพวกเขา ให้ตัวเองอยู่ในโลกมายาที่คิดว่าเก่งกาจ และมีอำนาจในทุกสิ่ง
เรื่องนี้ เป็นเรื่องที่หลิวม่านฉงไม่สามารถจะก้าวข้ามผ่านมันไปได้เลย
และนับจากนั้น หลิวม่านฉงก็มีนิสัยที่ละเอียดรอบคอบกับเรื่องทุกเรื่องเป็นต้นมา
หลิวม่านฉงในตอนนี้ มองไปยังแม่น้ำที่ไหลเฉื่อย ในความนึกคิด ก็มีแต่เรื่องของแม่ตัวเอง
เธอจำได้ว่าในตอนที่แม่ของเธอยังสาวนั้นชอบมองเกาะฮ่องกางจากยอดเขาในยามค่ำคืน ชมความงามของแสงที่ระยิบระยับ ล่องเรือสำราญที่อ่าววิคตอเรีย
สิ่งนี้ทำให้เธอแทบทนรอไม่ไหว ร้อนใจที่อยากจะมองดูแม่น้ำแยงซีในยามค่ำคืนจากที่ตรงนี้
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...