ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 524
บทที่ 524
และอีกอย่าง แม้ว่าพวกนั้นจะชอบเขา แต่ไม่แน่ว่าคนในตระกูลจะชอบด้วย
อู๋ตงไห่ถอนหายใจออกมาอีกครั้ง แล้วพูดขึ้น ： “ที่บ้านบอกว่า อาการน้องชายแกไม่ค่อยดี”
“เป็นอะไรเหรอ？” อู๋ซินถามขึ้นอย่างกังวล： “อาการเลวร้ายกว่าเดิมเหรอ？”
“ไม่ขนาดนั้น” อู่ตงไห่พูดขึ้น： “ก็เหมือนเมื่อก่อนแหละ ต้องกินเว้นชั่วโมง แต่ว่าอารมณ์ของน้องชายแกค่อนข้างบ้าคลั่ง เมื่อก่อนตอนที่อาการกำเริบ ถ้าไม่ให้กินก็จะฆ่าตัวตาย พอตอนนี้ให้กิน กินหมด แล้วก็จะเริ่มมีสติ หลังจากนั้น ก็อยากจะฆ่าตัวเองอีก เลยรู้สึกว่าแบบนี้มันทรมานมากเลย”
พูดจบ เขาก็ถอนหายใจอีกครั้ง ไม่รู้เหมือนกันว่าอู๋ฉีไปทำอะไรให้ใครไว้ ถึงได้กลายเป็นแบบนี้ได้
อู๋ซินกัดฟันกรอด ： “ถ้าหากผมจับตัวคนที่ทำร้ายน้องชายได้ จะฆ่ามันให้ไม่มีชิ้นดีเลย！”
ที่จริงนั้น
ถึงอู๋ซินจะพูดออกไปแบบนั้น แต่สิ่งที่เขาต้องการที่สุดในใจนั้น ไม่ใช่การล้างแค้น และก็ไม่ใช่การรักษาน้องให้หาย แต่คือการคว้าตัวซ่งหวั่นถิง
สำหรับเรื่องน้องชายเขา ที่จริงเขาไม่ได้ใส่ใจเลยสักนิด
เขากลับรู้สึกว่า สิ่งที่น้องชายเป็นอยู่ตอนนี้ มันดีมากสำหรับเขา
เพราะว่าถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ตัวเขาเองก็จะลดคู่แข่งลงไปคนหนึ่ง
อาการของอู๋ฉีที่เป็นอยู่ตอนนี้ ถ้ารักษาไม่หาย ทั้งชีวิตนี้คงไม่สามารถสืบทอดกิจการอะไรได้ สิ่งเดียวในชีวิตที่เขาจะได้ก็คือถูกเก็บซ่อนไว้ในบ้าน เพื่อให้มีชีวิตต่อไปได้
“คล้ายๆ กัน” อู๋ตงไห่พยักหน้ารับ แล้วพูดขึ้น： “แต่ว่ายังด้อยกว่าหงห้าเยอะ หงห้ามีคนในจินหลิงมากมาย เยอะว่าคนของหลิวกว่างเป็นสิบเท่า ดังนั้นหลิวกว่างเลยเกลียดหงห้าเข้ากระดูก แต่ก็ทำอะไรหงห้าไม่ได้”
“หลิวกว่างเกลียดหงห้าเหรอ？” อู๋ซินถามขึ้นอย่างอึ้งๆ ： “พวกเขาสองคนมีเรื่องขัดแย้งกันเหรอ？”
อู๋ตงไห่หัวเราะออกมา： “ขัดแย้งกันมาก หลิวกว่างมีลูกคนเดียว ชื่อหลิวหมิงไม่กี่วันก่อนไม่รู้ไปทำอะไรให้หงห้าโกรธ หงห้าเลยใช้มีดสักลงบนหน้าผากเป็นคำ”
“คำว่าอะไร？”
“จนจนตาย！”
--------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...