คนหนึ่งในนั้นมองเธอ แล้วเอ่ยถามขึ้นด้วยเสียงที่เย็นชา : “คุณคือเฉียนหงเย่นใช่ไหม?”
เฉียนหงเย่นมองตำรวจที่อยู่ตรงหน้า แล้วเอ่ยถามขึ้นด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด : “ฉันเอง...คุณ...คุณมีธุระอะไร?”
ตำรวจเอ่ยขึ้นด้วยใบหน้าที่นิ่งเฉย : “จากสถานการณ์ที่เปิดเผยออกมาในอินเตอร์เน็ต พวกเราสงสัยว่าคุณต้องสงสัยเป็นพวกต้มตุ๋น และในขณะเดียวกันอาจจะเกี่ยวเนื่องไปกับการเลี่ยงภาษี ขอให้คุณกลับไปให้ความร่วมมือในการสอบสวนกับพวกเราด้วย!”
เมื่อได้ยินว่าจะต้องให้ความร่วมมือในการสอบสวน เฉียนหงเย่นก็รู้ว่าครั้งนี้เกรงว่าตัวเองจะต้องจบเห่จริงๆแล้ว จึงเอ่ยขึ้นด้วยความตื่นกลัว : “คุณตำรวจ...ฉัน...ฉันไม่ได้หลอกลวงนะ...เข้าใจผิดแล้วหรือเปล่า?!”
ตำรวจเอ่ยขึ้นมานิ่งๆ : “เข้าใจผิดหรือเปล่า ก็รอให้ตรวจสอบออกมาให้ชัดเจนก็รู้แล้ว รีบลุกขึ้นมา แล้วไปกับพวกเรา!”
ว่าแล้วตำรวจนายนั้นก็ชี้ไปตรงหน้าคฤหาสน์พลางเอ่ยถาม : “นี่คือบ้านของคุณใช่ไหม? สามีคุณ ลูกชายคุณ และแม่สามีคุณอยู่ที่นี่หรือเปล่า? พวกเขาเองก็จะต้องให้ความร่วมมือในการสอบสวนของพวกเราด้วย!”
เฉียนหงเย่นตกใจจนตัวสั่นและไม่กล้าเอ่ยพูดออกมา หม่าหลันที่อยู่บนระเบียงชี้ไปยังคฤหาสน์หลังข้างๆด้วยใบหน้าที่ตื่นเต้นแล้วเอ่ยขึ้น : “คุณตำรวจ คุณตำรวจ นี่บ้านฉัน ไม่ใช้บ้านของเธอ บ้านเธออยู่หลังข้างๆ! คุณจะหาสามีเธอ ลูกชายเธอ แม่สามีเธอก็อยู่ข้างๆนี่แหล่ะ!”
ได้ยินหม่าหลันพูดเตือนขึ้น ตำรวจก็พยักหน้าให้เธอ แล้วเอ่ยถาม : “คุณเป็นใคร? รู้จักกับเฉียนหงเย่นหรือเปล่า?”
หม่าหลันหัวเราะ : “รู้จัก! ฉันเองที่เป็นคนเปิดโปงเธอในอินเตอร์เน็ต!”
ตำรวจได้ยินแล้วก็เอ่ยถามขึ้นด้วยความประหลาดใจ : “คุณคือหม่าหลันนักสู้ผู้ต่อต้านสินค้าจอมปลอมอย่างนั้นเหรอ?”
“ใช่ๆๆ!” หม่าหลันหัวเราะ : “ฉันเอง ฉันเอง ฉันก็คือผู้ต่อต้านสินค้าจอมปลอม!”
เฉียนหงเย่นตกใจจนร้องไห้โฮ
ถึงแม้ว่าเธอจะไม่เคยเข้าคุก แต่สถานการณ์ที่นั่น เธอได้ยินมา ในใจจึงรู้สึกกลัวเป็นอย่างมาก
เวลานี้หม่าหลันมองดูเธอที่กำลังร้องไห้และถูกยัดตัวเข้าไปในรถตำรวจ ในใจนั้นก็ยิ่งรู้สึกพอใจมาก มองเฉียนหงเย่น และตะโกนออกมาเสียงดัง : “เย่นจื่อ เข้าไปแล้วจะต้องปรับปรุงตัวใหม่นะเย่นจื่อ อย่าทำให้พวกคนโง่เป็นหมื่นๆที่อยู่ในห้องถ่ายทอดสดของเธอต้องผิดหวัง!”
เฉียนหงเย่นเดือดดาลถึงขีดสุด ยืนหน้าออกมาด่าจากด้านในของรถตำรวจ : “หม่าหลันฝากไว้ก่อนเถอะ! ไม่ช้าหรือเร็วฉันจะมาฆ่าแก!”
เมื่อตำรวจได้ยินคำพูดนี้แล้วจึงรีบตวาดขึ้นมาทันที : “เฉียนหงเย่น! พูดจาให้ระวังๆหน่อย! ข่มขู่ความปลอดภัยของชีวิตคนอื่น ต่อให้คุณไม่ได้ลงมือทำจริงๆ ก็เพิ่มโทษเป็นการเจตนาหาเรื่องได้นะ!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...