ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5265
เฉียนหงเย่นตกใจจนแห้งเหี่ยวลงทันที จึงทำได้เพียงแค่มองหม่าหลันด้วยความเกลียดชัง จากนั้นก็ก้มหน้าลงไป
และไม่นานนายตำรวจสองสามนายก็มาที่คฤหาสน์หลังที่อยู่ข้างๆ
เวลานี้นายหญิงใหญ่เซียวหลับไปแล้ว เซียวฉางเฉียนและเซียวไห่หลงได้ยินเสียงทะเลาะกันดังอยู่ทางด้านนอกอย่างเลือนราง แต่เนื่องจากว่าเป็นอัมพาตติดเตียงอยู่นั้น จึงไม่สามารถออกไปตรวจสอบดูข้างนอกได้ ดังนั้นจึงทำได้เพียงนอนพูดคุยกันอยู่บนเตียง
เซียวฉางเฉียนเอ่ยขึ้นกับเซียวไห่หลง : “ไห่หลง ทำไมฉันรู้สึกว่าคนที่ทะเลาะเอะอะโวยวายอยู่ข้างนอกคือแม่แกนะ!”
เซียวไห่หลงเอ่ยขึ้นมาอย่างทำตัวไม่ถูก : “พ่อ ตอนที่ย่าไปไม่ได้เปิดหน้าต่างให้พวกเรา หน้าต่างนี้ปิดอย่างหนาแน่นมากขนาดนี้ ผมได้ยินไม่ชัดจริงๆ แต่เมื่อกี้ได้ยินเหมือนมีเสียงคนหัวเราะดังขึ้นเลือนราง ได้ยินเหมือนกับเสียงของหม่าหลันผู้หญิงสารเลวคนนั้นเลย!”
“หม่าหลัน?” เซียวฉางเฉียนเอ่ยขึ้นด้วยความประหลาดใจ : “หรือว่าแม่แกกับเธอจะทะเลาะกัน?”
“ไม่หรอกมั้ง” เซียวไห่หลงพึมพำ : “ไม่ใช่ว่าแม่ไปตั้งนานแล้วเหรอ? แม่กลับโรงแรมไปแล้ว เป็นไปไม่ได้ที่จะมาทะเลาะกับหม่าหลันในเวลานี้”
เซียวฉางเฉียนพยักหน้าอย่างเห็นด้วย : “ก็ใช่...แม่แกกลับไปตั้งนานแล้ว ไม่แน่ว่ากำลังนอนพักเพลินๆอยู่ที่โรงแรมแล้ว!”
ว่าแล้ว เซียวฉางเฉียนก็เอ่ยขึ้นด้วยใบหน้าที่งุนงง : “นึกถึงแม่แกแล้วฉันก็โมโห หาเงินได้นิดได้หน่อยก็อวดเก่งเสียจนจะไม่ใช่เธอแล้ว แต่ละวันใช้อำนาจบาตรใหญ่ในบ้าน ใช้พวกเราสองคนเหมือนกับเป็นหมาอย่างนั้น...”
ว่าแล้ว เซียวไห่หลงก็พูดขึ้นมาอย่างงุนงง : “ผมเองก็ไม่ได้เข้าใจในเหตุผลนี้ตั้งแต่แรก ถ้าหากผมเข้าใจเสียตั้งแต่ทีแรก ผมจะไม่เป็นเหมือนพวกพ่อที่ไม่อยากจะต้อนรับแม่แบบนั้นหรอก”
เซียวฉางเฉียนด่าขึ้นอย่างหงุดหงิด : “ไห่หลง ฉันรู้ว่าตอนนี้แกเห็นว่าแม่แกกำลังพุ่งทะยานรุ่งเรืองขึ้น คิดจะประจบประแจงเธอสินะ”
เซียวไห่หลงรีบเอ่ยขึ้นมาอย่างจริงจัง : “ผมเปล่านะ! นี่ผมช่วยด้วยเหตุผลต่างหาก!”
“ช่างเถอะ!” เซียวฉางเฉียนส่งเสียงขึ้นอย่างไม่พอใจ : “ฉันจะไม่รู้จักแกเลยเหรอ? แกน่ะเห็นใครมีน้ำนมเลี้ยงก็เห็นคนนั้นเป็นแม่อยู่ตลอดแหล่ะ! อย่าว่าแต่แม่แกเลย ต่อให้หม่าหลันมีเงินให้แกได้ใช้ แกเองก็เรียกเธอว่าแม่ได้เหมือนกัน!”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...