ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5281
เมื่อความปรารถนาทางวัตถุลดลง ความเป็นมนุษย์ของเขาก็ค่อย ๆ กลับมา เขาเริ่มคิดถึงคนรักของตัวเอง เริ่มเห็นใจกับคนน่าสงสารระหว่างทาง เมื่อเห็นพื้นที่ยากจน เขาก็จดจำไว้ในใจอย่างเงียบ ๆ คาดหวังว่าในอนาคตหากมีความสามารถพอ จะทำอะไรให้พวกเขาได้บ้าง
ระหว่างการเดินทางในหัวใจของซูจือเฟย เขาไม่เพียงแต่เอาชนะความยากลำบากและอันตรายในการเดินทาง ที่สำคัญกว่านั้นคือ เขาได้รับการชำระให้บริสุทธิ์และระเหิด ในระดับจิตวิญญาณของตัวเอง
ในตอนที่ซูจือเฟยคำนับต่ออยู่นั้น บนท้องฟ้าก็มีเสียงร้องของเฮลิคอปเตอร์ เฮลิคอปเตอร์ลำหนึ่งบินมาตรงหน้าเขาอย่างรวดเร็วจากไกลมาจนใกล้ จากนั้นค่อย ๆ ลดลงตรงด้านหน้าเขา
หลังจากซูจือเฟยคลานคำนับ ก็ยืนขึ้นมาจากพื้น มองเฮลิคอปเตอร์ลำนั้น ไม่รู้ว่าทำไมเฮลิคอปเตอร์ลำนี้ถึงมาขวางทางไปของตัวเอง
ตอนนี้เอง ประตูของเฮลิคอปเตอร์เปิดออก ชายวัยกลางคนคนหนึ่งกระโดดลงมาจากเครื่องบิน ก้าวไปตรงหน้าซูจือเฟย พูดว่า：“คุณชายซู คุณชายของผมเชิญคุณกลับไปครับ”
“คุณชายคุณ？！”
ซูจือเฟยถามอย่างตกใจ：“ขอโทษนะคุณชายของคุณคือใคร？”
ชายวัยกลางคนคนนั้นพูดด้วยความเคารพว่า：“คุณชายของผมก็คือเย่เฉินแห่งจินหลิง！”
“เย่เฉิน？！”ตอนที่ซูจือเฟยรู้ว่า ชายวัยกลางคนตรงหน้าเป็นคนที่เย่เฉินส่งมาเชิญตัวเองกลับไป ในใจก็ตกใจสุด ๆ ！
เขามองคนนั้น ถามอย่างประหลาดใจว่า：“คุณหมายถึงว่าคุณเย่เชิญผมกลับไป？”
“ใช่”ชายวัยกลางคนพยักหน้า และพูดอย่างจริงจังว่า：“เครื่องบินกำลังรอที่จะบินขึ้นที่สนามบินแล้วความหมายของคุณเย่คือ จะส่งคุณกลับไปที่จินหลิงโดยเร็วที่สุด”
ชายวัยกลางคนพูดว่า：“คุณชายซูไม่ต้องห่วง ผมบันทึกพิกัด GPS ไว้แล้ว ถึงตอนนั้นผมจะรับผิดชอบพาคุณมาส่งที่นี่เอง”
ซูจือเฟยจึงหมดห่วง กำลังจะขึ้นเครื่องบิน ก็เห็นว่าตัวเองสกปรก จึงพูดอย่างเขินอายเล็กน้อย：“ผมอาจจะทำภายในเฮลิคอปเตอร์ของพวกคุณสกปรก……”
ชายวัยกลางคนพูดด้วยรอยยิ้ม：“ไม่เป็นไร คุณไม่ต้องห่วง พวกเรารีบออกเดินทางดีกว่า！”
“ก็ได้”ซูจือเฟยจึงพยักหน้า แล้วก้าวขึ้นเฮลิคอปเตอร์
ตอนที่เฮลิคอปเตอร์บินขึ้น ซูจือเฟยก็เอาแต่มองตรงที่ตัวเองเพิ่งขึ้นเฮลิคอปเตอร์เมื่อกี๊ เขาอยากจดจำภูมิประเทศของที่นี่ พอกลับมาจะได้มั่นใจว่าไม่ได้มาผิด
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...