ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5291
ตู้ไห่ชิงยิ้มเล็กน้อย พูดด้วยปลื้มใจอย่างยากที่จะปกปิดความโล่งใจ：“แม่บอกลูกแล้วไง ทุกสิ่งในโลกมีจำนวนที่แน่นอน แม้ว่าพี่ชายลูกจะเป็นเพลย์บอยมา 20 กว่าปี แต่ตอนนี้ดูสิ ชีวิตของเขาถูกชำระล้างไปแล้ว”
พูดไป ตู้ไห่ชิงก็พูดอีกว่า：“รอพี่ชายแกกลับมาจากวัดต้าจาวอีกแปดเดือนข้างหน้า ชีวิตของเขาก็จะมีการเปลี่ยนแปลงแบบมหันต์ แม้ว่าแม่จะไม่รู้ว่าการเปลี่ยนแปลงนี้จะเป็นอย่างไร แต่แม่เชื่อว่าการเปลี่ยนแปลงนี้จะทำให้เขาดีขึ้นอย่างแน่นอน”
ซูจือหยูพยักหน้าเบา ๆ ถอนหายใจพูดว่า：“ดูเหมือนว่าความทุกข์ยากระหว่างการเดินทางของพี่จะไม่เสียเปล่า ถ้าจากนี้ไปเขาสามารถเดินไปบนเส้นทางที่ถูกต้องได้ ก็ต้องขอบคุณลูกไม้เด็ดของคุณเย่……”
ตู้ไห่ชิงพูดอย่างเห็นด้วย：“บางครั้งคนเราก็ต้องล้มก่อนถึงจะประสบความสำเร็จ ก็แค่บางคนถูกเลี้ยงจนเสียคน ถูกปกป้องดีเกินไป คนรอบตัวเขาไม่อยากให้เขาประสบเรื่องแบบนั้น ดังนั้นต้องขอบคุณเย่เฉินจริง ๆ ”
ซูจือหยูรีบพูดว่า：“อ้อใช่สิแม่ คุณเย่บอกว่า หลังอาหารเที่ยงเขาจะมาเยี่ยม”
ตู้ไห่ชิงตกใจเล็กน้อย ถามเธอไปโดยไม่รู้ตัวว่า：“เย่เฉินจะมา？”
“ใช่ค่ะ”ซูจือหยูพยักหน้า
“โอเค”ตู้ไห่ชิงพูดด้วยรอยยิ้ม：“จะได้ขอบคุณเขาต่อหน้า！”
……
อีกด้าน
เย่เฉินขับบีเอ็ม 530 ของพ่อตา มารับอิโตะ นานาโกะไปที่ Tomson Riviera
และทั้งหมดนี้จำเป็นสำหรับการทำงานในวันข้างหน้าของหลิวม่านฉง และไม่จำเป็นต้องนำของจำนวนมากขนาดนี้กลับเกาะฮ่องกาง แบบนั้นนอกจากจะลำบากแล้วยังทำหายและลืมง่ายด้วย ดังนั้นเธอจึงเสนอให้พี่เสียนขับรถมาที่ Tomson Riviera ก่อน เธอจะวางของเหล่านี้ไว้ที่บ้านใหม่ของเธอที่นี่ก่อน
เดิมทีหลินหว่านเอ๋อร์อยากสร้างสัมพันธ์อันดีกับหลิวม่านฉง ดังนั้นจึงไปเซ็นสัญญากับเธอที่มหาวิทยาลัยจินหลิงเอง แต่ไม่คิดว่าหลิวม่านฉงเซ็นเสร็จจะมาที่ Tomson Riviera ทำเอาเธอตกใจมาก
ถึงจะบอกว่าหลินหว่านเอ๋อร์มาจินหลิงเพื่อมาหาเย่เฉิน แต่ตอนนี้เธอยังไม่ทันเตรียมตัวที่จะพบกับเย่เฉินเลย ดังนั้นเธอไม่อยากมา Tomson Riviera เลย
โชคดีที่แถวหลังของรถคันใหญ่นี้มีความเป็นส่วนตัวมาก เธอจึงหาข้ออ้างว่ารู้สึกไม่สบายตัว นั่งรอหลิวม่านฉงในรถ
หลิวม่านฉงออกมาจากห้องโถงลิฟต์ พี่เสียนก็เปิดประตูเลื่อนไฟฟ้าทางด้านขวาของแถวหลัง หลิวม่านฉงก้าวขึ้นรถ ยิ้มและพูดกับพวกเขาสองคนว่า：“ขอโทษนะ ให้พวกเธอรอนานเลย พวกเราไปกันเถอะ”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...
ทั้งที่เป็นผู้ชาย แรงเยอะกว่า ตัวใหญ่ก็ว่า แต่กลัวกับอีหม่าหลันพูดขู่แค่นี้เนี่ยน่ะ ไม่น่าเกิดเป็นผู้ชายเลยมึงไอเชียวฉางควน กูคิดว่าเป็นตุ๊ด ปากบอกรอเหมยชิงมานาน อยากจะพัฒนาความสัมพันธ์ อยากจะมีเพศสัมพันธ์อยากจะอยู่กับเหมยชิง อยากแต่งงานกะเหมยชิงอีกครั้ง ทั้งที่เหมยชิงยอมกลับมาหาเพื่อมึง แต่มึงกลับไม่กล้าทำไรกะอีหม่าหลันสักอย่าฃ แค่หม่าหลันพูดขู่ว่าจะไปหาเรื่องเหมยชิง แทนที่จะให้เหมยชิงจ้างบอดีการ์ดมา อีหม่าก้ทำไรไม่ได้ล่ะ หรือไอฉางควนปกป้อง สู้กันจริงๆหม่าหลันก้สู้คงไม่ได้หรอก ทำมึงกลับกลัวหัวหด ชาตินี้ก้คงไม่ได้อยุ่กับคนรักหรอก ฝันไปเถอะมึง กระจอก...