ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5297
“ถึงฉันจะไม่รู้จักวิถีของดอกไม้และวิถีของชา แต่ฉันรู้จักวิถีของอาหาร！นั่นคือการกินวัตถุดิบที่ดีที่สุด และดื่มไวน์ที่แพงที่สุด！”
อิโตะ นานาโกะแลบลิ้นออกมา จงใจแกล้งเขา：“ตะกละก็ตะกละสิ จะพูดมากทำไม ……”
นางาฮิโกะ อิโตะหัวเราะอย่างเบิกบาน จากนั้นหยิบขวดเหล้าที่เขียนคำว่า“สิบสี่ชั่วอายุ”ขึ้นมา แล้วพูดกับเย่เฉินว่า：“คุณเย่ นี่ไม่ใช่เหล้าชั้นสูงธรรมดา แต่เป็นมังกรคำรามสะท้านนภาชั้นสูงที่มีอยู่ไม่เยอะ แม้แต่นายก ก็ไม่มีโอกาสได้ดมมัน！”
“มังกรคำรามสะท้านนภา……”เย่เฉินยกมุมปากขึ้น ยิ้มอย่างอึดอัด ถามเขาว่า：“ทำไมถึงใช้ชื่อนี้……”
นางาฮิโกะ อิโตะยิ้ม：“นี่คือเอกลักษณ์ธรรมเนียมของยี่ห้อญี่ปุ่น ไม่ว่าของจะดีหรือไม่ ก็ต้องบรรจุด้วยความหรูหรา จะดีมากถ้าทำให้คนอื่นฟังไม่เข้าใจ เขาจะได้รู้สึกว่าสิ่งนี้พิเศษมาก！คำนามของสาเกสามารถใช้เขียนหนังสือได้หนึ่งเล่ม ยี่ห้อและรุ่นที่มีชื่อเสียงมังกรดำ มังกรหวนโหย มังกรห้วง ซึ่งมังกรคำรามสะท้านนภาอยู่สูงสุด”
เย่เฉินมองเขา แล้วถามไปหนึ่งคำถาม：“คุณอิโตะ คุณพูดมาจากใจนะครับ เหล้านี้อร่อยไหม？”
“อะ……อร่อยไหม？”นางาฮิโกะ อิโตะครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง คิดไปมา และพูดอย่างจริงจังว่า：“พูดตามตรงนะคะคุณเย่ ของสิ่งนี้ถ้าพูดถึงรสชาติ แย่ยิ่งกว่าโค้กอีก”
พูดจบ เขาก็เสริมไปอย่างรวดเร็ว：“แต่ว่าสาเกนี้ ก็เป็นอัตลักษณ์ของญี่ปุ่นนี่！ไวน์ที่ชาวยุโรปทำจากองุ่นหมัก พูดตรง ๆ นะไม่อร่อยเท่าน้ำองุ่นเลย ซึ่งก็เป็นอัตลักษณ์ของพวกเขาเช่นกัน！”
เย่เฉินพยักหน้าอย่างเข้าใจ และพูดด้วยรอยยิ้ม：“งั้นดูเหมือนว่า สาเกของญี่ปุ่น ไวน์ของฝรั่งเศส มีความคล้ายคลึงกัน กับสาววัยรุ่นที่เหยียบไวน์หมัก”
นางาฮิโกะ อิโตะหัวเราะอย่างเข้าใจ และปรบมือ：“คุณเย่พูดถูก！”
แต่ความจริงแล้วสิ่งที่เขาคิดอยู่ในใจคือ ซาชิมินั้นไม่มีรสชาติอะไรเลย กินไปมีแต่รสชาติของปลาต่าง ๆ หลังจากจิ้มลงโชยุและวาซาบิแล้ว รสชาติโดยรวมก็ไม่ต่างกันมากนัก
ตรงนี้คล้าย ๆ กับหม้อไฟ กินไปกินมา กินแล้วก็เหลือแต่รสชาติของก้นหม้อกับน้ำจิ้ม
ทานอาหารกลางวันที่บ้านใหม่ของตระกูลอิโตะแล้ว เย่เฉินและนางาฮิโกะ อิโตะคุยกันสักพัก จากนั้นก็ลุกขึ้นบอกลาออกไป
ก่อนหน้านี้เขาบอกซูจือหยูแล้วว่า เขาจะไปเยี่ยมตู้ไห่ชิงที่บ้าน ดังนั้นจึงผิดสัญญาไม่ได้
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...
ทั้งที่เป็นผู้ชาย แรงเยอะกว่า ตัวใหญ่ก็ว่า แต่กลัวกับอีหม่าหลันพูดขู่แค่นี้เนี่ยน่ะ ไม่น่าเกิดเป็นผู้ชายเลยมึงไอเชียวฉางควน กูคิดว่าเป็นตุ๊ด ปากบอกรอเหมยชิงมานาน อยากจะพัฒนาความสัมพันธ์ อยากจะมีเพศสัมพันธ์อยากจะอยู่กับเหมยชิง อยากแต่งงานกะเหมยชิงอีกครั้ง ทั้งที่เหมยชิงยอมกลับมาหาเพื่อมึง แต่มึงกลับไม่กล้าทำไรกะอีหม่าหลันสักอย่าฃ แค่หม่าหลันพูดขู่ว่าจะไปหาเรื่องเหมยชิง แทนที่จะให้เหมยชิงจ้างบอดีการ์ดมา อีหม่าก้ทำไรไม่ได้ล่ะ หรือไอฉางควนปกป้อง สู้กันจริงๆหม่าหลันก้สู้คงไม่ได้หรอก ทำมึงกลับกลัวหัวหด ชาตินี้ก้คงไม่ได้อยุ่กับคนรักหรอก ฝันไปเถอะมึง กระจอก...