เมื่อเห็นว่าซูจือเฟยพูดคำเหล่านี้จากก้นบึ้งของหัวใจ ตู้ไห่ชิงก็พยักหน้าด้วยความโล่งใจแล้วพูดกับซูจือหยู: "จือหยูในฐานะหัวหน้าตระกูลซู แม้ว่าเย่เฉินจะอนุญาตให้พี่ชายของหนูกลับไปซูซื่อกรุ๊ปในอนาคต จะให้กลับไปหรือไม่มันก็มันขึ้นอยู่กับหนู เรื่องนี้หนูสามารถพิจารณาด้วยตัวเองอย่างเต็มที่ แม่จะไม่เข้าไปยุ่งแต่แม่ขอหนูเรื่องเดียว”
ซูจือหยูรีบพูดว่า: "แม่ว่ามาเลย!"
ตู้ไห่ชิงพูดอย่างจริงจัง: "ในธุรกิจของครอบครัวเป็นเรื่องปกที่จะให้คนในครอบครัวดำรงตำแหน่งสำคัญ แต่ลูกต้องมีความเที่ยงธรรมและเป็นกลาง อย่าดูแลเขาเป็นพิเศษเพียงเพราะเขาเป็นพี่ชายแท้ของลูก ถ้าทำได้ก็ให้ถ้าทำไม่ได้ก็ลงจากตำแหน่ง อย่าให้คนอื่นรู้สึกว่าเขาทำได้เพราะลูกบอกว่าได้ทั้งที่จริงเขาทำไม่ได้เลย”
ซูจือหยูพยักหน้าอย่างแรง: "แม่ไม่ต้องกังวล หนูจะจำไว้!"
...
บ่ายสามโมง
เที่ยวบินสู่เกาะฮ่องกางออกเดินทางจากสนามบินจินหลิง
หลิวม่านฉงซึ่งเต็มไปด้วยความคิดกำลังนั่งอยู่บนเครื่องบิน มองจินหลินจากหน้าต่างที่ห่างออกไปเรื่อยๆ และอดคิดถึงเรื่องราวต่างที่รู้จักเย่เฉินในเกาะฮ่องกาง
วันนี้บังเอิญเห็นเย่เฉินกับนานาโกะเดินเล่นด้วยกัน แม้ว่ามันทำให้เธอรู้สึกด้อยค่าเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ส่งผลต่อความรักอันลึกซึ้งที่เธอมีต่อเย่เฉินได้เลย
ตอนนี้เธอคิดแต่ว่าเวลาในอนาคตจะผ่านไปเร็วๆ เธอแทบรอวันที่มหาลัยจินหลิงจะเปิดเทอมไม่ไหวแล้ว เธอตัดสินใจแล้วว่าจะโทรหาเย่เฉินหลังเปิดเรียน บอกเขาว่าเธอมาทำธุระที่มหาวิทยาลัยจินหลิงแล้วนัดเจอเขา เจอเขาแล้วค่อยบอกเรื่องที่เธอมาทำงานที่มหาลัยจินหลิง
หลิวม่านฉงได้เตรียมใจไว้สำหรับเรื่องร้ายที่จะเกิดขึ้น แม้ว่าเย่เฉินจะไม่มีดีใจหรือกระทั่งขอให้เธอไปจากจินหลิงเธอก็ไม่สนใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอจะได้สัมผัสกับชีวิตในโลกนี้ เมื่อเจอคนที่ชอบเธออยากจะอยู่ใกล้เขา แม้ว่าใครจะเตือนก็ไม่ฟัง
แต่ถึงกระนั้นซูโสว่เต้าหนักแน่ว่าจะแต่งกับตู้ไห่ชิง สุดท้ายเขาก็ทำได้เพียงยอมรับในการแต่งงานของทั้งสอง
ยอมรับก็ยอมรับ แต่หลายปีมานี้เขายังมีปมในใจ
ตอนนี้ลูกชายของเขาได้ยุติการแต่งงานยี่สิบกว่าปีกับตู้ไห่ชิงแล้ว และแต่งงานกับเหอซิ่วที่รักเขาสุดหัวใจ ในสายตาของคุณท่านนี่คือจุดหมายที่ดีที่สุดของซูโสว่เต้าในตอนนี้
หลังจากอยู่ร่วมกับผู้หญิงที่ไม่รักเขามากว่ายี่สิบปี ต่อไปก็ถึงเวลาของคนที่รักเขาเสียที
แต่หากคิดให้ละดีเรื่องนี้ก็ไม่ได้สมบูรณ์แบบ ในความทรงจำของเขาเหออิงซิ่วเป็นคนพิการซึ่งมันเป็นเรื่องที่ไม่น่าพูดถึง คุณหญิงใหญ่ของตระกูลซูไม่มีแขนข้างหนึ่ง คิดแล้วก็ไม่ใช่เรื่องดีเท่าไหร่

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...