ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5305
แต่ตอนนี้เขายังไม่รู้ว่าแขนที่ขาดของเหออิงซิ่วได้งอกใหม่แล้ว ด้วยการสร้างจากยาก่อใหม่
หลังจากลงจอดเครื่องบินก็เคลื่อนมายังที่จอด ตอนนี้ซูโสว่เต้าและเหออิงซิ่วรออยู่ที่สนามบินเป็นเวลานาน
อย่างไรเสียคุณท่านก็เดินทางมาแต่ไกลทั้งสองคนจึงให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มาก ดังนั้นพวกเขาจึงมาที่สนามบินก่อนเวลาครึ่งชั่วโมงเพื่อรับคุณท่าน
เมื่อเครื่องบินค่อยๆเคลื่อนเข้าไปยังที่จอด มือของเหออิงซิ่วก็สั่นเล็กน้อย เพราะว่าเธอไม่แน่ใจว่าคุณท่านซูซึ่งมีอารมณ์รุนแรงและสายตาสูงส่งจะพอใจว่าที่ลูกสะใภ้อย่างเธอหรือไม่
หากเขาไม่พอใจเธอแล้วชี้หน้าด่าว่าไม่เหมาะสมกับลูกชายของเขา เธอจะทำอย่างไรดี
ซูโสว่เต้าสังเกตเห็นความกังวลใจของเหออิงซิ่วดังนั้นเขาจึงกระซิบข้างหูของเธอว่า: "ไม่ต้องกังวล ตอนผมโทรคุยเรื่องนี้กับพ่อ พ่อไม่ได้แสดงความไม่พอใจใดๆ"
เหออิงซิ่วพูดอย่างกระวนกระวาย: "ฉันรู้นิสัยของคุณท่าน ไม่แสดงอารมณ์ผ่านสีหน้า แต่เขาชอบจู่โจมกะทันหัน ดังนั้นฉันกลัวว่าท่านจะเก็บความโกรธไว้ใจ..."
“ไม่” ซูโสว่เต้ายิ้มและปลอบโยน: “พ่อไม่ใช่คนเดิมที่บ้าอำนาจอีกต่อไป ตอนนี้พ่อสนใจแต่เรื่องเลี้ยงม้า เมื่อผมบอกว่าเราจะแต่งงานกันและเชิญมาร่วมงาน ปฏิกิริยาแรกของพ่อคือวางแผนเรื่องเวลาก่อน ได้ยินว่ากันว่าพ่อซื้อฟาร์มเพาะพันธุ์ม้า โดยมีแม่ม้าสองสามตัวกำลังจะออกลูกและพ่อไม่อยากพลาดเวลาที่มันออกลูก"
เหออิงซิ่วจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่หากไม่ได้รับการยอมรับต่อหน้าคุณท่านเธอก็ยังไม่มั่นใจ
ขณะนี้สิ้นสุดทางเดินแล้วและประตูห้องโดยสารก็เปิดออก และซูเฉิงเฟิงซึ่งสวมเสื้อแขนสั้นและกางเกงตัวใหญ่ก้าวออกจากเครื่องบิน
เหออิงซิ่วไม่คิดว่าตอนนี้คุณท่านจะเป็นกันเองขนาดนี้ ทันใดนั้นเธอจึงผ่อนคลายลงมาก
ซูโสว่เต้ารู้สึกโล่งใจอย่างแท้จริง ชี้ไปยังรถโรลส์รอยซ์ที่อยู่ข้างหลังแล้วพูดกับพ่อว่า "พ่อ เราไปที่โรงแรมก่อน"
"ได้" ซูเฉิงเฟิงพยักหน้าเล็กน้อย ส่วนเหออิงซิ่วที่อยู่ข้างๆได้ไปเปิดประตูรถให้เขาก่อน ทำท่าทางเชิญและพูดด้วยความเคารพ: "ลุงซู เชิญค่ะ!"
ซู่เฉิงเฟิงตอบรับและขณะที่กำลังจะขึ้นรถ ทันใดนั้นเขาก็เห็นว่าเหออิงซิ่วทำท่านเชิญด้วยมือทั้งสอง เขาชี้ไปที่มือขวาของเหออิงซิ่วด้วยความประหลาดใจแล้วตะกุกตะกักว่า: "อิงซิ่ว...มือ ..มือ...มือขวาของเธอเกิดอะไรขึ้น..."
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...