ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5306
ซูเฟิงเฉิงมาเจ้าถิ่นในมาดากัสการ์ช่วงระยะเวลาหนึ่ง เขาไม่รู้ว่าในช่วงเวลานี้เหออิงซิ่วประสบกับอะไร
เขาเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตอนนั้นแขนของเหออิงซิ่วถูกตัดจาการช่วยลูกชายของเขา และบาดแผลที่ไหล่ของเธอก็ทำให้แขนขวาของเธอขาด
แต่ว่าเหออิงซิ่วสวมชุดกระโปรงยาวและเสื้อแขนสั้น แขนทั้งสองข้างของเธอดูสมบูรณ์และเป็นธรรมชาติ ซูเฉิงเฟิงผ่านโลกมาและเขารู้ดีว่าแม้แต่แขนขาเทียมที่ดีที่สุดก็ยังไม่สามารถทำให้สมจริงและยืดหยุ่นเช่นนี้
เมื่อเห็นท่าทางประหลาดใจของเขา เหออิงซิ่วกำลังจะอธิบายเมื่อซูโช่เต้าที่อยู่ข้างๆรีบพูดว่า "พ่อ เรื่องมันยาว ไว้คุยกันในรถ!"
ซูเฉิงเฟิงรู้ว่าอาจมีบางอย่างซ่อนอยู่ในเรื่องนี้ ดังนั้นเขาจึงพยักหน้าและเข้าไปในรถ
แล้วเหออิงซิ่วตามเข้าไป ส่วนซูโสว่เต้าขับรถเอง
หลังจากสตาร์ทรถซูโสว่เต้าก็พูดกับซูเฟิงเฉิงซึ่งนั่งอยู่ข้างหลังว่า: "พ่อ ผมขอพูดความจริงว่าแขนขวาของอิงซิ่วหายดีเหมือนเดิมแล้ว"
“หายดีเหมือนเดิม?” ซูเฉิงเฟิงเบิกตากว้างและโพล่งพูดออกมา “แกหมายความว่า แขนที่ขาดของอิงซิ่วงอกออกมาใหม่？”
“โอ้ว...” ซู่เฉิงเฟิงพึมพำด้วยความตกใจ: “เย่เฉินคนนี้มีพลังวิเศษเแบบไหนกันแน่? สิ่งที่เหนือจินตนาการเช่นนี้สามารถกลายเป็นจริงได้ในมือของเขา ฉันไม่เคยได้ยินว่ามีโอสถชนิดใดที่สามารถทำให้แขนงอกใหม่ได้..."
ซูโสว่เต้าถอนหายใจ: "ความสามารถของเย่เฉิน ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาอย่างเราจะเข้าใจได้อีกต่อไป เอาเป็นว่ารั่วหลีได้รับการสนับสนุนจากเย่เฉิน ตอนนี้เขากลายเป็นนักบู๊ห้าดาวแล้ว!"
"อะไรนะ!" ซู่เฉิงเฟิงพูดอย่างงุนงงแล้วถาม: "ตอนนี้รั่วหลีเป็นนักบู๊ระดับห้าดาวแล้วหรือ! ฉันจำได้ว่านายท่านของตระกูลเหอก็อยู่แค่นักบู๊ระดับสามเท่านั้น?”
ซูโสว่เต้าพยักหน้า: "นี่คือข้อดีของการได้รับการสนับสนุนจากเย่เฉิน พ่อก็รู็ว่าวันนั้นบนภูเขาเย่หลิงซาน แม้แต่ว่านพั่วจวินก็ยอมก้มหัวให้กับเย่เฉิน ด้วยความแข็งแกร่งและนิสัยของเขาที่เก็บตระกูลซูจนถึงทุกวันนี้ ต้องขอบคุณจือหยูและ รั่วหลี ไม่เช่นนั้นตระกูลซูคงราบเป็นหน้ากลองไปนานแล้ว..."
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...