ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5310
เย่เฉินรีบไปมหาวิทยาลัยจินหลิงอย่างเร็วที่สุด
คราวนี้เขาไม่ได้ขับรถเข้าไปแต่จอดรถไว้ที่ลานจอดรถใกล้มหาวิทยาลัยจินหลิง แล้วเดินเข้าไปในมหาวิทยาลัย
เขาจำได้ชัดเจนว่าครั้งที่แล้วแหวนเคลื่อนไหวที่มหาวิทยาลัยจินหลิง ระหว่างทางที่เขาขับรถออกจากที่นี่
ดังนั้นเย่เฉินจึงสวมแหวนไว้ในมือและเดินไปยังอาคารวิชาการของมหาวิทยาลัยจินหลิงอย่างไม่เร่งรีบมากนัก
ตลอดทางที่เขาก้าวเดิน เขาสัมผัสถึงการเคลื่อนไหวของแหวนอย่างระมัดระวัง
แต่สิ่งที่ทำให้เขาผิดหวังอย่างมากคือแหวนกลับไม่ตอบสนองแต่อย่างใด
เย่เฉินพึมพำในใจ: "ครั้งที่แล้วมีการตอบสนองขณะที่ออกไป หรือว่ามันจำทิศทางได้"
คิดได้เช่นนี้เขาก็หันกลับและเดินตามทางที่มาอีกครั้ง
แต่จนกระทั่งเขาเดินออกไปถึงหน้าประตูมหาลัยแหวนก็ยังไม่ตอบสนอง
เย่เฉินอดไม่ได้ที่จะรู้สึกรำคาญเล็กน้อยและคิดกับตัวเองว่า: "ครั้งที่แล้วแกเคลื่อนไหวที่นี่ไม่ใช่หรือ? ทำไมครั้งนี้แกไม่เคลื่อนไหว? ยังหลับอยู่หรือเปล่าถึงไม่รู้สึก? หรือว่าจะพาไปสัมผัสที่จอดรถใต้ดินTomson Rivieraอีกครั้ง!"
แหวนไม่มีการตอบสนองใดๆ เขาทำอะไรไม่ได้นอกจากกลับไปที่ลานจอดรถด้วยความสิ้นหวัง เตรียมขึ้นรถและออกเดินทาง แล้วกลับไปที่ลานจอดรถชั้นใต้ดินของTomson Rivieraอีกครั้ง แล้วลองเสี่ยงโชค
“ลา?” เย่เฉินขมวดคิ้วแล้วถามเธอว่า “เป็นอะไร?เธอกับหมอเทพซือกำลังมีปัญหาหรือไม่？"
"ไม่เชิง..." เฉินเสี่ยวจ้าวถอนหายใจแล้วพูดเรียบๆ: "ปู่ของฉันกำลังจะปิดคลินิกกลับไปเย่นจิง..."
"กลับเย่นจิง" เย่เฉินถามเธอโดยไม่รู้ตัว: "ฉันจำได้ว่าหมอเทพซือบอกว่าต่อไปเขาจะลงหลักปักฐานอยู่ที่จินหลิง เขาเพิ่งมาที่นี่ได้ปีกว่าทำไมถึงจะไปกะทันหัน"
เฉินเสี่ยวจาวพูดด้วยน้ำเสียงคลุมเครือ: "เรื่องนี้... ฉันจะพูดยังไงดี มันเป็นการตัดสินใจของคุณตาด้วย ฉันทำอะไรไม่ได้... เขาถอดป้ายคลินิกออกแล้วและคิดจะไปวันพรุ่งนี้ เดิมทีเขาไม่ได้ตั้งใจ ฉันบอกคุณเพราะเขารู้สึกละอายใจที่จะบอกลาคุณ คิดจะโทรขอโทษคุณหลังจากที่ไปแล้ว...แต่...แต่..."
ขณะที่เฉินเสี่ยวจาวกำลังพูดทันใดนั้นเธอก็พูดเสียงสะอึกสะอื้น "แต่เซียวจาวทำใจไม่ได้... เสี่ยวจาวไม่อยากจากจินหลิง ไม่อยากจากอาจารย์เย่... ฉันจึงโทรมาอาจารย์อยากให้อาจารย์ช่วยเกลี้ยกล่อมคุณตาอีกครั้ง ... "
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...