ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5311
เย่เฉินพูดโดยไม่ลังเล: "เสี่ยวจาวหยุดร้องไห้ก่อน บอกฉันมาว่าตอนนี้พวกคุณอยู่ที่ไหน"
“ยังอยู่คลินิก…” เฉินเสี่ยวจาวพูดสะอึกสะอื้น “คุณตาจะเก็บทุกอย่างให้เรียบร้อยในคืนนี้”
"โอเค!" เย่เฉินพูดทันที: "เธอรอฉันที่คลินิกฉันจะไปที่นั่นเดี๋ยวนี้!"
ขณะที่เย่เฉินกำลังขับรถไปที่จี้ซื่อถังของซือเทียนฉี ป้ายของจี้ซื่อถังถูกถอดออกและโยนทิ้งไว้
ขณะเดียวกันก็มีแผ่นป้ายที่ห่อด้วยผ้าไหมสีแดงหน้าประตู มองไม่เห็นสิ่งที่เขียนบนแผ่นป้ายคืออะไร
เมื่อเย่เฉินมาถึงจี้ซื่อถัง ซือเทียนฉีและเฉินเสี่ยวจาวกำลังเก็บยาต่างๆบนตู้ยา
เมื่อเห็นเย่เฉินเข้ามาเฉินเสี่ยวจาวก็ตะโกนอย่างตื่นเต้น: "อาจารย์เย่!"
พูดจบเขาก็วิ่งไปหาเย่เฉินและพุ่งเข้าไปในอ้อมแขนของเย่เฉินแล้วร้องไห้
เย่เฉินรีบถาม: "เสี่ยวจาวเกิดอะไรขึ้น เธอบอกฉันมา"
ตอนนี้ซือเทียนฉีก็เห็นท่าทางของเย่เฉินแล้ว เขาตกใจแล้วเดินเข้ามาด้วยสีหน้าละอายใจอย่างช้าๆ ถอนหายใจแล้วพูดว่า: "อาจารย์เย่... คุณมาที่นี่ได้อย่างไร? เสี่ยวจาวบอกอะไรคุณใช่หรือไม่"
เฉินเสี่ยวจาวร้องไห้แล้วพูดว่า "คุณตา เสี่ยวจาวไม่อยากไปจากจินหลิง จึงขอให้อาจารย์เย่เกลี้ยกล่อมปู่ ... "
ตอนนี้เย่เฉินถามด้วยความประหลาด: "หมอเทพซือ คุณพ่ายแพ้อะไรถึงต้องมอบจี้ซื่อถังให้คนอื่น?"
ซือเทียนฉีพูดด้วยสีหน้าละอายใจ: "อาจารย์เย่... ฉันไม่เก่งเหมือนคนอื่น แพ้ก็คือแพ้ ฉันไม่มีหน้าที่จะพูดเรื่องนี้กับคุณ ... "
เฉินเสี่ยวจาวที่อยู่ข้างๆโพล่งพูดออกมา: "เมื่อสองวันก่อนเป็นชายชราคนหนึ่งมาที่นี่! เขาจะประลองทักษะทางการแพทย์กับคุณตา และบอกว่าถ้าเขาชนะจะให้คุณตาถอดป้ายจี้ซื่อถังออกและยกที่ตรงนี้ให้เขามาเปิดคลินิก ถ้าเขาแพ้เขาจะมอบหม้อต้มยาที่ตกทอดมาจากบรรพบุรุษสู่คุณตา...ไม่รู้ว่าคุณตาคิดอย่างไรจึงตอบตกลง .."
เย่เฉินพูดอย่างสงสัย: "หมอเทพซือ ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายได้วางกับดักไว้ให้คุณ ด้วยลักษณะการทำงานของคุณไม่น่าจะถูกหลอกแบบนี้!"
ซือเทียนฉีหน้าแดง คิดอยู่พักหนึ่งแล้วพูดอย่างเศร้าใจ: "อาจารย์เย่ บอกตามตรงว่า! ฉันหมกมุ่น เห็นว่าหม้อยาของเขาเป็นของดีจริงๆ ฉันคิดว่าปกติคุณกลั่นยาจำนวนมาก หากสามารถชนะเอาหม้อต้มยานั้นมาคุณได้น่าจะช่วยลดภาระในการกลั่นยาของคุณในอนาคตได้อย่างแน่นอน แต่ฉันไม่เคยคิดเลยว่าฉันจะทำมันพังมันน่าละอายจริงๆ!”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...