เย่เฉินเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสนใจแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม: "ของสิ่งนี้อาจไม่ใช่ของดีสำหรับการเล่นแร่แปรธาตุ"
พูดจบเขาถามซือเทียนฉีว่า: "ชายคนนั้นบอกหรือไม่ว่าเขาจะมาเมื่อไหร่"
ซือเทียนฉีรีบพูดว่า: "เขาบอกว่าจะมาพรุ่งนี้แปดโมงเช้า จะมาแขวนป้ายที่วางไว้ที่หน้าประตู"
เย่เฉินนึกถึงป้ายที่ห่อด้วยผ้าไหมสีแดงหน้าประตูยิ้มเล็กน้อยแล้วเดินออกไปหน้าประตู
เย่เฉินยืนนิ่งอยู่หน้าป้ายยื่นมือออกไปฉีกผ้าไหมสีแดงออกโดยไม่เกรงใจ เผยให้เห็นอักษรเคลือบทองสามตัว: หอนักพรต
เย่เฉินหัวเราะจากนั้นดึงบันไดที่อยู่ข้างหยกป้ายจี้ซื่อถังที่ถูกถอดออกด้วยมือข้างเดียวแล้วแขวนป้ายนั้นกลับเข้าไปใหม่
ซือเทียนฉีพูดอย่างกระวนกระวาย: "อาจารย์เย่ อย่าทำอย่างนั้น ... ถ้าคุณวางแขวนป้ายนี้ ฉันก็จะกลายเป็นกล้าเดิมพันแต่ไม่ยอมรับความพ่ายแพ้ ... "
เย่เฉินพูดด้วยรอยยิ้ม: "ไม่เป็นไร แขวนป้ายไว้เพื่อให้เขารู้ว่ามีการเปลี่ยนแปลงเกี่ยวกับเรื่องนี้และเขาจะต้องรีบมาจัดการอย่างแน่นอน ถึงตอนนั้นฉันจะดวลกับเขา!"
เย่เฉินรู้ว่าครั้งนี้หงเทียนซือคนนี้มาที่นี่เพื่อยาอายุวัฒนะ ในเมื่อเขามาหาซือเทียนฉีแล้ว ไม่ว่าเขาจะรู้ตัวตนของเย่เฉินหรือไม่ก็ตามก็ไม่สามารถปล่อยให้เขาอยู่ในจินหลิงแบบนี้ต่อไปได้
ดังนั้นวิธีที่ดีที่สุดในตอนนี้คือการเริ่มจู่โจม
อย่างไรก็ตามเย่เฉินคำนึงถึงเรื่องหนึ่งนั่นคือ เนื่องจากหงเทียนซือสนิทกับคุณยายของเขา เขาอาจจะเคยพบพ่อแม่ของตนด้วยหรือไม่
ถ้าเขาเคยพบ เขาอาจจะเดาสถานะของตนได้จากรูปร่างหน้าตาของตนที่คล้ายคลึงกับพ่อแม่
แผนการของเย่เฉินคือหากหงเทียนซือถามสงสัยถึงสถานะของเขา เขาจะไม่พูดอะไรมากแต่จะจัดการเขาทันที
จากนั้นเขาพูดกับซือเทียนฉีว่า: "หมอเทพซือ คุณและเสี่ยวจาวกลับบ้านก่อน ไม่ต้องกังวลเรื่องที่นี่ พรุ่งนี้เช้าฉันจะมาตรงเวลา!"
ซือเทียนฉีลังเลอยู่ครู่หนึ่งแต่ก็พยักหน้าตอบรับแล้วพูดด้วยความเคารพ: "ตกลง อาจารย์เย่ พรุ่งนี้เช้าฉันค่อยมาใหม่!"
เย่เฉินพยักหน้าแล้วถามเขาว่า "หมอเทพซือ เสี่ยวจาวมาหรือยัง"
ซือเทียนฉีรีบพูดว่า: "เรียนอาจารย์เย่ เสี่ยวจาวโทรมาบอกว่าใกล้ถึงแล้ว"
"โอเค" เย่เฉินพยักหน้าเล็กน้อยแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม: "หมอเทพซือไปพักที่ด้านหลังสักครู่ ฉันจะรอหงเทียนซืออยู่ที่นี่!"
ซือเทียนฉีรีบถาม: "อาจารย์เย่ จะให้ฉันรอกับคุณด้วยหรือไม่"
“ไม่จำเป็น” เย่เฉินพูดเรียบๆ: “หากต้องการหมอเทพซือออกมาฉันจะเรียก”
"โอเค!" ซือเทียนฉีพยักหน้า จับมือเย่เฉินแล้วพูดด้วยความเคารพ: "อาจารย์เย่ ฉันจะรอคุณเรียกอยู่ข้างหลัง!"
พูดจบซือเทียนฉีก็หันหลังแล้วไปที่ห้องพักผ่อนของจี้ซื่อถัง

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...