ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5315
เย่เฉินลุกขึ้นแล้วนำป้ายของหอนักพรตมาวางไว้หน้าเก้าอี้แล้วกลับมานั่งบนเก้าอี้ และเอาเท้าเหยียบป้ายหอนักพรต
ไม่นานชายชรารูปร่างผอมสูงที่ไว้เครายาวก็เดินมาหน้าประตูอย่างอุกอาจ
คนนี้คือหงเทียนซือที่บินหลายพันไมล์จากสหรัฐอเมริกามาจินหลิงเพื่อหาเบาะแสของอายุวัฒนะ
ในขณะนี้หงเทียนซือเห็นว่าแผ่นป้ายของจี้ซื่อถังยังคงแขวนอยู่ด้านบนและสีหน้าของเขาก็ไม่พอใจทันที เขาเอามือไพล่หลังแล้วเดินเข้ามาจี้ซื่อถัง ทันทีที่เข้าเขาก็พูดเสียงดัง: "ซือเทียนฉีล่ะ! ตกลงกันแล้วว่าจะเก็บข้าวของและออกไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้วถอดป้ายจี้ซื่อถัง จนป่านี้ทำไมยังไม่เก็บของ!"
เย่เฉินซึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้มองหงเทียนซือเห็นว่าในตัวของคนๆนี้มีปราณทิพย์แต่ แต่เขาก็มีชี่แท้จริงอยู่จำนวนหนึ่งถึงระดับนักบู๊แปดดาว
นักบวชลัทธิเต๋าคนหนึ่งมีความแข็งแกร่งระดับนักบู๊แปดดาว ซึ่งทำให้เย่เฉินรู้สึกชื่นชมเล็กน้อย
ขณะนี้เทียนซือหงเห็นว่าไม่มีใครตอบเขา ฉะนั้นเขาทนไม่ได้และรู้สึกโมโหแล้วพูดว่า "ซือเทียนฉีล่ะ! กล้าเก็บป้ายจี้ซื่อถังไว้ แต่ตัวเองกลับหลบซ่อนไม่กล้าออกมาเจอผู้คน?!"
ขณะนี้เย่เฉินจงใจไอสองครั้งยืดเส้นยืดสายยืนขึ้นแล้วพูดอย่างไม่พอใจ: "ตะโกนอะไรแต่เช้า? สมองของแกถูกประตูหนีบหรือไง? โทร120 ไปหาหมอห้องฉุกเฉินที่โรงพยาบาลจะดีกว่า ที่นี่รักษาไม่ได้“
หงเทียนซือมองเย่เฉินที่ลุกขึ้นยืนอย่างกะทันหันขมวดคิ้วแล้วถามว่า "แกเป็นใคร"
เย่เฉินยังกังวลว่าเขาอาจได้เจอพ่อของเขาดังนั้นเขาจึงจงใจถามว่า "ทำไม คุณไม่เคยเห็นฉันหรือ？"
พูดจบเขากำหมัดแล้วตั้งท่าต่อสู้
เย่เฉินเม้มริมฝีปากแล้วพูดประชดประชัน: "โอ้ บุกเข้ามาทำร้ายคนที่นี่ตั้งแต่เช้า? เชื่อหรือไม่ว่าถ้าคุณชกมาฉันสามารถทำให้แม้แต่กางเกงในของคุณก็หายไปด้วย? "
หงเทียนซือพูดเย้ยหยันว่า: "เจ้าเด็กโง่ กล้าพูดจาโอหังต่อหน้าฉัน หากไม่ใช่เพราะพระรัตนตรัยฉันฆ่าแก่แน่!"
เย่เฉินยังพูดประชดประชัน: "โอ้ คุณเชื่อซันซิง ถ้าอย่างนั้นคุณก็เป็นนักพรต คุณเป็นนักพรตแต่กลับไม่ตั้งใจบำเพ็ญตบะ มาทำอะไรอยู่ที่นี่และยังคิดจะฆ่าคนโดยไม่มีเหตุ นักพรตอย่างคุณต่างอะไรจากปีศาจชายชู้หญิงโฉดและนักบวชที่ลวนลามเด็กผู้ชาย แม้ว่าฉันจะไม่เชื่อในซันซิงของคุณ แต่ฉันรู้สึกละอายใจแทนพวกเขา!ลัทธิเต๋านับพันๆปีทำไมถึงมีคนอย่างคุณออกมาได้?มันน่าอายจริงๆ!"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...