ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5323

กำปั้นของนักบู๊แปดดาวแข็งแกร่งปานรถบรรทุกขนาดใหญ่ที่บรรทุกของเต็มพิกัด 

เมื่อพลังที่น่าเกรงขามผนึกรวมกันในกำปั้นที่ประกอบจากนิ้วมือสี่นิ้ว วาตะประเภทนี้ยิ่งน่าตะลึงมากอย่างหาที่เปรียบไม่ได้!

อย่าว่าแต่เย่เฉินสามารถสัมผัสพลังโจมตีอันแข็งแกร่งที่เกิดจากวาตะนั่นได้เลย แม้แต่เฉินเสี่ยวจาวที่ยืนห่างออกไปสองเมตรก็ยังสามารถสัมผัสได้ถึงความน่าเกรงขามที่เป็นทำนองเดียวกันกับพายุเฮอริเคนม้วนซัดเข้ามา 

วินาทีนี้ เฉินเสี่ยวจาวตึงเครียดอย่างยิ่ง เธอพูดโพล่งออกมาอย่างยากที่จะปิดบังความลนลาน: “อาจารย์เย่ระวัง!”

พูดยังไม่ทันจบ ก็ได้ยินเสียงตู้มดังลั่นขึ้นมา พลังโจมตีที่แข็งแกร่งถึงขั้นทำให้แก้วหู รวมไปถึงตับไตไส้พุงของเฉินเสี่ยวจาวถูกพลังโจมตีที่ใหญ่โตมโหฬารนั่นสั่นกระทบจนเจ็บปวด

เมื่อซือเทียนฉีที่อยู่ด้านในได้ยินเสียงตะโกนของหลานสาว ก็ไม่มีเวลาไปสนใจเรื่องที่เย่เฉินให้เขารอฟังคำสั่งอยู่ด้านหลังอีกแล้ว วิ่งออกมาดูให้รู้แล้วรู้รอดด้วยจิตใจที่กระวนกระวาย

แต่ทว่าเมื่อสายตาของปู่หลานทั้งสองคนต่างมองไปทางเย่เฉินและหงฉางชิง กลับพบว่าวินาทีนี้ทั้งสองราวกับหยุดนิ่งไปแล้วยังไงอย่างนั้น

ใบหน้าของหงฉางชิงเต็มเปี่ยมไปด้วยความดุร้าย หมัดขวาได้โจมตีไปถึงหน้าเย่เฉินเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

แต่ใบหน้าของเย่เฉินกลับเต็มไปด้วยความเรียบนิ่ง แค่ยื่นนิ้วกลางข้างขวาออกมาแค่นิ้วเดียว ก็ทำการต้านทานกำปั้นของหงฉางชิงเอาไว้ตรงหน้าได้อย่างง่ายดายแล้ว

วินาทีนี้สีหน้าของหงฉางชิงก็เปลี่ยนจากใบหน้าที่เต็มเปี่ยมไปด้วยรัศมีอันดุร้ายที่มีจิตสังหารเข้มข้น ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นดูงงงวย เปลี่ยนเป็นดูทำอะไรไม่ถูก เปลี่ยนเป็นดูตื่นตระหนกและดูตะลึงงัน……

ไม่ว่ายังไงเขาก็ตัดใจเชื่อไม่ลงว่าการโจมตีที่ทุ่มสุดกำลังสามารถของตัวเอง ไอ้หมอนี่ใช้มีโอกาสแค่นิ้วเดียวก็สามารถต้านทานเอาไว้ได้แล้วงั้นเหรอ!

และสัญญาณมือชูนิ้วกลางนิ้วเดียวนั้น ก็เป็นภาษากายที่ใช้กันทั่วโลกด้วย เมื่อเห็นสัญญาณมือนี้ ก็เท่ากับได้ยินฝ่ายตรงข้ามบอกว่า: เย็ดแม่ เย็ดพ่องหรือไอ้โง่

ทว่าถึงแม้สีหน้าของเขาจะเปลี่ยนไปมามากแค่ไหนก็ตาม แต่กลับไม่สามารถเปลี่ยนกลับไปเป็นจองหองพองขนและยโสโอหังอย่างยิ่งแบบเมื่อกี้นี้

เนื่องจากหงฉางชิงตระหนักรู้ได้อย่างลึกซึ้งแล้วว่าศักยภาพของเย่เฉิน ไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกับตัวเองตั้งนานแล้ว ยิ่งกว่านั้นคือพวกเขาไม่ใช่คนในโลกเดียวกันด้วย

คำว่าไม่ตักน้ำใส่กะโหลกชะโงกดูเงาที่คนโบราณได้กล่าวไว้นั้น ได้อธิบายสภาพจิตใจของเขา ณ วินาทีนี้ได้อย่างสมบูรณ์แบบเลย 

หงฉางชิงก้าวถอยหลังกลับไปหนึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ ราวกับเด็กอายุสามขวบที่กระทำความผิดยังไงอย่างนั้น พูดอย่างหวาดกลัวว่า: “กระผมมีตาแต่หามีแววไม่ รุกรานอาจารย์เย่……ได้โปรดอาจารย์เย่ช่วยออมมือด้วยนะครับ……”

เย่เฉินมองหน้าหงฉางชิงพลางพูดอย่างเรียบนิ่ง: “มา กูจะให้โอกาสมึงอีกครั้ง ถามคำถามที่มึงถามเมื่อกี้นี้อีกครั้ง”

หงฉางชิงชะงักงัน ก่อนจะรีบก้มคำนับแล้วตอบกลับ: “อาจารย์เย่ เมื่อกระผมอยู่ต่อหน้าท่าน ก็เหมือนดั่งมดตัวจ้อย แล้วจะกล้าล่วงเกินท่านที่อยู่เหนือกว่า สอบถามตัวตนของท่านได้อย่างไรล่ะครับ……”

เย่เฉินหัวเราะแล้วตอบกลับ: “มึงดูสิ ตอนไม่ให้โอกาสมึง มึงก็ดันจะเก๊กเท่ให้ได้ พอให้โอกาสมึง มึงก็ขี้ขลาดไปซะละ ใช้การไม่ได้เลยนะครับหงเทียนซือ”