ในขณะที่เย่เฉินเตรียมพร้อมที่จะกลั่นยา หงฉางชิงก็กลับไปถึงโรงแรมที่เป็นที่พักของตัวเองแล้วเหมือนกัน
เขาเหมือนเป็นโจรยังไงอย่างนั้น เดินเข้าไปในห้องโถงใหญ่โรงแรมอย่างเร่งรีบ แล้วรีบมุดเข้าไปในลิฟต์ กลับไปถึงห้องพักของตัวเองเหมือนวิ่งหนีอะไรสักอย่าง
ทันทีที่เดินเข้าไปในห้องพัก เขาก็ทำการล็อคประตูจากด้านใน อีกทั้งแขวนตะขอป้องกันการขโมย จากนั้นเขาก็ยังไม่ไว้วางใจ ก่อนจะยกโต๊ะชาในห้องไปแนบติดกับประตูอย่างแน่นหนา
หลังจากทำเรื่องทั้งหมดนี้เสร็จสรรพ หงฉางชิงก็กลับไปถึงห้องนอนอย่างอดใจรอไม่ไหว ทำการปิดม่านหน้าต่างให้มิดชิด จากนั้นถึงจะนำยารักษาหัวใจที่เก็บไว้ตรงกระเป๋าหน้าอกออกมา
หงฉางชิงก็ทราบวิชากลั่นยาแบบผิวเผินเช่นกัน เพราะฉะนั้นเพียงแวบเดียวเขาก็ดูออกแล้วว่ายาที่เย่เฉินให้ตัวเองนั้นไม่ใช่ของธรรมดา
อย่างน้อยสีสันและกลิ่นหอมของยาเม็ดนี้ ก็แข็งแกร่งกว่ายาที่ตัวเองเคยกลั่น รวมไปถึงยาต่ออายุที่บรรพบุรุษเต๋าไท่เจินสืบทอดต่อกันมาเสียอีก
หลังจากหงฉางชิงที่ตื่นเต้นดีใจอย่างยิ่งเพ่งมองยาเม็ดนี้อย่างพินิจหนึ่งรอบ เขาก็ใส่มันเข้าไปในปากอย่างอดใจรอไม่ไหว
ทันทีที่ใส่ยาเข้าไปในปาก ยังไม่รอให้เขาได้กลืนกินลงไป ตัวยาก็กลายเป็นฤทธิ์ยากลุ่มหนึ่งไหลเข้าไปในท้องแล้ว
หงฉางชิงอุทานในใจ: “นะนี่……เหล่าจู่ซือพูดมาโดยตลอดเลยว่ายาที่ดีควรจะละลายทันทีหลังจากใส่เข้าไปในปาก มีแต่ยาที่ละลายทันทีหลังจากใส่เข้าไปในปาก ถึงจะนับเป็นยาที่บริสุทธิ์ที่สุด เมื่อก่อนฉันยังไม่เชื่ออยู่เรื่อยเลย ทว่าดูจากตอนนี้แล้ว เหล่าจู่ซือไม่เคยโกหกฉันมาก่อนจริง ๆ!”
ทันทีที่รู้สึกทอดถอนใจจบ เขาก็รู้สึกว่ามีฤทธิ์ยาที่ยิ่งใหญ่ปรากฏขึ้นมาในท้อง
พลังที่มากมายมหาศาลเหมือนดั่งคลื่นยักษ์ซัดกระหน่ำเข้ามา ทำให้เขาต้องรวบรวมสติทั้งหมดเพื่อรับมือกับมันกะทันหัน!
โชคดีที่ถึงแม้พลังนั้นจะซัดสาด แต่ทั้งร่างกายเขากลับนุ่มนวลมาก ไม่เหมือนพลังที่ไม่สามารถควบคุมได้ ราวกับจะซัดกระหน่ำให้ร่างแหลกแตกสลายตลอดเวลา
เขารู้อยู่ว่าตัวเองในวินาทีนี้บรรลุสำเร็จอย่างราบรื่นแล้ว ก้าวเข้าสู่แดนสว่างชั้นสุดยอด!
เขารู้สึกว่าศักยภาพของตัวเองมีการเปลี่ยนแปลงทางคุณภาพเมื่อเปรียบเทียบกับอดีต ชี่แท้ที่อยู่ภายในร่างกายน่าเกรงขามขึ้น พลังในร่างกายก็แข็งแกร่งมากกว่าเดิม ศักยภาพในการสัมผัสของอวัยวะบนใบหน้าก็เฉียบไวมากยิ่งขึ้น
ทุกส่วนบนร่างกายของเขาล้วนได้รับการยกระดับเชิงคุณภาพ
และสิ่งที่เขาคาดไม่ถึงก็คือทั้งหมดทั้งมวลนี้ก็ถูกยกระดับได้ง่ายดายเช่นนี้
ในขณะเดียวกันวินาทีนี้ จู่ ๆ เขาก็ตระหนักได้ว่าเย่เฉินแข็งแกร่งกว่าที่ตัวเองจินตนาการเอาไว้มาก ๆ
ซึ่งความแข็งแกร่งแบบนี้ ไม่ใช่ความแข็งแกร่งทางพละกำลัง แต่เป็นความแตกต่างที่เห็นได้ชัดเจนมาก ๆ เมื่อเปรียบเทียบกัน

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...