ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5339

กดวางสาย ซูรั่วหลีไม่กล้าปล่อยให้เสียเวลาเลยแม้แต่วินาทีเดียว รีบออกจากโรงแรมป๋ายจินฮ่านกง แล้วขับรถมุ่งหน้าตรงไปยังเขตชานเมือง 

หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมง เธอก็ขับรถมาถึงนอกประตูของคฤหาสน์ช็องเซลีเซียนสปาที่เย่เฉินอยู่แล้ว 

ในขณะที่ซูรั่วหลีกำลังจะลงรถเพื่อไปกดกริ่งหน้าประตูอยู่นั้น ประตูก็ถูกเปิดออกจากด้านใน เย่เฉินปรากฏตรงประตูแล้วกวักมือเรียกเธอด้วยสีหน้าที่ร้อนรนเล็กน้อย

ซูรั่วหลีรู้อยู่ว่าเย่เฉินให้ตัวเองขับรถเข้าไปด้านในโดยตรง ดังนั้นเธอจึงขับรถเข้าไปในลานหน้าคฤหาสน์เลย 

รอทันทีที่ซูรั่วหลีลงมาจากรถ เย่เฉินก็ดึงตัวเธอแล้วเดินเข้าไปด้านในอย่างรวดเร็วพลางพูด: “ฉันมีเรื่องสำคัญต้องการความช่วยเหลือจากเธอ ตอนนี้ยังไม่รู้ว่าจะกินเวลานานหรือไม่นาน เราต้องรีบคว้าเวลาไว้”

ซูรั่วหลีถูกเย่เฉินจับแขน ในช่วงเวลาที่เร่งรีบเธอถึงขั้นรู้สึกเขินอายเล็กน้อย พลางพูดในใจ: “คุณเย่คงไม่ได้อยากอันนั้นกับฉัน……โอ๊ย……ซูรั่วหลีนี่แกกำลังคิดฟุ้งซ่านอะไรอยู่เนี่ย……”

เธอไม่รู้ว่าตกลงเย่เฉินจะให้ตัวเองทำอะไรกันแน่ ทว่าจิตใจก็อดไม่ได้ที่จะคิดฟุ้งซ่าน รู้สึกว่าไม่ว่าเย่เฉินจะให้ตัวเองทำอะไร ตัวเองก็จะไม่ลังเลใจเลยแม้แต่น้อย ถึงแม้ข้อเรียกร้องของเขาจะเกินเลยไปหน่อย ตัวเองก็จะไม่ลังเลแน่นอน 

แต่สิ่งที่เย่เฉินกำลังคิดในวินาทีนี้ ล้วนมีแค่ยาช่วยหัวใจสีทองที่ตัวเองกลั่นได้เมื่อครึ่งชั่วโมงที่ผ่านมา 

เขาดึงตัวเย่เฉินเอาไว้ตลอดอย่างอดใจรอไม่ไหว ทั้งสองคนเดินลงมาถึงชั้นใต้ดินของคฤหาสน์อย่างรวดเร็ว ระหว่างทางนี้ยิ่งทำให้หัวใจซูรั่วหลีเต้นเร็วมาก และรู้สึกเขินอายอย่างยิ่ง 

ซูรั่วหลีรีบพูด: “คุณเย่ รั่วหลีกินยาที่มีค่าควรเมืองของคุณไปไม่รู้ตั้งเท่าไหร่แล้ว ช่วงก่อนก็เพิ่งบรรลุเป็นนักบู๊ห้าดาวในครั้งเดียว ตอนนี้จะให้ฉันสิ้นเปลืองยาของคุณอีกได้ยังไงล่ะคะ……”

เย่เฉินพูดด้วยใบหน้าที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความจริงจัง: “ยาน่ะกลั่นเพื่อให้คนกิน ขอแค่กินลงไปแล้ว มันก็ไม่มีคำว่าสิ้นเปลืองหรือไม่สิ้นเปลือง มิหนำซ้ำนี่ไม่ใช่เรื่องที่เธอติดบุญคุณฉันสักหน่อย ฉันเป็นคนขอความช่วยเหลือจากเธอเอง เหมือนฉันจะดื้อยาต่อยาประเภทนี้ ตอนนี้ฉันกินประสิทธิผลที่แท้จริงของมันไม่ออกแล้ว ถ้าเกิดอยากรู้ว่าตกลงมันมีประสิทธิผลไหม มีประสิทธิผลดีมากแค่ไหน ก็ต้องให้นักบู๊มาลองดู เมื่อพูดถึงนักบู๊แล้ว คนที่ฉันเชื่อใจมากที่สุดก็คือเธอแล้วล่ะ เพราะฉะนั้นเลยทำได้แค่ให้เธอมาช่วยทดลองดูน่ะ”

เย่เฉินรู้อยู่ว่าซูรั่วหลีไม่รู้ว่าตัวเองมีเตายาอันใหม่ และไม่รู้ด้วยว่าประสิทธิผลของยาตัวนี้ดีเลิศกว่ายาช่วยหัวใจในก่อนหน้านี้ไม่น้อยเลย ดังนั้นเขาจึงแกล้งทำเป็นพูดอีกว่า: “อีกอย่างตอนนี้ยังไม่รู้เลยว่ายาตัวนี้มีประสิทธิผลหรือไม่ ถ้าเกิดมีผลข้างเคียงอะไรจริง ๆ อาจจะทำให้เธอเดือดร้อนไปด้วย แต่ว่าเธอไม่ต้องกลัวและไม่ต้องเป็นห่วง ฉันจะคอยคุ้มกันอยู่ข้างกายเธอเอง”

เมื่อซูรั่วหลีได้ยินคำพูดนี้ จึงรีบแสดงท่าทีอย่างรวดเร็วโดยไม่ต้องหยุดคิด: “คุณเย่ มีคุณอยู่ด้วย รั่วหลีไม่กลัวหรอกค่ะ!”