ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5346

นี่จึงทำให้เธอรู้สึกสงสัยมากยิ่งขึ้น: “ตกลงความเป็นมาของคุณหลินคนนี้เป็นยังไงกัน……”

วินาทีนี้ ชิวอิงซานได้พูดกับพี่เสียนว่า: “ชูเสียน เธอถอยออกไปก่อนเถอะ”

พี่เสียนรีบพยักหน้าแล้วพูดอย่างเคารพนบนอบ: “คุณผู้ชาย คุณหลิน ดิฉันขอลาก่อนนะคะ”

หลังจากพูดจบ เธอก็รีบถอยออกไปจากลานบ้าน ตอนออกไปยังไม่ลืมปิดประตูด้วย

รอหลังจากที่พี่เสียนจากไปไกลแล้ว หลินหว่านเอ๋อร์ก็มองผู้อาวุโสคนนั้นแล้วถามว่า: “ระหว่างทางมาเหล่าจางราบรื่นไหมคะ?”

ผู้อาวุโสที่ถูกเรียกแทนว่าเหล่าจางรีบตอบกลับ: “ตอบกลับคุณหนู ยังถือว่าราบรื่นอยู่ครับ แค่ปฏิบัติตามการจัดแจงของคุณหนู และอ้อมเส้นทางต่าง ๆ มากกว่าปกตินิดหน่อย อีกอย่างสิ่งของติดตัวที่ต้องดูแลมีเยอะเกินไป ดังนั้นการเดินทางจึงล่าช้านิดหน่อยน่ะครับ”

หลินหว่านเอ๋อร์ถามเขา: “ของของฉันมาถึงอย่างปลอดภัยอยู่ใช่ไหม?”

เหล่าจางพยักหน้าหงึก ๆ แล้วพูด: “เครื่องลายครามของคุณ ผมได้เอามาหมดแล้วครับ เนื่องจากมูลค่าล้ำค่ามากเกินไป เกรงว่าจะดึงดูดความสนใจของด่านตรวจทางชายแดนและด่านศุลกากร เพราะฉะนั้นการเดินทางในช่วงสุดท้าย ผมจึงเลือกที่จะเดินทางจากคาซัคสถาน แล้วเข้ามาภายในประเทศผ่านเส้นทางพิเศษน่ะครับ”

หลินหว่านเอ๋อร์จึงถามว่า: “แล้วของล่ะ?”

เหล่าจางรีบตอบกลับ: “อยู่ด้านล่างหมดเลยครับ อิงซานได้สั่งการให้คนไปแกะของแล้ว หลังจากแกะเสร็จก็จะส่งขึ้นมาให้คุณเลยครับ”

หลินหว่านเอ๋อร์พยักหน้าแล้วเอ่ยปากพูด: “ระหว่างทางนี้ลำบากคุณเลยนะคะ ไปพักผ่อนดี ๆ ก่อนเถอะค่ะ ช่วงเวลาต่อจากนี้ ฉันอาจจะพักอยู่ในจินหลิง คุณก็ถือโอกาสนี้พักผ่อนดี ๆ หน่อย”

เหล่าจางทำท่าคารวะอย่างเคารพนอบน้อม: “บ่าวรับทราบครับ!”

พอพูดจบ เขาก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ก่อนจะถามอย่างต่อเนื่องว่า: “ใช่สิครับคุณหนู บ่าวได้ยินอิงซานบอกว่าคุณเจอคนที่คุณจะตามหาแล้วเหรอครับ?”

หลินหว่านเอ๋อร์หยิบคุกกี้ชาผูเอ๋อร์ออกมาจากด้านในหนึ่งชิ้น แล้วอดไม่ได้ที่จะพูดอย่างทอดถอนใจ: “ฉันเฝ้าคอยมันมาหลายวันแล้ว ในที่สุดก็คอยวันนี้มาถึงสักที”

หลังจากพูดจบ เธอก็ยกกาน้ำชาที่วางอยู่บนถ่านไฟขึ้นมา แล้วเทน้ำชาออกมาจากกาจนหมด จากนั้นก็หยิบมีดชาผูเอ๋อร์ออกมาหนึ่งเล่ม เตรียมพร้อมที่จะแบ่งคุกกี้ชาผูเอ๋อร์ที่อยู่ในมือออก 

แต่ทันทีที่ปลายมีดสัมผัสลงบนคุกกี้ชา เธอก็ดึงมือกลับมาแล้วพูดพึมพำ: “นี่คือชิ้นสุดท้ายแล้ว……”

เมื่อเหล่าจางเห็นแบบนี้ จึงรีบถามว่า: “คุณหนูครับ ก่อนหน้านี้คุณบอกว่าถ้ากินคุกกี้ชาชิ้นสุดท้ายนี้ให้หมดเร็ว ๆ ต่อไปก็จะได้ไม่ต้องโหยหาถึงมันอีกแล้วไม่ใช่เหรอครับ?”

หลินหว่านเอ๋อร์ถอนหายใจเบา ๆ เฮือกหนึ่ง มองดูคุกกี้ชาชิ้นนี้พลางพูดพึมพำ: “เก็บชิ้นสุดท้ายนี้ไว้ดีกว่า ฉันอยากต้มให้เขาลองชิมด้วยตนเอง เมื่อวันที่ฉันและเขาเปิดเผยใจจริงมาถึง”

สีหน้าอารมณ์ของผู้อาวุโสทั้งสามต่างดูเข้มงวด หลังจากสบตาซึ่งกันและกันแล้ว เหล่าจางก็ก้มคำนับแล้วพูด: “คุณหนูครับ บ่าวขออนุญาตถามหน่อยนะครับ คุณจะเปิดเผยใจจริงต่อคุณผู้ชายท่านนั้นจริง ๆ เหรอครับ?”