ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5354
เย่เฉินไม่ได้กลัวท่านเอิร์ลทั้งสี่ขององค์กรพั่วชิงเลย สิ่งที่เขากังวลคือ สถานที่เหลือบ่ากว่าแรง อยู่เหนือการดูแลของเขาอย่างไซปรัสกับซีเรีย จะถูกโจมตีจากคนพวกนี้ในวันใดวันหนึ่ง
โดยเฉพาะไซปรัส
ทหารหน่วยกล้าตาย และทหารม้ากล้าพวกนั้น รวมทั้งคนในครอบครัว และลูก ๆ ของพวกเขา เดิมที่ก็มีชะตากรรมอันน่าสลดใจอยู่แล้ว หากถูกท่านเอิร์ลทั้งสี่พบเห็นความผิดปกติเข้า จะต้องประสบกับเคราะห์กรรมอย่างแน่นอน
เพราะฉะนั้น เย่เฉินต้องการให้ว่านพั่วจวินเอาไว้อย่างรอบคอบ โดยเฉพาะไซปรัส หากอีกฝ่ายหาเบาะแสตามเส้นทางของหลินหว่านเอ๋อร์ ไซปรัสต้องเป็นเป้าหมายที่อีกฝ่ายไม่มีทางมองข้ามอย่างแน่นอน
ตามความคิดของเย่เฉิน ว่านพั่วจวินจะต้องรีบทำเวลา ติดตั้งระบบป้องกันระยะประชิดฟาลังซ์ที่ไซปรัสโดยเร็ว ทันทีที่อีกฝ่ายมาหาเรื่อง ก็ใช้การโจมตีแบบอิ่มตัว ระเบิดมันให้เป็นเถ้าธุลี จากนั้นก็เริ่มดำเนินตาม “แผนคว่ำรัง(แผนการทำลายล้าง)” ที่เขาวางไว้ทันที
แผนคว่ำรังที่ว่า ก็คือการอพยพคนทั้งหมดออกจากเหมืองแร่ทองแดง จากนั้นก็ระเบิดทำลายเหมืองแร่ทองแดงเสีย
เนื่องจากเหมืองแร่ทองแดงอยู่ใกล้กับแนวฝั่งทะเล ดังนั้นทางเลือกที่ดีที่สุดของการอพยพก็คือมุ่งหน้าสู่ทะเลอันกว้างขวาง
บนโลกใบนี้ ไม่ว่าจะเป็นทางบก หรือทางอากาศ ล้วนยากที่จะซ่อนร่องรอยของตัวเอง ส่วนทะเลอันกว้าง เป็นทางเลือกที่ดีที่สุดในการลบล้างร่องรอยทั้งหมด
ถึงตอนนั้น ผู้มีพระคุณขององค์กรพั่วชิง จะต้องเจอกับบททดสอบที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของเขาอย่างแน่นอน ท่านเอิร์ลคนหนึ่งหายไปจากโลก และผู้คนในฐานทหารหน่วยกล้าตายก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย และไม่ว่าเขาจะสืบหายังไง ก็ไม่พบเจออะไรเลย นี่มันต้องทำให้เขางงกับชีวิตอย่างแน่นอน หลายเดือนหลังจากนั้น ของต้องทำให้เขานอนหลับไม่สนิทเป็นแน่
ดังนั้น เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ จู่ ๆ เย่เฉินก็รู้สึกเต็มไปด้วยความเฝ้ารอสำหรับแผนคว่ำรัง
เมื่อก่อนตอนอยู่ที่นครนิวยอร์กก็ดี หรือยุโรปเหนือก็ช่าง เป็นเพียงการโจมตีเล็ก ๆ น้อย ๆ ต่อองค์กรพั่วชิงเท่านั้น แต่ทันทีที่แผนคว่ำรังได้เกิดขึ้นจริง สำหรับองค์กรพั่วชิงแล้ว ก็ไม่ต่างอะไรกับการถูกคนลอบยิง อยู่ในผืนป่าอันมืดสนิท ไม่เพียงทำให้พวกเขาได้รับบาดเจ็บอย่างหนัก ยิ่งสามารถทำให้พวกเขาขวัญหนีดีฝ่อ
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...
ทั้งที่เป็นผู้ชาย แรงเยอะกว่า ตัวใหญ่ก็ว่า แต่กลัวกับอีหม่าหลันพูดขู่แค่นี้เนี่ยน่ะ ไม่น่าเกิดเป็นผู้ชายเลยมึงไอเชียวฉางควน กูคิดว่าเป็นตุ๊ด ปากบอกรอเหมยชิงมานาน อยากจะพัฒนาความสัมพันธ์ อยากจะมีเพศสัมพันธ์อยากจะอยู่กับเหมยชิง อยากแต่งงานกะเหมยชิงอีกครั้ง ทั้งที่เหมยชิงยอมกลับมาหาเพื่อมึง แต่มึงกลับไม่กล้าทำไรกะอีหม่าหลันสักอย่าฃ แค่หม่าหลันพูดขู่ว่าจะไปหาเรื่องเหมยชิง แทนที่จะให้เหมยชิงจ้างบอดีการ์ดมา อีหม่าก้ทำไรไม่ได้ล่ะ หรือไอฉางควนปกป้อง สู้กันจริงๆหม่าหลันก้สู้คงไม่ได้หรอก ทำมึงกลับกลัวหัวหด ชาตินี้ก้คงไม่ได้อยุ่กับคนรักหรอก ฝันไปเถอะมึง กระจอก...