ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5356
ได้ฟังคำแนะนำของเย่เฉิน ว่าพพั่วจวินกล่าวโดยไม่ลังเล: “คุณเย่วางใจเถอะครับ ผมจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อเตรียมการทุกอย่างให้พร้อมก่อนที่อีกฝ่ายจะมา ถึงตอนนั้นผมจะเป็นคนไปประจำการที่เหมืองแร่ทองแดงด้วยตัวเอง รับรองว่าจะให้พวกมันมาได้แต่กลับไม่ได้อย่างแน่นอนครับ!”
“โอเค!” เย่เฉินกล่าว: “จริงสิพั่วจวิน ฉันยังมีอีกเรื่องหนึ่ง ในเมื่อแผนคว่ำรังเป็นสิ่งแน่นอนแล้ว งั้นฉันแนะนำว่าให้เริ่มอพยพคนเลยดีกว่า”
พูดไป เย่เฉินก็พูดต่อ: “ทันทีที่อีกฝ่ายสงสัยว่าฐานทัพแห่งนี้มีความผิดปกติ หรือคิดจะมาหาเบาะแสที่ฐานทัพแห่งนี้ มีทางเดียวก็คือแอบแฝงเข้าไปทางพื้นดินเท่านั้น ส่วนพวกเราก็จะไม่แสดงละครไปกับพวกมัน และยิงใส่พวกมันทันที ดังนั้นทหารหน่วยกล้าตายที่อยู่ใต้ดินและครอบครัวของพวกเขา ก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ใต้ดินต่อไปอีกแล้ว”
“ฉันแนะนำว่าให้พวกนายเตรียมเรือบรรทุกสินค้าเอาไว้ลำหนึ่งตั้งแต่ตอนนี้เลย พอถึงตอนกลางคืนก็ให้ย้ายทหารหน่วยกล้าตายและครอบครัวของเขาขึ้นไปบนเรือเสีย และให้ทหารม้ากล้าที่อยู่บนพื้นและครอบครัวเตรียมพร้อมอพยพอยู่ตลอดเวลา เหมือนกับการซ้อมอพยพเมื่อแผ่นดินไหว จัดเตรียมรายละเอียดการอพยพให้เรียบร้อยก่อน”
“อย่างเช่นทันทีที่มีการเริ่มอพยพ ใครรับผิดชอบคุ้มกันครอบครัว ใครรับผิดชอบนับจำนวนคน ใครรับผิดชอบการขนย้ายสิ่งของสำคัญ ใครรับผิดชอบการระเบิดครั้งสุดท้าย ทุกคนแบ่งงานกันไว้ให้เรียบร้อยก่อน แบบนี้จะช่วยลดความกดดันตอนเริ่มแผนคว่ำรัง หากเหลือไว้แค่กำลังคนภาคพื้นดิน ถึงตอนนั้นก็สามารถให้พวกเขาลงแรงกายแรงใจอย่างเต็มที่ ถอดระบบป้องกันระยะประชิดฟาลังซ์เพื่อนำไปด้วยได้ทันเวลา เพราะถึงยังไงฐานทัพที่ซีเรียของนายก็ต้องใช้เหมือนกัน”
“ไม่มีปัญหาครับ!” ว่าพั่วจวินกล่าวโดยเร็ว: “ผมจะไปจับตัวคนของแบล็ควอเตอร์มาก่อน จากนั้นค่อยไปที่เหมืองแร่ทองแดง ร่วมกันวางแผนให้ดีกับอาจารย์ของผม ให้ท่านเริ่มลงมือเตรียมการทันที!”
เย่เฉินกำชับ: “ใช่สิ นายอย่าไปลีกพาตัวคนจากซีเรียนะ เพราะยังไงซะตอนนี้นายก็อยู่ซีเรีย หากลักพาคนมาจริง ๆ ไม่แน่นายอาจตกเป็นผู้ต้องสงสัยก็ได้”
ว่านพั่วจวินกล่าว: “งั้นผมจะไปลักพาตัวจากอิรักก็แล้วกันครับ ยังไงซะกองทัพสหรัฐฯ ขุดน้ำมันปิโตรเลียมที่ซีเรีย ก็ต้องขนไปที่อิรักอยู่แล้ว ผมจะไปจับตัวพวกมันที่อิรัก แล้วแอบพากลับมาที่ซีเรีย”
เย่เฉินกล่าวด้วยรอยยิ้ม: “เยี่ยม! ตกลงตามนี้แหละ!”
......
วินาทีนี้
หลังจากรถจอดลง ชายที่ขับรถได้มองดูซากปรักหักพังที่ถูกเผาจนเหลือแค่ซาก ทอดถอนใจ และกล่าวอย่างจำใจ: “ผู้มีพระคุณอารมณ์ร้ายเกินไป หากไม่ใช่เพราะท่านต้องการระเบิดนักสอดแนมที่มาสำรวจพื้นที่ในตอนนั้นให้ตาย ที่นี่ก็คงไม่ถูกเผาจนกลายเป็นแบบนี้ นี่ก็ถูกเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่านหมดแล้ว ยังจะเหลือเบาะแสอะไรให้หาได้อีก......”
สาวสวยที่นั่งอยู่บนที่นั่งข้างคนขับเบ้ปากเล็กน้อย: “คุณปรนนิบัติรับใช้ข้างกายผู้มีพระคุณมาหลายปีขนาดนี้ ยังไม่รู้จักนิสัยของท่านอีกเหรอ? ข้อความที่หลินหว่านเอ๋อร์ทิ้งเอาไว้ ไม่ใช่แค่เหยียดหยามท่านเท่านั้น และยังได้บอกกับท่านอีกว่า แหวนไม่ได้อยู่ที่เธอแล้ว นี่ถึงเป็นเรื่องที่ทำให้ผู้มีพระคุณโกรธที่สุด! สิ่งที่ผู้มีพระคุณต้องการคือแหวนวงนั้น หลินหว่านเอ๋อร์ทิ้งมันไป นั่นก็หมายความว่าต่อให้หาหลินหว่านเอ๋อร์เจอ ก็ใช่ว่าจะหาแหวนวงนั้นเจอ!”
“เฮ้อ......” ชายคนนั้นมีสีหน้ากลัดกลุ้ม: “เบาะแสในที่เกิดเหตุไม่เหลืออยู่แล้ว แหวนก็ไร้ซึ่งร่องรอย ฉันไม่อยากเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้เลยจริง ๆ ฉันเอาเวลาไปเก็บตัวฝึกฝนไม่ได้เหรอ? ฉันเห็นท่านเอิร์ลฉางเซิ่งมีความชำนาญด้านปราณทิพย์ขึ้นไปอีกขั้นแล้ว หากยังไม่พยายามอีกละก็ คงถูกเขาทิ้งห่างออกไปไกลขึ้นเรื่อย ๆ จริง ๆ แล้ว”
สาวสวยกล่าวอย่างเรียบ ๆ : “ฉันเองก็ไม่อยากมา ไม่สู้ให้ท่านเอิร์ลฉางเซิ่งไปสืบเองดีกว่า ฉันก็ขี้เกียจจะไปแย่งความดีความชอบอันดับหนึ่งอะไรนั่นเหมือนกัน”
พูดจบ เธอก็กล่าวอย่างจนใจ: “แต่ใครใช้ให้ท่านเอิร์ลฉางเซิ่งรั้นแต่จะไปหัวเซี่ยล่ะ......ช่วงนี้ผู้มีพระคุณรู้สึกว่า หลินหว่านเอ๋อร์อาจไม่ได้อยู่ที่หัวเซี่ยจิง ๆ ก็ได้ อาจอยู่ในตะวันออกไกลของรัสเซีย หรือไม่ก็ละแวกใกล้เคียงขั้วโลกเหนือของอเมริกาเหนือ เลยสั่งให้คุณกับฉันมาสืบหาต้นตอที่ยุโรปเหนือ ถือเป็นการปิดช่องโหว่ของท่านเอิร์ลฉางเซิ่ง”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...
ทั้งที่เป็นผู้ชาย แรงเยอะกว่า ตัวใหญ่ก็ว่า แต่กลัวกับอีหม่าหลันพูดขู่แค่นี้เนี่ยน่ะ ไม่น่าเกิดเป็นผู้ชายเลยมึงไอเชียวฉางควน กูคิดว่าเป็นตุ๊ด ปากบอกรอเหมยชิงมานาน อยากจะพัฒนาความสัมพันธ์ อยากจะมีเพศสัมพันธ์อยากจะอยู่กับเหมยชิง อยากแต่งงานกะเหมยชิงอีกครั้ง ทั้งที่เหมยชิงยอมกลับมาหาเพื่อมึง แต่มึงกลับไม่กล้าทำไรกะอีหม่าหลันสักอย่าฃ แค่หม่าหลันพูดขู่ว่าจะไปหาเรื่องเหมยชิง แทนที่จะให้เหมยชิงจ้างบอดีการ์ดมา อีหม่าก้ทำไรไม่ได้ล่ะ หรือไอฉางควนปกป้อง สู้กันจริงๆหม่าหลันก้สู้คงไม่ได้หรอก ทำมึงกลับกลัวหัวหด ชาตินี้ก้คงไม่ได้อยุ่กับคนรักหรอก ฝันไปเถอะมึง กระจอก...