ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 536
บทที่ 536
ที่จริงเย่เฉินก็รู้ดีว่า ซ่งหวั่นถิงนั้นชอบตัวเองอยู่
เพียงแต่ว่า เขาไม่รู้ว่าจะจัดการกับความรู้สึกนี้ยังไง ดังนั้นเขาเลยแกล้งโง่ทำเป็นไม่รู้เรื่อง แล้วค่อยจัดการภายหลัง
......
วันต่อมา อู๋ตงไห่ตื่นขึ้นมาตั้งแต่เช้าตรู่
เพราะเขาคิดถึงเรื่องจะไปหาซือเทียนฉีเพื่อให้รักษาอาการอู๋ฉี ดังนั้นเขาเลยนอนไม่หลับทั้งคืน
ตอนนี้อาการอู๋ฉีไม่ค่อยสู้ดี เรื่องกินขี้นั้นยังแก้ไม่ได้เลย เขาเองก็ใกล้จะเป็นบ้าแล้วเหมือนกัน
ถ้าหากว่าลองเปลี่ยนเป็นคนอื่น แล้วเป็นนานขนาดนี้ ที่ต้องกินขี้วันละยี่สิบครั้ง กลัวว่าคงจะบ้าตายไปแล้ว
และยิ่งไปกว่านั้นอู๋ฉีก็เป็นคนที่ถูกเลี้ยงมาแบบตามใจแต่เด็ก สำหรับเขาแล้ว น่ากลัวกว่าการตายอีก
ดังนั้น อู๋ตงไห่หวังว่าจะสามารถรักษาเขาให้หายได้ ให้เขากลับมาเป็นคนปกติ และในเวลาเดียวกันก็จับตัวคนที่ทำร้ายมาฆ่าทิ้ง ไม่เพียงเป็นการล้างแค้น แต่ยังเป็นการถอนรากถอนโคนมันด้วย！
และก็ด้วยเหตุที่เขาคิดตลอดเวลา อู๋ตงไห่จึงไม่สนใจกินข้าวเช้ากับตระกูลซ่ง พอตื่นขึ้นมาก็ไปเรียกอู๋ซินและก็พาบอดี้การ์ดสองสามคนตรงไปที่จี้ซื่อถังทันที
ภายในรถ อู๋ตงไห่รู้สึกตื่นเต้นและคาดหวังมาก แต่อู๋ซินกลับดูอารมณ์ไม่ค่อยดี
เขาหวังว่าน้องชายเขาจะเป็นแบบนี้ตลอดกาล จะได้ลดปัญหาเขาลง
“อืม” อู๋ตงไห่หันไปมองแถวยาวเหยียดนั่นอีกครั้ง ก็พบว่ามีคนทุกระดับ เลยรู้สึกรังเกียจ เขาจึงโบกมือ แล้วหันไปพูดกับบอดี้การ์ด： “ไปเอาเงินสดที่อยู่ในกล่องด้านหลังมา แล้วเอาไปให้คนที่ยืนต่อแถวคนละพัน แล้วก็ไล่ไปซะ”
คนที่อยู่ในแถวก็ไม่พอใจ จึงตะโกนออกมา： “มีสิทธิ์อะไร？หมอเทวดาซือมีกฎเกณฑ์ ไม่ว่าใครก็ต้องต่อแถว！”
หัวหน้าบอดี้การ์ดจึงพูดต่อว่า： “ให้เงินหนึ่งพันฟรีๆ แกยังมีหน้ามาพูดจาแบบนี้ที่นี่อีกเหรอ？”
คนคนนั้นเลยพูดขึ้น： “พันหนึ่งเหรอ？แม่ฉันป่วยหนัก ถึงได้พามาหาหมอซือตั้งไกลเพื่อรักษา เงินพันหนึ่งของแกมันเยอะแค่ไหน？ไม่งั้นให้ฉันเอาให้แกพันหนึ่ง แล้วก็ไปไกลๆ เอาไหมห้ะ？”
“แม่งเอ้ย อุตส่าห์ให้โอกาสแล้วนะ！” บอดี้การ์ดคนนั้นโมโหแล้วหันไปมองเขา แล้วก็หันไปสั่งลูกน้องที่อยู่ข้างเสียงแข็ง： “จัดการมัน！เอามันให้ตาย！”
--------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...