ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 537
บทที่ 537
พอได้ยินคำสั่ง พวกบอดี้การ์ดพวกนั้น ก็ตรงปรี่เข้าไปทันที แล้วก็จัดการอัดหน้าชายคนนั้น ทั้งเตะทั้งถีบ
ผู้ชายที่อยู่ข้างๆ กับหญิงแก่อายุราวๆ เจ็ดสิบกว่า เห็นพวกนั้นกำลังทุบตีลูกชายตัวเอง ก็ทั้งร้องไห้ทั้งตะโกน： “ขอร้องพวกท่าน อย่าทำเขาเลย พวกเราไปเองก็ได้ พอได้ไหม？”
หัวหน้าบอดี้การ์ดจึงด่ากลับ： “แล้วตอนแรกทำอะไรอยู่？ทำไมไม่ยอมห้ะ！”
พูดจบ ก็เตะชายวัยกลางคนคนนั้นไปด้านข้างทันที แล้วก็ควักเงินออกมาพันหนึ่งแล้วโยนใส่หน้าเขา พร้อมกับต่อว่า： “รีบไสหัวไป！”
หญิงสูงวัยที่อยู่ข้างๆ ก็ทั้งร้องไห้ แล้วก็ดึงลูกชายเข้ามา คนอื่นที่เห็นเหตุการณ์ ต่างก็รู้สึกโกรธแค้น แต่ว่าพอเห็นพวกเขาดูใหญ่โต และยังขับรถหรูอีก ก็พอจะรู้ว่าไม่ควรเข้าไปยุ่ง ดังนั้นจึงได้แต่กล้ำกลืนความเกลียดนั้น
พวกบอดี้การ์ดถือเงินเดินเข้ามา แล้วก็ยัดให้คนละพัน พร้อมกับพูดสามคำ： “ไสหัวไป！”
บางคนพอได้เงินแล้วก็รีบหนีไป แต่บางคนก็รู้สึกไม่พอใจ และก็ไม่อยากได้เงินพวกเขา แต่ก็เพราะว่าทำอะไรไม่ได้ ดังนั้นจึงทำได้แค่อดทนแล้วก็เดินจากไป
และในตอนนี้ ผู้ช่วยอีกคนก็เดินออกมาจากจี้ซื่อถังเพราะได้ยินเสียงเอะอะด้านนอก พอเดินออกมา ก็เห็นเหตุการณ์เข้าพอดี จึงรีบถามขึ้น： “พวกคุณทำอะไร？ทำไมต้องทุบตีคนอื่น？”
“ทุบตีเหรอ？” หัวหน้าบอดี้การ์ดขมวดคิ้วแน่น แล้วพูดขึ้น： “พวกเราเป็นคนตระกูลอู๋มาจากซูหาง ก็แค่สั่งสอนคนไม่รู้ความบางคนเท่านั้น”
พูดเสร็จ เขาก็หันไปกวาดตามองคนอื่น แล้วก็ต่อว่า： “ยังไม่ไสหัวไปอีก？ป่วยกันนักใช่ไหม？วันนี้ที่นี่ไม่รักษาคนอื่น ถ้ายังไม่ไสหัวไปอีก ฉันจะไม่เกรงใจละนะ！”
อู๋ซินพูดเสียงแข็ง： “กฎของหมอซือ มีไว้ใช้กับคนจน แต่ไม่ได้ใช้กับตระกูลอู๋ ในเจียงหนาน สิ่งที่พวกเราพูดนั้นคือกฎ！วันนี้คนพวกนี้ต้องไสหัวไปให้หมด เพราะว่าพวกมันไม่คู่ควรที่จะมาอยู่ในที่เดียวกันกับตระกูลอู๋！”
เวลาที่ตระกูลอู๋ออกจากบ้าน ก็จะไม่ยอมให้คนธรรมดาเหมือนพวกเขา และก็จะไม่ยอมให้คนธรรมดามาอยู่ด้วยกันกับพวกเขา
ขนาดออกไปซื้อของที่ร้านค้า พวกบอดี้การ์ดก็จะไล่ลูกค้าในร้านออกไปจนหมด เพื่อให้ความอิสระกับตระกูลอู๋
พวกเขาทำกันมาแบบนี้จนชินเป็นปกติแล้ว ดังนั้นถึงจะมาหาหมอซือเทียนฉี พวกเขาก็จะไม่มีทางรักษาร่วมกับคนธรรมดาทั่วไป
แต่ว่า ท่าทางของอู๋ซินในตอนนี้ ดูจะทำเกินไปหน่อย
เขารู้สึกว่า อู๋ซินทำอะไรกับคนพวกนั้นก็ได้ แต่ไม่ควรจะไปล่วงเกินซือเทียนฉี
--------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...