ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5361

เหล่าจางทอดถอนใจ กล่าวอย่างนอบน้อม: “คุณหนู อย่าหาว่าผมพูดมากเลยนะครับถ้าคุณหนูซ่อนตัวจากโลกภายนอกอยู่ในโฮมสเตย์จื่อจินแห่งนี้ ต้องเป็นทางเลือกที่ดีอย่างแน่นอน แต่ถ้าคุณหนูเรียนมหาลัย แบบนั้นจะต้องพบปะกับผู้คนมากมาย ถึงแม้จะเป็นพวกนักศึกษาก็เถอะ แต่ตราบใดที่มีการปรากฏตัวมากขึ้น ก็ย่อมมีอันตรายนะครับ!”

หลินหว่านเอ๋อร์พยักหน้า: “เรื่องนี้ฉันเข้าใจ แต่ตอนนี้ฉันไม่มีวิธีอื่นแล้ว ด้วยทรัพยากรและกำลังที่ฉันรวบรวมได้ คิดจะต่อต้านองค์กรพั่วชิงมันเป็นเพียงความฝันเท่านั้น อีกอย่างฉันก็ไม่อยากหลบ ๆ ซ่อน ๆ ไปตลอดชีวิต โอกาสเดียวที่จะสามารถเปลี่ยนแปลงสถานการณ์ในตอนนี้ได้ ก็คือร่วมมือกับเย่เฉิน ถ้าฉันไม่ไปเรียนในมหาลัยแห่งนั้น เกรงว่าโอกาสที่จะร่วมมือกับเย่เฉินสำเร็จคงเป็นเรื่องยาก ดังนั้นถึงการตัดสินใจแบบนี้มันจะอันตราย แต่ฉันก็ยินดีที่จะลองดู!”

เหล่าจางกล่าวด้วยความกังวล: “เป็นผมที่ใบไม้บังตา ไม่รู้ว่าคุณหนูคิดเรื่องนี้อย่างรอบคอบเอาไว้แล้ว ผมยังคิดมีหน้าเสนอความคิดเห็นกับคุณหนูอีก คมควรตายจริง ๆ ......”

หลินหว่านเอ๋อร์โบกมือ: “เหล่าจาง ทุกอย่างล้วนมีความเสี่ยงทั้งนั้น ที่ฉันต้องทำ คือเลือกเสี่ยงอันตรายที่มากขึ้น เพื่ออนาคตที่ดียิ่งกว่า หากต้องตายเพราะมัน ฉันก็เต็มใจ ขอแค่เย่เฉินสามารถปกป้องแหวนวงนั้นของพ่อฉันเอาไว้ได้ ไม่ให้มันตกอยู่ในมือขององค์กรพั่วชิง ฉันก็พอใจมากแล้ว”

เหล่าจางพยักหน้าเล็กน้อย แล้วพูดแสดงความยินดี: “คุณหนู ผมเข้าใจแล้วครับ! ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ผมก็จะไม่รบกวนคุณหนูแล้ว!”

......

ในเวลาเดียวกันนั่นเอง

เย่เฉินได้รับสายโทรเข้าจากเฉินเสี่ยวจาว ทันทีที่รับสาย เฉินเสี่ยวจาวก็กระซิบเสียงเบา: “อาจารย์เย่ อาจารย์หงคนนั้นได้มารายงานตัวกับคุณตาของฉันแล้วค่ะ!”

“งั้นเหรอ?” เย่เฉินยิ้มเล็กน้อย: “ดูท่าตาเฒ่านั่นคงจะทะลวงขั้นแล้วสินะ เขามาท่าทียังไง?”

“ท่าทีของเขาก็ดีนะคะ......” เฉินเสี่ยวจาวกล่าวอย่างประหม่าเล็กน้อย: “แต่เขารั้นจะมาทำงานให้กับคุณตาที่จี้ซื่อถังให้ได้ แต่พวกเราก็ไม่มีอะไรที่ต้องให้พวกเขาช่วยทำ ตอนนี้ก็เอาแต่นั่งอยู่ในร้านเท่านั้น......”

เย่เฉินยิ้มกล่าว: “ไม่เป็นไร ให้เขานั่งอยู่ที่นั่นแหละก่อน ค่ำ ๆ เดี๋ยวฉันจะไปที่นั่น”

“เชอะ” พนักงานกล่าวอย่างเย้ยหยัน: “คนฝันไปเถอะ! ผมไม่ให้คุณหรอก! เก่งจริงคุณก็ตีผมสิ ดูซิว่าถึงตอนนั้นอาจารย์เย่จะจัดการคุณหรือไม่!”

“นี่นาย!” หงฉางชิงกล่าวด้วยใบหน้าซีดเซียว แต่เผชิญหน้ากับเจ้าหนุ่มคนนี้ เขาก็ไม่กล้าจะลงมือจริง ๆ หรอก จึงได้แต่กล่าวอย่างคับแค้นใจ: “ไอ้หนุ่ม เอาแบบนี้ดีไหม พวกเราให้ความสะดวกแก่กันและกัน ฉันรับนายเป็นศิษย์ลงชื่อ ต้องให้นายสุขกายสบายใจไร้ที่สิ้นสุดอย่างแน่นอน!”

พนักงานเบ้ปาก: “ใครจะเป็นศิษย์ลงชื่อของท่านกัน! จะให้เรียนวิชาโกงหน้าด้าน ๆ กับคุณอย่างนั้นเหรอ?”

บนใบหน้าของหงฉางชิงเต็มไปด้วยความโมโห ชี้หน้าพนักงานคนนั้น โกรธจนพูดไม่ออก

ในตอนนี้เองเย่เฉินได้เดินเข้ามา พร้อมกล่าวหยอกล้อ: “โย่ว สีหน้าของอาจารย์หง ดูไม่ค่อยดีเลยนะ!”