เย่เฉินกล่าว: “ผมจะพาคุณไปดูสถานที่ที่คุณต้องทำงานหลังจากนี้”
“ที่ทำงานเหรอ?” หงฉางชิงตะลึง เอ่ยถามขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ: “ไม่ทราบว่าอาจารย์เย่มอบงานอะไรให้ผมเหรอครับ?”
เยเฉินกล่าวขึ้น: “ช่วงเวลาต่อจากนี้ ให้คุณเป็นอาจารย์สอนในจินหลิง ผมได้หาสถานที่เอาไว้แห่งหนึ่ง อีกสักสองวันเดี๋ยวผมจะหานักเรียนกลุ่มหนึ่งมาให้ คูณรับผิดชอบสอนวิถีบู๊ให้พวกเขา”
“หา? สอนวิถีบู๊?” หงฉางชิงกล่าวขึ้นมา: “อาจารย์เย่ครับ! วิชาบู๊ที่ผมฝึกนั้น เป็นวิชาลับของเต๋าไท่เจินที่ไม่สืบทอด บรรบุรุษเต๋าไท่เจินได้ตั้งกฎเอาไว้นานแล้ว วิชานี้จะสอนให้กับคนภายนอกไม่ได้ ไม่งั้นจะโดนฟ้าผ่านะครับ!”
เย่เฉินพักหน้า: “ได้ งั้นคุณลองสอนให้ผม ดูสิว่าจะถูกฟ้าผ่าไหม”
“เรื่องนี้......” หงฉางชิงกล่าวอย่างประหม่า: “อาจารย์เย่ ไม่ใช่ว่าผมหาข้ออ้างต่อหน้าคุณนะครับ แต่คุณเองก็เป็นนักบู๊ ย่อมต้องรู้อยู่แล้วว่านักบู๊ให้ความสำคัญกับวิชาบู๊ที่สุด ตระกูลบู๊กับสำนักบู๊ส่วนมาก ยังไม่มีวิชาบู๊ที่สมบูรณ์แบบเลย ส่วนเต๋าไท่เจินของผมนั้นไม่เหมือนกัน หลายปีมานี้ไม่เคยขาดการสืบทอดมาก่อนเลย! ถ้าผมถ่ายทอดวิชานี้ออกไป แล้วคนอื่นก็ไปสอนให้คนอื่นอีก งั้นเต๋าไท่เจินของผมก็จะไม่เหลือความได้เปรียบอะไรอีกแล้ว!”
เย่เฉินหัวเราะในลำคอ ถามเขา : “ใครบอกกับคุณว่า วิชาบู๊เต๋าไท่เจินของพวกคุณต้องสมบูรณ์แบบ?”
หงฉางชิงกล่าวอย่างจริงจัง: “อาจารย์เย่ วิชาบู๊เต๋าไท่เจิน ได้ถ่ายทอดลงมาโดยการเขียนเอาไว้บนม้วนอักษรไม้ไผ่ ม้วนอักษรไม้ไผ่เป็นสิ่งที่มีมาก่อนยุคราชวงศ์ฉินแล้ว ม้วนอักษรไม้ไผ่ทั้งหมดไม่ได้รับความเสียหายเลยแม้ผ่านมากว่าสองพันปี ต้นฉบับยังคงถูกเก็บรักษาไว้อย่างดีในถ้ำเต๋าไท่เจิน ย่อมเป็นวิชาที่สมบูรณ์แบบอยู่แล้ว!”
เย่เฉินกล่าวเย้ยเยาะ: “เท่าที่ผมรู้มา วิชาบู๊ที่สมบูรณ์แบบอย่างแท้จริง อย่างน้อยจะทำให้คนสามารถบำเพ็ญถึงแดนมืดชั้นสูงสุด ส่วนวิชาบู๊ในระดับที่สูงกว่า ถึงขั้นทำให้คนบรรลุถึงแดนมิติได้ สำนักของพวกคุณมีวิชาที่สมบูรณ์แบบ ทำไมหลายปีมานี้ถึงไม่มียอดฝีมือแดนมืดชั้นสูงสุดเลยล่ะ คุณยังมีหน้ามาบอกว่าวิชาของพวกคุณสมบูรณ์แบบอีกเหรอ?”
เย่เฉินไม่ได้ปั้นเรื่องราวเล่าความเท็จกับหงฉางชิง
แต่ถ้าคนนับพันปีหลายสิบรุ่นฝึกฝนวิชานี้ ไม่มีใครที่สามารถบรรลุถึงแดนมืดชั้นสูงสุดได้เลย มันก็แสดงให้เห็นว่าวิชาบ้า ๆ นั่นไร้สาระ หากไม่ใส่ขยะในหมู่ขยะ ก็เป็นวิชาที่ไม่สมบูรณ์แบบ
หงฉางชิงเห็นเย่เฉินตั้งข้าสงสัยกับวิชาที่สำนักสืบทอดมานับพันปี ก็หน้าแดงขึ้นมาทันที เขากล่าวอย่างตะกุกตะกัก: “เป็นไปไม่ได้......เป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน......นี่เป็นวิชาที่ถ่ายทอดกันมานับพันปี จะไม่สมบูรณ์แบบได้ยังไง......อีกอย่าง ตอนนี้มียอดฝีมือแดนมิติกับแดนปรมาจารย์อยู่ที่ไหนกัน......”
เย่เฉินยิ้มกล่าว: “ในเมื่อมีแดนมิติกับแดนปรมาจารย์ ก็พิสูจน์แล้วว่ามีคนได้บรรลุถึงขั้นนี้มาก่อน ทำไมคนสมัยนี่ถึงบรรลุถึงขั้นนั้นไม่ได้แล้วล่ะ? หรือว่าคนสมัยนี้ กินดี อยู่ดี มีชีวิตอยู่ได้นาน?”
หงฉางชิงไม่สามารถโต้แย้งได้ไปชั่วขณะ

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...