ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5363
เย่เฉินกล่าว: “ผมจะพาคุณไปดูสถานที่ที่คุณต้องทำงานหลังจากนี้”
“ที่ทำงานเหรอ?” หงฉางชิงตะลึง เอ่ยถามขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ: “ไม่ทราบว่าอาจารย์เย่มอบงานอะไรให้ผมเหรอครับ?”
เยเฉินกล่าวขึ้น: “ช่วงเวลาต่อจากนี้ ให้คุณเป็นอาจารย์สอนในจินหลิง ผมได้หาสถานที่เอาไว้แห่งหนึ่ง อีกสักสองวันเดี๋ยวผมจะหานักเรียนกลุ่มหนึ่งมาให้ คูณรับผิดชอบสอนวิถีบู๊ให้พวกเขา”
“หา? สอนวิถีบู๊?” หงฉางชิงกล่าวขึ้นมา: “อาจารย์เย่ครับ! วิชาบู๊ที่ผมฝึกนั้น เป็นวิชาลับของเต๋าไท่เจินที่ไม่สืบทอด บรรบุรุษเต๋าไท่เจินได้ตั้งกฎเอาไว้นานแล้ว วิชานี้จะสอนให้กับคนภายนอกไม่ได้ ไม่งั้นจะโดนฟ้าผ่านะครับ!”
เย่เฉินพักหน้า: “ได้ งั้นคุณลองสอนให้ผม ดูสิว่าจะถูกฟ้าผ่าไหม”
“เรื่องนี้......” หงฉางชิงกล่าวอย่างประหม่า: “อาจารย์เย่ ไม่ใช่ว่าผมหาข้ออ้างต่อหน้าคุณนะครับ แต่คุณเองก็เป็นนักบู๊ ย่อมต้องรู้อยู่แล้วว่านักบู๊ให้ความสำคัญกับวิชาบู๊ที่สุด ตระกูลบู๊กับสำนักบู๊ส่วนมาก ยังไม่มีวิชาบู๊ที่สมบูรณ์แบบเลย ส่วนเต๋าไท่เจินของผมนั้นไม่เหมือนกัน หลายปีมานี้ไม่เคยขาดการสืบทอดมาก่อนเลย! ถ้าผมถ่ายทอดวิชานี้ออกไป แล้วคนอื่นก็ไปสอนให้คนอื่นอีก งั้นเต๋าไท่เจินของผมก็จะไม่เหลือความได้เปรียบอะไรอีกแล้ว!”
เย่เฉินหัวเราะในลำคอ ถามเขา : “ใครบอกกับคุณว่า วิชาบู๊เต๋าไท่เจินของพวกคุณต้องสมบูรณ์แบบ?”
หงฉางชิงกล่าวอย่างจริงจัง: “อาจารย์เย่ วิชาบู๊เต๋าไท่เจิน ได้ถ่ายทอดลงมาโดยการเขียนเอาไว้บนม้วนอักษรไม้ไผ่ ม้วนอักษรไม้ไผ่เป็นสิ่งที่มีมาก่อนยุคราชวงศ์ฉินแล้ว ม้วนอักษรไม้ไผ่ทั้งหมดไม่ได้รับความเสียหายเลยแม้ผ่านมากว่าสองพันปี ต้นฉบับยังคงถูกเก็บรักษาไว้อย่างดีในถ้ำเต๋าไท่เจิน ย่อมเป็นวิชาที่สมบูรณ์แบบอยู่แล้ว!”
เย่เฉินกล่าวเย้ยเยาะ: “เท่าที่ผมรู้มา วิชาบู๊ที่สมบูรณ์แบบอย่างแท้จริง อย่างน้อยจะทำให้คนสามารถบำเพ็ญถึงแดนมืดชั้นสูงสุด ส่วนวิชาบู๊ในระดับที่สูงกว่า ถึงขั้นทำให้คนบรรลุถึงแดนมิติได้ สำนักของพวกคุณมีวิชาที่สมบูรณ์แบบ ทำไมหลายปีมานี้ถึงไม่มียอดฝีมือแดนมืดชั้นสูงสุดเลยล่ะ คุณยังมีหน้ามาบอกว่าวิชาของพวกคุณสมบูรณ์แบบอีกเหรอ?”
เย่เฉินไม่ได้ปั้นเรื่องราวเล่าความเท็จกับหงฉางชิง
แต่ถ้าคนนับพันปีหลายสิบรุ่นฝึกฝนวิชานี้ ไม่มีใครที่สามารถบรรลุถึงแดนมืดชั้นสูงสุดได้เลย มันก็แสดงให้เห็นว่าวิชาบ้า ๆ นั่นไร้สาระ หากไม่ใส่ขยะในหมู่ขยะ ก็เป็นวิชาที่ไม่สมบูรณ์แบบ
หงฉางชิงเห็นเย่เฉินตั้งข้าสงสัยกับวิชาที่สำนักสืบทอดมานับพันปี ก็หน้าแดงขึ้นมาทันที เขากล่าวอย่างตะกุกตะกัก: “เป็นไปไม่ได้......เป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน......นี่เป็นวิชาที่ถ่ายทอดกันมานับพันปี จะไม่สมบูรณ์แบบได้ยังไง......อีกอย่าง ตอนนี้มียอดฝีมือแดนมิติกับแดนปรมาจารย์อยู่ที่ไหนกัน......”
เย่เฉินยิ้มกล่าว: “ในเมื่อมีแดนมิติกับแดนปรมาจารย์ ก็พิสูจน์แล้วว่ามีคนได้บรรลุถึงขั้นนี้มาก่อน ทำไมคนสมัยนี่ถึงบรรลุถึงขั้นนั้นไม่ได้แล้วล่ะ? หรือว่าคนสมัยนี้ กินดี อยู่ดี มีชีวิตอยู่ได้นาน?”
หงฉางชิงไม่สามารถโต้แย้งได้ไปชั่วขณะ
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...
ทั้งที่เป็นผู้ชาย แรงเยอะกว่า ตัวใหญ่ก็ว่า แต่กลัวกับอีหม่าหลันพูดขู่แค่นี้เนี่ยน่ะ ไม่น่าเกิดเป็นผู้ชายเลยมึงไอเชียวฉางควน กูคิดว่าเป็นตุ๊ด ปากบอกรอเหมยชิงมานาน อยากจะพัฒนาความสัมพันธ์ อยากจะมีเพศสัมพันธ์อยากจะอยู่กับเหมยชิง อยากแต่งงานกะเหมยชิงอีกครั้ง ทั้งที่เหมยชิงยอมกลับมาหาเพื่อมึง แต่มึงกลับไม่กล้าทำไรกะอีหม่าหลันสักอย่าฃ แค่หม่าหลันพูดขู่ว่าจะไปหาเรื่องเหมยชิง แทนที่จะให้เหมยชิงจ้างบอดีการ์ดมา อีหม่าก้ทำไรไม่ได้ล่ะ หรือไอฉางควนปกป้อง สู้กันจริงๆหม่าหลันก้สู้คงไม่ได้หรอก ทำมึงกลับกลัวหัวหด ชาตินี้ก้คงไม่ได้อยุ่กับคนรักหรอก ฝันไปเถอะมึง กระจอก...