หน่วยบัญชาการกองทัพขวา เป็นหนึ่งในหน่วยบัญชาการกองทัพทั้งห้าขององค์กรพั่วชิง
หน่วยบัญชาการกองทัพทั้งห้า โดยมีหัวเซี่ยเป็นศูนย์กลาง และจักรพรรดิในสมัยโบราณจะนั่งทางทิศเหนือและหันหน้าไปทางทิศใต้
หน่วยบัญชาการกองทัพกลาง ครอบคลุมพื้นที่ส่วนใหญ่ของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เอเชียใต้ และเอเชียตะวันตกเฉียงใต้ในหัวเซี่ยด้วย
หน่วยบัญชาการกองทัพหลังครอบคลุมทั้งรัสเซีย มองโกเลีย บริเวณอาร์กติก รวมถึงเอเชียกลางเติร์กเมนิสถาน คาซัคสถาน อุซเบกิสถาน คีร์กีซสถานและทาจิกิสถาน
หน่วยบัญชาการกองทัพหน้าครอบคลุมทั้งเกาะทางตอนใต้ของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ทั้งหมด ประกอบด้วยฟิลิปปินส์ สิงคโปร์ มาเลเซียรวมถึงประเทศอินโดนีเซียและประเทศอื่นๆ นอกจากนี้ ทวีปโอเชียเนียและทวีปแอนตาร์กติกาทั้งหมด ก็อยู่ในขอบเขตการควบคุมของหน่วยบัญชาการกองทัพหน้าทั้งหมด
หน่วยบัญชาการกองทัพขวาครอบคลุมพื้นที่ส่วนที่เหลือของทวีปยุโรปแต่ยกเว้นรัสเซีย และทวีปแอฟริกาทั้งหมด
ส่วนหน่วยบัญชาการกองทัพซ้ายครอบคลุมทวีปอเมริกาเหนือและทวีปอเมริกาใต้
แม่ทัพของหน่วยบัญชาการกองทัพทั้งห้า ทั้งหมดรับหน้าที่โดยคนสนิทที่แท้จริงของผู้มีพระคุณ ถึงแม้ศักยภาพคนของพวกเขาจะไม่ได้แข็งแกร่งเท่าท่านเอิร์ลทั้งสี่ แต่กำลังสู้รบของกองกำลังในบังคับบัญชาทั้งหมด เพียงพอที่จะโจมตีท่านเอิร์ลทั้งสี่ได้
เวลานี้ ท่านเอิร์ลเจี้ยนกงโอวป๋อจวินถูกหยวนเฉิงเจ๋อพาไปที่ชั้นสามของห้องวีไอพีด้านใน
ผลักประตูห้องวีไอพีที่ทั้งหนาทั้งหนักเข้าไป ด้านในมีขนาดหนึ่งถึงสองร้อยตารางเมตร
และที่ทำให้โอวป๋อจวินตกตะลึงก็คือ หลังจากที่ก้าวเข้าไปในห้องวีไอพีขนาดใหญ่ ก็รู้สึกมีความอื้ออึงในหู
พูดว่าหูอื้อ อันที่จริงเป็นเพราะว่า เกิดความเงียบสงัดอย่างที่สุดข้างๆ หู เสียงอื้ออึงในชีวิตประจำวัน ทั้งหมดไม่มีอยู่ที่นี่ หูจึงไม่ได้ยินเสียงใดๆ ในทันที และรู้สึกไม่สบายแปลกๆ
โอวป๋อจวินรู้ว่า สถานการณ์นี้จะต้องเกิดจากฉนวนกันเสียงที่ยอดเยี่ยมและการดูดซับเสียงในห้องวีไอพีนี้ อยู่ที่นี่ ไม่มีเสียงรบกวนจากสภาพแวดล้อมภายนอกใดๆ สามารถส่งเข้ามาได้ ดังนั้นจึงมีภาพลวงตาเหมือนสุญญากาศเช่นนี้
อู๋ซูถงกล่าวด้วยรอยยิ้ม : "ท่านเอิร์ลเจี้ยนกงเป็นขุนนางใหญ่ที่ทำงานอยู่ข้างกายผู้มีพระคุณมาเป็นเวลานาน ซึ่งน่านับถือเป็นอย่างมาก!"
พูดจบ เขาก็ชี้ไปที่โต๊ะอาหาร และกล่าวด้วยรอยยิ้ม : "ข้าน้อยเตรียมไวน์ดีกรีต่ำเอาไว้ให้ท่านเอิร์ลเจี้ยนกงเพื่อเลี้ยงต้อนรับแขกจากแดนไกล เชิญท่านเอิร์ลเจี้ยนกงนั่งลงเถอะครับ!"
โอวป๋อจวินคำนับ และกล่าวอย่างสุภาพ : "เข่นกันๆ!"
ทั้งสองสุภาพต่อกันแล้ว พวกเขาก็นั่งลงข้างๆ กันที่โต๊ะอาหารขนาดใหญ่
อู๋ซูถงสั่งให้เจ้าหน้าที่ที่ไม่มีตำแหน่งประจำคนอื่นๆ ออกไปให้หมด หลังจากที่ประตูปิดลง เขาก็รินไวน์หนึ่งแก้วให้โอวป๋อจวินด้วยตนเอง ยิ้มพร้อมกล่าวว่า : "ท่านเอิร์ลเจี้ยนกง ข้าน้อยพบท่านเป็นครั้งแรก จึงมอบให้ท่านหนึ่งแก้วด้วยความเคารพ ขอให้ท่านโปรดรับไว้ด้วย!"
โอวป๋อจวินมองออกว่า ผลการฝึกฝนของอู๋ซูถงคนนี้ถึงแม้ว่าจะมาถึงเพียงแค่แดนมิติ แต่เขาไม่กล้าที่จะสบประมาทใดๆ รีบหยิบแก้วไวน์ขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ยิ้มและกล่าวว่า : "ผู้บัญชาการอู๋ถ่อมตัวเกินไปแล้ว มา เรามาดื่มแก้วนี้ด้วยกันเถอะ!"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...
ทั้งที่เป็นผู้ชาย แรงเยอะกว่า ตัวใหญ่ก็ว่า แต่กลัวกับอีหม่าหลันพูดขู่แค่นี้เนี่ยน่ะ ไม่น่าเกิดเป็นผู้ชายเลยมึงไอเชียวฉางควน กูคิดว่าเป็นตุ๊ด ปากบอกรอเหมยชิงมานาน อยากจะพัฒนาความสัมพันธ์ อยากจะมีเพศสัมพันธ์อยากจะอยู่กับเหมยชิง อยากแต่งงานกะเหมยชิงอีกครั้ง ทั้งที่เหมยชิงยอมกลับมาหาเพื่อมึง แต่มึงกลับไม่กล้าทำไรกะอีหม่าหลันสักอย่าฃ แค่หม่าหลันพูดขู่ว่าจะไปหาเรื่องเหมยชิง แทนที่จะให้เหมยชิงจ้างบอดีการ์ดมา อีหม่าก้ทำไรไม่ได้ล่ะ หรือไอฉางควนปกป้อง สู้กันจริงๆหม่าหลันก้สู้คงไม่ได้หรอก ทำมึงกลับกลัวหัวหด ชาตินี้ก้คงไม่ได้อยุ่กับคนรักหรอก ฝันไปเถอะมึง กระจอก...
ไม่ใช่ว่าข้อมูลของเย่เฉิน ตอนตั้งแต่9ขวบจนถึงปัจุบัน ไม่ใช่ว่าถังซื่อไห่ลบไปแล้วไม่ใช่หรอหรือเก้บซ่อนไว้ ถ้า้ป้นอย่างงี้ แสดงว่าองกรพั้วชิงก้สามารถหาได้เช่นกันดิ ถ้างั้น ไม่ใช่ว่าถังซื่อไห่มันลบออกข้อมูลตอนเด้กของพระเอกออกไปหรอกหรอ -.-"...