ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5409

ตามที่ว่านพั่วจวินเคาะแป้นพิมพ์ด้วยปลายนิ้วของเขา ประตูทั้งสามบานของระบบป้องกันระยะประชิดฟาลังซ์ที่ล็อคเป้าหมายเป็นโอวป๋อจวินไว้ก่อนหน้า มันได้เริ่มหมุนปากกระบอกสีดำขลับในทันที

หลังจากนั้น กระสุนขนาด 30 มม. ก็พุ่งออกมาจากสิบแปดลำกล้องปืนทั้งสามกระบอกในทันที!

กระสุนจำนวนมากเจาะทะลุห้องกระจกที่พรางซ่อนเอาไว้ ขีปนาวุธนี้ที่ถูกเรียกว่าจูบแห่งความตาย พ่นเปลวไฟบ้าคลั่งไปยังโอวป๋อจวิน!

ความเร็วของกระสุนปืนใหญ่นั้นเร็วกว่าความเร็วเสียง แต่เนื่องจากในระยะใกล้จึงมองเห็นความเร็วได้ไม่ชัดเจน หากเป็นสถานการณ์ปกติคนเราถูกซุ่มยิงระยะห่างออกไปหลายร้อยเมตร จะถูกกระสุนเจาะยิงก่อนเกิดเสียงปืน

แต่โอวป๋อจวินพยายามสังเกตสิ่งรอบข้างอย่างระมัดระวัง เนื่องจากความเร็วแสงนั้นเร็วกว่าความเร็วเสียงกับความเร็วกระสุนมาก โอวป๋อจวินจึงไม่ได้ยินเสียง ก่อนที่เขาจะถูกปืนใหญ่ป้องกันระยะประชิดยิง ก็พบว่าห้องกระจก 3 ห้องด้านบนแตกพร้อมกัน มีเปลวไฟยาว 1- 2 เมตรพวยพุ่งออกมาจากห้องกระจกแต่ละห้อง!

วินาทีนี้เขารู้ได้ทันทีว่าเขาถูกซุ่มโจมตีเข้าแล้ว!

ยิ่งไปกว่านั้น ประสาทสัมผัสที่เฉียบคมของเขาสังเกตเห็นว่ากระสุนจำนวนมากที่ทั้งเร็วและทรงพลังพุ่งเข้าหาเขา จากทิศทางของห้องกระจกทั้งสาม กระสุนแต่ละนัดดุเดือดอันตราย!

ตัวโอวป๋อจวินในขณะนี้หวาดกลัวสุดขีด!

ในชั่วพริบตา ปราณทิพย์ในร่างเขาระเบิดออกทันที แล้ววิ่งไปทางด้านขวาสู้อย่างสิ้นหวัง!

แต่ถึงกระนั้น ระบบป้องกันระยะประชิดฟาลังซ์สามกระบอกนี้อยู่ห่างจากเขาเพียงไม่กี่ร้อยเมตร แม้ว่า ความเร็วเสียงและความเร็วเริ่มต้นของกระสุนจะช้ากว่าความเร็วแสงมาก แต่ระบบป้องกันระยะประชิดฟาลังซ์ AK-630 มีความเร็วเริ่มต้นสูงถึง 900 เมตรต่อวินาที ดังนั้น ในระยะทางสั้น ๆ เช่นนี้ เวลาตอบสนองของโอวป๋อจวิน จึงน้อยกว่าครึ่งวินาทีด้วยซ้ำ!

แม้ว่าโอวป๋อจวินจะวิ่งด้วยกำลังทั้งหมดของเขาแล้ว แต่ก็ยังรู้สึกได้ว่าตำแหน่งปัจจุบันของเขาและตำแหน่งข้างหน้าที่เขาต้องการหลบหนีไปนั้น ถูกปกคลุมด้วยหัวกระสุนทรงพลังว่องไวเหล่านั้น

นี่หมายความว่า เขาไม่อาจหลบหนีได้เลย!

ลำตัวและร่างกายส่วนล่างถูกยิงจนแตกกระเด็นกระจาย!

ต่อมาเขาก็รู้สึกว่าหัวของเขาหมุนไป

วินาทีที่สัมผัสได้ เขาเห็นว่าคอของเขาถูกลูกกระสุนปืนใหญ่ยิงมาด้วยแรงมหาศาล มันเหมือนกับลูกข่างที่กำลังหมุน ศีรษะของเขาถูกเหวี่ยงขึ้นไปในอากาศ!

ที่แย่ไปกว่านั้นก็คือ ก่อนที่ร่างของเขาจะร่วงลงสู่พื้น มันได้แหลกสลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยไปเสียแล้ว……

และในช่วงเวลานี้เอง โอวป๋อจวินจึงได้รู้ว่าหลังจากศีรษะของคนเราถูกตัดออก ชั่วครึ่งวินาทีแรกนั้น จะยังไม่ได้สิ้นสติสัมปชัญญะในทันที