สมองของเขายังคงประมวลผลคิดได้ ดวงตาของเขายังคงมองเห็น และหูของเขายังคงได้ยินเสียงคำรามของปืนใหญ่!
สติสุดท้ายของโอวป๋อจวินเต็มไปด้วยความโกรธแค้น
เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าสุดท้ายแล้วเขาจะลงเอยกลายเป็นศพไร้ซาก เทียบกับคนขับแท็กซี่ที่เขาฆ่าเมื่อครู่เพื่อระบายความโกรธแล้ว ชายคนนั้นก็แค่หัวขาด แต่ตัวเขาคาดว่าคงไม่มีแม้แต่หัว!
ก่อนที่หัวของเขาจะกระแทกไปที่พื้น กระสุนยังคงพุ่งเข้ามาอย่างหนาแน่น มันระเบิดกำแพงฝั่งตรงข้ามเป็นผุยผง ยังมีความโชคดีในความโชคร้าย แม้ว่าร่างของโอวป๋อจวินจะแหลกเหลว แต่หัวของเขาสามารถหลบการโจมตีที่หนาแน่นได้ เนื่องด้วยเป้าหมายมีขนาดเล็กลงและยังคงหมุนไปมา
แม้ว่าขีปนาวุธรูปแว่นที่ผู้เชี่ยวชาญด้านอาวุธในสำนักว่านหลงจะทรงพลังมาก แต่ถึงอย่างไรก็ต้องคำนึงเรื่องรัศมีโจมตีให้กว้างเข้าไว้ ด้วยเหตุนี้ความหนาแน่นของกระสุนจึงยังไม่ได้หนาแน่นขนาดที่สามารถโจมตีศีรษะเล็ก ๆ ได้
ด้วยเหตุนี้เอง ศีรษะของโอวป๋อจวินจึงไม่ได้ถูกระเบิดไปด้วย
แต่ตอนที่กระสุนเข้าแผดเผาทำลายร่างของโอวป๋อจวิน มันจึงได้แผดเผาเนื้อของเขาจนเกิดกลิ่นของเนื้อไหม้อบอวลไปทั่วทั้งอากาศ
กลิ่นนั้นได้แทรกซึมไปในอากาศ แม้ว่าโอวป๋อจวินจะไม่สามารถหายใจได้อีกต่อไป แต่หัวของเขาที่หมุนไปยังคงส่งมีกลิ่นเข้าไปในโพรงจมูก ทำให้โอวป๋อจวินได้กลิ่นแปลกนี้
แต่เขาไม่มีเวลามาสนใจสิ่งเหล่านี้แล้ว ด้วยสติที่เหลืออยู่ของเขา ตระหนักได้ว่าหัวของตนกำลังจะร่วงลงสู่พื้น ชั่ววินาทีนี้เขารู้สึกโชคดีว่าหัวเขาไม่ได้ถูกระเบิดไปด้วย
ทว่าเมื่อหัวของเขากำลังจะกระแทกลงพื้น กระสุนจากระบบป้องกันระยะประชิดฟาลังซ์ก็เจาะเข้าเบ้าตาซ้ายของโอวป๋อจวินทันที!
ช่วงเวลาที่กระสุนเจาะเข้าไปในเบ้าตา สมองของโอวป๋อจวินก็แน่นิ่ง การรับรู้ครั้งสุดท้ายก็คือเขาตอบที่เขามีให้หยุนหรูเกอ นั่นคือการคืนสู่พื้นดิน……
จากนั้น เสียงดัง “ตูม” ลูกกระสุนปืนใหญ่ก็ยิงเข้ามาที่หัวของเขา แตกเป็นเสี่ยง ๆ!
ขณะนี้เครื่องกลของระบบป้องกันระยะประชิดฟาลังซ์หยุดทำงานแล้ว
เนื่องจากระบบตัดสินว่าเป้าหมายที่ล็อคไว้ตายสนิท
กระบวนการทั้งหมดใช้เวลาประมาณสองวินาทีเท่านั้น ในสองวินาทีนี้ ระบบป้องกันระยะประชิดฟาลังซ์สามกระบอกยิงกระสุนรวมกันมากกว่า 300 นัด
และกระสุนที่ยิงถูกโอวป๋อจวินมีไม่ถึง 1 ใน 10
ขณะที่ว่านพั่วจวินกำลังตกใจ เขาก็ตระหนักได้ว่านับต่อจากนี้ไป จะเป็นจุดเริ่มต้นของแผนการของเย่เฉินที่จะโค่นรัง ดังนั้นเขาจึงหยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมาทันที สั่งการว่า "ทุกคนจงฟังคำสั่ง ถอยออกมาอย่างมีระเบียบตามแผนที่กำหนดไว้!"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...