ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5413
เรื่องความระมัดระวังของเย่เฉินนี้ ว่านพั่วจวินไม่ได้สงสัยอะไร
เขาพูดขึ้นโดยไม่ลังเลว่า "ครับคุณเย่ ตอนนี้เหมืองแร่ทองแดงพังทลายเป็นซากปรักหักพังไปแล้ว อีกอย่างความโกลาหลครั้งใหญ่ที่เกิดขึ้นในวันนี้ ทางการไซปรัสคงต้องเข้าดำเนินการสอบสวนอย่างแน่นอน เมื่อถึงเวลาอย่าว่าแต่เรื่องหลักฐานที่ไม่ทิ้งเบาะแสเอาไว้ แม้แต่องค์กรพั่วชิงจะเข้าไปในที่เกิดเหตุเพื่อตรวจสอบและรวบรวมหลักฐานก็ไม่ใช่เรื่องง่าย!"
ขณะที่เขากำลังพูดอยู่นั้น ว่านพั่วจวินก็พูดขึ้นอีกว่า "ผมรู้สึกว่ามีสองวิธีที่อาจทำให้องค์กรพั่วชิงอาจค้นพบหลักฐานได้ อย่างแรกคือพวกเขาพยายามหาวิธีแอบเข้าไปในซากเหมืองแร่ทองแดง หรือหาทางติดสินบนเจ้าหน้าที่ไซปรัส เพื่อให้ได้เบาะแสในซากเหมืองแร่ทองแดง จากนั้นอาจพบปลอกกระสุนของปืนใหญ่ที่เหลืออยู่ หากพวกเขาโชคดีและพยายามค้นหาอย่างเต็มที่ละก็ อาจสามารถพบดีเอ็นเอของเอิร์ลสำนักว่านหลงได้"
“อย่างหลังนี้สามารถบอกให้พวกเขารู้ได้ว่าเอิร์ลผู้นั้นตายแล้ว ส่วนอย่างแรกจะเป็นข้อมูลว่าเอิร์ลของพวกเขาตายอย่างไร หากพวกเขาติดตามเบาะแสของระบบป้องกันระยะประชิดฟาลังซ์ พวกเขาจะพบเพียงแบล็ควอเตอร์สหรัฐอเมริกาเท่านั้น”
“เบาะแสจากแบล็ควอเตอร์สหรัฐอเมริกาจะกลายเป็นทางตัน การที่พวกเขาสืบไปถึงที่นั่น จะเป็นไปตามแผนของเรา มันจะน่าสนใจมากขึ้นหากพวกเขาไม่พอใจ เบาะแว้งกับแบล็ควอเตอร์”
เย่เฉินยิ้มขึ้นเล็กน้อย พูดขึ้นว่า "ถ้าเป็นอย่างนั้นจะดีมาก! หลังจากเหตุการณ์นี้ ฉันเชื่อว่าจะสามารถเอาชนะและทำลายองค์กรพั่วชิงได้ ผู้มีพระคุณคนนั้นจะยังมีเอิร์ลที่เหลืออีกสามคน คาดว่าพวกเขาจะถูกเงามืดมนในครั้งนี้ปกคลุมเป็นระยะเวลานานพอควร คนเหล่านี้อาจลืมไปแล้วว่าความกลัวเป็นเช่นไร ครั้งนี้ฉันจะให้พวกเขาจดจำไว้ในสมอง” ว่านพั่วจวินยิ้มขึ้นกล่าวว่า “ขอรับคุณเย่ หากพวกเขารู้ว่าท่านเอิร์ลของตนตายอย่างไร พวกเขาคงจะกลัวจนหัวหดแน่ แม้แต่นอนหลับยังต้องตื่นเพราะฝันร้าย……”
เย่เฉินยิ้มขึ้นแล้วนึกบางอย่างขึ้นมาได้ จึงกำชับว่า "อ้อจริงสิพั่วจวิน นายและทหารทั้งหมดเข้าร่วมในแผนการโค่นรังสำนักว่านหลง ให้อพยพไปพร้อมกับเรือนี้ อย่ากลับไปซีเรียในช่วงนี้ ให้ทุกคนออกจากไซปรัสไปแล้วอย่าทำอะไรเกี่ยวกับซีเรียในช่วงนี้ เพื่อไม่ให้องค์กรพั่วชิงมุ่งความสนใจไปที่สำนักว่านหลง”
เย่เฉินพูดขึ้นอีกครั้ง "แม้ว่าแผนนี้จะดำเนินไปได้อย่างสวยงาม แต่ความแข็งแกร่งโดยรวมของสำนักว่านหลงล้าหลังพั่วชิงอยู่มาก ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะเผชิญหน้ากับพวกเขาโดยตรง"
ว่านพั่วจวินพูดทันทีว่า "ขอรับคุณเย่ เช่นนั้นพวกเราจะอยู่บนเรือก่อน หากท่านมีอะไรให้พวกเราทำ โปรดกำชับพวกเราได้ตลอดเวลา พวกเราจะหาทางขึ้นฝั่งจากประเทศอื่น”
เย่เฉินพูดล่าวว่า "เอาละ วันนี้นายไปกับเรือก่อน อีกสักครึ่งเดือนค่อยหาทางขึ้นฝั่งจากประเทศอื่น เปลี่ยนตัวตนแล้วเดินทางมายังหัวเซี่ย อีกอย่าง ครั้งก่อนที่ฉันให้นายจัดหาพี่น้องที่น่าเชื่อถือที่สุดมาพัฒนาที่จินหลิง ครั้งนี้นายพามาด้วยเลยก็ได้ ทางจินหลิงจัดเตรียมไว้พอประมาณแล้ว ต่อจากนี้นายควรทุ่มเทให้กับการฝึกฝนสักที”
นี่ไม่ใช่การพังทลายของดินโดยธรรมชาติอย่างแน่นอน นี่นับเป็นอุบัติเหตุทางการผลิตครั้งใหญ่ที่ไม่เคยเกิดขึ้นที่ไหนมาก่อน!
ในสายตาของพวกเขา มีพนักงานเกือบพันคนและครอบครัวของพวกเขาอาศัยในเหมืองแร่ทองแดงแห่งนี้ พวกเขาเกือบทั้งหมดทำงานและอาศัยอยู่ที่นี่ ตอนนี้มันกลับพังทลายไม่เหลือซาก ความปลอดภัยส่วนของพนักงานเกือบพันคนและครอบครัวของพวกเขากลายเป็นปัญหาใหญ่ที่สุดในขณะนี้
พวกเขาพยายามหาทางติดต่อผู้รับผิดชอบเหมืองแร่ทองแดงแห่งนี้ทันที ทว่ากลับไม่สามารถติดต่อได้
ท่ามกลางความตึงเครียด ไซปรัสทำการปิดกั้นข่าวสารนี้ ขณะเดียวกันก็เริ่มดำเนินการขุดค้นหาฉุกเฉินบริเวณพื้นที่ที่เกิดการถล่ม พยายามค้นหาผู้รอดชีวิต
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...
ทั้งที่เป็นผู้ชาย แรงเยอะกว่า ตัวใหญ่ก็ว่า แต่กลัวกับอีหม่าหลันพูดขู่แค่นี้เนี่ยน่ะ ไม่น่าเกิดเป็นผู้ชายเลยมึงไอเชียวฉางควน กูคิดว่าเป็นตุ๊ด ปากบอกรอเหมยชิงมานาน อยากจะพัฒนาความสัมพันธ์ อยากจะมีเพศสัมพันธ์อยากจะอยู่กับเหมยชิง อยากแต่งงานกะเหมยชิงอีกครั้ง ทั้งที่เหมยชิงยอมกลับมาหาเพื่อมึง แต่มึงกลับไม่กล้าทำไรกะอีหม่าหลันสักอย่าฃ แค่หม่าหลันพูดขู่ว่าจะไปหาเรื่องเหมยชิง แทนที่จะให้เหมยชิงจ้างบอดีการ์ดมา อีหม่าก้ทำไรไม่ได้ล่ะ หรือไอฉางควนปกป้อง สู้กันจริงๆหม่าหลันก้สู้คงไม่ได้หรอก ทำมึงกลับกลัวหัวหด ชาตินี้ก้คงไม่ได้อยุ่กับคนรักหรอก ฝันไปเถอะมึง กระจอก...