ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5416
อู๋ชูถงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากกล่าวด้วยความเคารพ: "ผู้มีพระคุณข้าเข้าใจ ทานไม่ต้องกังวล เรื่องนี้ข้าจะจัดการอย่างเหมาะสม!"
ผู้มีพระคุณเตือนว่า "ก่อนที่เรือจะจม เจ้าอย่าให้พวกเจ้าคนใดเห็นเจตนาของเจ้า เมื่อพวกเขารู้ว่าเราจะฆ่าปิดปาก พวกเขาอาจพยายามสุดความสามารถเพื่อเปิดเผยความลับของเรา เราจะปล่อยให้พวกเขาขึนเรือด้วยความเต็มใจ ออกเดินทางด้วยความหวังแล้วก็ตายอย่างสงบ!"
อู๋ซูถงพูดทันที: "ผู้มีพระคุณไม่ต้องกังวล ข้าน้อยจะทำตามที่ท่านสั่ง!"
ผู้มีพระคุณกล่าวว่า: "รีบไปไซปรัส หากมีเรื่องอะไรรายงานข้าโดยเร็วที่สุด!"
“ข้าน้อยน้อมรับคำสั่ง!”
...
ครึ่งชั่วโมงต่อมาเครื่องบินส่วนตัวก็บินออกจากสนามบินเนเปิลส์
อู๋ซูถงออกเดินทางไปไซปรัสพร้อมกับคนสนิท นำโดรนและอุปกรณ์อื่นๆสำหรับการถ่ายภาพทางอากาศ
หลังจากเครื่องบินลงจอด พวกเขาเดินตามเส้นทางของท่านเอิร์ลเจี้ยนกงและโอวป๋อจวิน หลังจากออกจากสนามบิน ก็เช่ารถและขับไปยังเหมืองแร่ทองแดง
ขณะนี้ทั้งเหมืองแร่ทองแดงถูกปิดล้อมโดยเจ้าหน้าที่ผู้ตรวจสอบจากไซปรัส ในขณะที่พวกเขาพยายามปิดกั้นข่าวพวกเขาก็เร่งขุดสถานที่เกิดเหตุอย่างเร่งด่วน
จุดประสงค์ของการขุดเพื่อค้นหาจำนวนผู้เสียชีวิต
แต่ว่าสิ่งที่ทำให้เจ้าหน้าที่ไซปรัสประหลาดใจก็คือพวกเขาขุดดินและซากอาคารในหลายจุดที่เกิดการทรุดตัวและเชิญผู้เชี่ยวชาญที่เกี่ยวข้องมาทดสอบตัวอย่างที่ขุดมาจากจุดต่างๆอย่างรวดเร็ว แต่ว่าตัวอย่างเหล่านี้ไม่พบเนื้อเยื่อเลือดมนุษย์หรือแม้แต่ดีเอ็นเอที่เกี่ยวข้องกับมนุษย์เลย
กล่าวอีกนัยหนึ่งอาจไม่มีใครอยู่ที่นี่หรืออาจไม่มีผู้ประสบภัยเลย
หัวหน้าเจ้าหน้าที่ที่อยู่ที่นั่นพูดทันทีว่า: "เร็วเข้า! นำของขึ้นมา และอย่าทำให้ร่องรอยและคราบเลือดเปรอะเปื้อน!"
ไม่นานเจ้าหน้าที่ก็ส่งกระสุนโลหะที่ขุดพบใส่ถุงปิดผนึก
แม้ว่าหัวหน้าเจ้าหน้าที่จะไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญด้านอาวุธ แต่รู้ตั้งแต่เว็บแรกที่เห็นว่าสิ่งนี้ต้องเป็นหัวรบและปากหัวรบหนามาก ดังนั้นมันจึงไม่ใช่กระสุนธรรมดาแน่นอน
ดังนั้นเขาจึงส่งภาพหัวรบไปให้ผู้เชี่ยวชาญด้านอาวุธทันที เขาตอบกลับอย่างรวดเร็วว่าดูเหมือนเป็นหัวกระสุนปืนใหญ่ระยะประชิดลำกล้อง30มม.
และนักชีววิทยาในที่เกิดเหตุตรวจพบส่วนประกอบของเลือดและดีเอ็นเอมนุษย์จากกระสุนได้สำเร็จ
ทันใดนั้นศูนย์ผู้บัญชาการในที่เกิดเหตุอยู่ในความกระวนกระวาย!
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...