ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5424
อู๋ซูถงรู้สึกเคียดแค้นในใจมาก เขาไม่เคยคิดเลยว่าน้องชายคนนี้ที่เขาดูแลมาตั้งแต่ยังเด็กและเลี้ยงดูอย่างสุดหัวใจ จะหักหลังเขาในช่วงเวลาสำคัญ
ขณะนี้เขาต้องการต่อสู้กลับและหลบหนี แต่เขารู้สึกราวกับว่าร่างกายของเขาชาไปทั้งตัว เขาทรุดตัวลงที่นั่งและไม่มีแรงแม้แต่จะยกแขนขึ้น ขณะนี้ ไม่ต้องพูดเรื่องหลบหนีแม้แต่จะเปิดประตูรถก็เหมือนเป็นเรื่องเพ้อเจ้อ
เขาน้ำตาคลอเบ้าและพูดกับอู๋ซูหังว่า: "ซูหังหากข้าตาย ผู้มีพระคุณจะหาคนแทนที่เจ้า วันหนึ่งจุดจบของเจ้าก็จะเหมือนกับข้า และข้าจะคือบทเรียนของเจ้า!"
“ไม่มีทาง” อู๋ซูหังส่ายหัวแล้วพูดอย่างใจเย็น “ข้าต่างจากเจ้า ข้าจะไม่มีวันทรยศผู้มีพระคุณ!”
ขณะที่พูดนั้นอู๋ซูหังก็พูดอีกครั้งว่า: "ถ้าข้าทำดีผู้มีพระคุณชื่นชมข้าจะยอมรับ ถ้าข้าทำไม่ดีและผู้มีพระคุณลงโทษข้าจะยอมรับโทษ แต่ข้าจะไม่มีวันโกหกผู้มีพระคุณเพื่อเลี่ยงการลงโทษ!”
อู๋ซูหังมองอู๋ซูถงแล้วพูดด้วยท่าทางประชดประชันเล็กน้อย: "พี่ชาย ความผิดของเจ้าคือเจ้าไม่มีความคิดเช่นนี้เหมือนข้า เจ้าเป็นผู้ว่าบัญชาการมาเป็นเวลานานโดยคิดว่าเจ้ามีทุกอย่าง แค่มือและตาเล็กๆของเจ้าคิดว่าจะปิดบังผู้มีพระคุณได้จริงหรือ ผู้มีพระคุณรู้ทุกอย่างที่เจ้าทำแม้ว่าข้าจะไม่ได้บอกก็ตาม อาจมีตัวสำรองที่สองที่สามบอกความลับแก่ผู้มีพระคุณ ถึงข้าจะไม่ฆ่าเจ้า พวกเขาก็จะหาโอกาสฆ่าเจ้าและข้าอยู่ดี!"
อู๋ซูถงตกใจจากนั้นยิ้มแห้งๆพยักหน้าแล้วพูดว่า "ดีมาก เจ้าฉลาดกว่าข้า เด็ดขาดกว่าข้าและร้ายกาจกว่าข้า ให้ข้าถามเจ้าจากใจจริง ถ้าข้ารู้ว่าเจ้าหักหลังผู้มีพระคุณข้าจะจะหาทางปกป้องเจ้า ฉะนั้นวันนี้ข้าจึงตายในน้ำมือของเจ้าด้วยความเต็มใจ! ข้าไม่ขอให้เจ้าปล่อยข้าไปแต่ขอแค่ให้เจ้าดูแลพี่สะใภ้ และหลานชายของเจ้าแทนข้าให้ดี!”
อู๋ซูหังหัวเราะ: "พี่ชาย เจ้าขอเรื่องอื่นจากข้าเถอะ..."
ทันใดนั้นน้ำตาของเขาไหลอาบแก้มแล้วอ้อนวอนว่า: "ซูหัง โปรดไว้ชีวิตสายเลือดของข้าสักคน จะไว้ชีวิตลูกชายข้าคนหนึ่งก็ได้!"
อู๋ซูหังส่ายหัวและพูดอย่างเย็นชา: "พี่ชาย ข้าไว้ชีวิตสายเลือดของเจ้า หลังจากนั้นข้าจะขอให้ใครไว้ชีวิตสายของข้า"
อู๋ซูถงแตกสลายร้องไห้อย่างขมขื่นแล้วพูดว่า: "ข้าต้องการคุยกับผู้มีพระคุณ! เขามีสายเลือดของตระกูลอู๋ไหลเวียนอยู่ในร่างกายของเขา ในฐานะคนในตระกูลเดียวกันทำไมถึงต้องการฆ่าล้างตระกูลของข้าเช่นนี้!"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...