ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5435
หงฉางชิงกล่าวด้วยความประหม่า: “ตอบอาจารย์เย่ การถ่ายทอดตำแหน่งเจ้าสำนักของเต๋าไท่เจิน รวมไปถึงของแทนตัวสำนัก สองส่วนสุดท้ายของ《จิตกลียุคเต๋าไท่เจิน》 รวมทั้งเตายานั่น......แต่ตอนนี้ผมได้ยกเตายาให้คุณไปแล้ว ดังนั้นอีกสักครู่คุณอย่าพูดถึงเรื่องนี้นะครับ......”
เย่เฉินพยักหน้า: “วางใจเถอะ ผมจะไม่พูดถึงเรื่องนี้อย่างแน่นอน”
ได้ยินเช่นนี้ ในที่สุดหงฉางชิงก็วางใจลง
ทั้งสองขึ้นลิฟต์มาถึงชั้นแปด หงฉางชิงแตะคีย์การ์ดเปิดประตู จากนั้นก็เชิญเย่เฉินให้นั่งรอที่โซฟาสักพัก ส่วนตนเองยกหูโทรศัพท์ในห้องขึ้นมา โทรหาหลงซือฉีที่อยู่ห้องข้าง ๆ
พอโทรติด เขาก็กล่าวกำชับ: “ซือฉี เธอมาที่ห้องอาจารย์หน่อย
หลงซือฉีที่อยู่ปลายสายกล่าวโดยเร็ว: “ได้ค่ะอาจารย์ รอแป๊บหนึ่งนะคะ ศิษย์ทำการฝึกหายใจโครจรรอบสุกดท้ายเสร็จก็จะไปหาอาจารย์ทันที”
หงฉางชิงรู้ว่าศิษย์ของตนคนนี้คลั่งไคล้ในวิชาบู๊ ในตอนที่เธอฝึกวิชา ต่อให้ท้องฟ้าถล่มลงมาก็ต้องฝึกฝนให้เสร็จ ดังนั้นเลยไม่ได้บังคับ เพียงแค่กล่าวว่า: “อย่าช้านักล่ะ อาจารย์มีแขกสำคัญคนหนึ่งจะแนะนำให้เธอรู้จัก”
เสียงหายใจออกอย่างสม่ำเสมอของหลงซือฉีดังมาจากโทรศัพท์: “ฟู่......”
สีหน้าของอาจารย์หงเปลี่ยนเป็นหดหู่ขึ้นมามาก กล่าวพึมพำ: “อาจารย์เย่......ผมกำลังอยากพูดเรื่องนี้กับคุณพอดีเลย คุณคิดดูจะว่ายังไงผมก็เป็นเจ้าสำนักของสำนักหนึ่ง อีกไม่นานก็จะสละตำแหน่งแล้ว คุณคงจะไม่ปล่อยให้ฝีมือของผมต่ำกว่าลูกศิษย์อีกตั้งหนึ่งขั้นหรอกนะครับ เห็นแก่ที่ผมจงรักภักดีต่อคุณ ช่วยผมฟื้นฟูผลการฝึกฝนเถอะนะครับ......”
เย่เฉินเห็นเขามีท่าทางน่าสงสาร ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกขำ จากนั้นก็ถามเขา: “คุณคงพบกับลูกศิษย์ใหญ่ของคุณแล้วสินะ? เธอดูไม่ออกหรือว่าผลการฝึกฝนของดคุณต่ำกว่าเธอ?”
หงฉางชิงรีบกล่าว: “ตอบอาจารย์เย่ เมื่อวานตอนที่ผมรับศิษย์สืบทอดคนนี้ของผมกลับมา เธอไม่ได้สังเกตเห็นผลการฝึกตนของผม......แต่อีกสักครู่ผมต้องถ่ายทอด《จิตกลียุคเต๋าไท่เจิน》สองท่อนสุดท้ายของเต๋าไท่เจินให้เธอ และยังต้องแสดงวิธีการฝึกหายใจของสองท่อนสุดท้ายให้เธอดู หากคุณยังไม่ช่วยผมฟื้นฟูผลการฝึกฝน เกรงว่าผมคงต้องปิดไม่อยู่แล้วแน่เลย......”
เย่เฉินพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม กล่าว: “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นก็ช่วยคุณฟื้นฟูถึงนักบู๊หกดาวก็แล้วกัน แบบนี้ศิษย์สืบทอดคนนั้นของคุณก็ดูอะไรไม่ออกแล้ว อย่างมากก็แค่สงสัยอยู่ภายในใจ รู้สึกว่าอาจารย์คนนี้ของตนเหมือนจะอ่อนหัดไปหน่อย”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...