ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5437
หลงซือฉีก็รู้สึกงอนเล็กน้อย กล่าวขึ้น: “อาจารย์คะ อาจารย์อยากเรียกอะไรก็เป็นเรื่องของอาจารย์ ในทางกลับกันฉันก็เหมือนกัน”
หงฉางชิงอดไม่ได้ที่จะกล่าวตำหนิ: “ซือฉี! อย่าเสียมารยาท!”
ตอนนี้เองเย่เฉินก็ได้ยิ้มกล่าวขึ้นมา: “อาจารย์หง คุณหลงพูดถูก เรื่องแบบนี้ใครสะดวกแบบไหนก็เรียกแบบนั้น คุณไม่ต้องไปบังคับคุณหลงหรอก”
หงฉางชิงกล่าวพลางยิ้มแห้ง ๆ รีบกล่าวขึ้นมา: “อาจารย์เย่พูดถูก งั้นก็ใครสะดวกแบบไหนก็เรียกแบบนั้นแล้วกันครับ”
หลงซือฉีที่อยู่ข้าง ๆ เห็นอาจารย์ของตนประจบสอพลอเช่นนี้มาตลอด ภายใต้ความประหลาดใจ ก็มีความไม่พอใจแฝงอยู่ด้วย
ในสายตาของเธอ อาจารย์เป็นคนที่หยิ่งในศักดิ์ศรีแต่ไหนแต่ไรมา อีกอย่างเธอก็คิดมาตลอดว่า อาจารย์เป็นเจ้าสำนักของเต๋าไท่เจิน ก็ควรต้องมีรัศมีบารมีที่แน่นอน เป็นเรื่องปกติที่บางครั้งคนภายนอกได้เห็นแล้วจะรู้สึกว่าเขายิ่งยโส
และในความทรงจำของเธอ เมื่อก่อนอาจารย์รักษาออร่าของผู้สูงส่งไว้ได้อย่างพอดิบพอดี แต่ว่า ไม่รู้ว่าอยู่จินหลิงในครั้งนี้อาจารย์ได้กินยาอะไรผิดไป ทำไมถึงได้ประจบประแจงผู้ชายที่อายุยังน้อยคนหนึ่งเช่นนี้
หลงซือฉีได้กราบเข้าเต๋าไท่เจินตั้งแต่อายุสิบเจ็ดสิบแปด มีความรู้สึกลึกซึ้งต่อเต๋าไท่เจิน เมื่อเห็นอาจารย์ก้มหัวให้กับเย่เฉินเช่นนี้ ก็รู้สึกว่าภาพลักษณ์ของเต๋าไท่เจินถูกเขาดึงลงไปด้วย ภายในใจก็ยิ่งทนดูไม่ได้
ดังนั้น เธอจึงกล่าวขึ้นมาด้วยความไม่พอใจนัก: “อาจารย์คะ อาจารย์ให้หนูเดินทางมาไกลขนาดนี้ มีเรื่องอะไรกันแน่ ตอนนี้พูดได้หรือยังคะ?”
หงฉางชิงยิ้มกล่าว: “ได้ ๆ ได้แน่นอนอยู่แล้ว”
หงฉางชิงส่ายศีรษะ: “อาจารย์มีแผนว่า หลังจากนี้จะตั้งรากฐานอยู่ที่จินหลิง”
“ตั้งรากฐานที่จินหลิง?!” หลงซือฉีอ้าปากค้างแล้วเอ่ยถาม: “ทำไมอาจารย์ต้องตั้งรากฐานที่จินหลิงด้วย? หรือว่าหลังจากนี้อาจารย์จะไม่ซักถามเรื่องในเต๋าไท่เจินแล้วเหรอคะ?”
หงฉางชิงพยักหน้าอย่างตั้งใจ กล่าว: “ถ่ายทอดตำแหน่งเจ้าสำนักให้เธอ ฉันก็จะไม่ไปซักถามเรื่องต่าง ๆ ในเต๋าไท่เจินแล้ว มีเธอดูแลควบคุมเต่าไท่เจิน อาจารย์ก็ไม่มีอะไรต้องกังวลอีกแล้ว”
หลงซือฉีเม้มปากเบา ๆ จ้องมองหงฉางชิงพลางเอ่ยถาม: “อาจารย์ ศิษย์อยากรู้ ทำไมอาจารย์ถึงเลือกตั้งรากฐานที่จินหลิง? ถ้าอาจารย์ไม่ให้คำอธิบายที่เหมาะสมกับศิษย์ งั้นศิษย์ก็ปฏิเสธสืบทอดตำแหน่งเจ้าสำนัก!”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...