ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5443

คิดมาถึงตรงนี้ หลงซือฉีก็รีบกล่าวขึ้นมาโดยเร็ว: “คุณเย่ ฉันไม่อยากคุยไร้สาระกับคุณ ขอแค่คุณขายเตายาให้ฉัน ฉันสามารถให้ค่าตอบแทนก้อนโตกับคุณได้ รับประกันได้ว่าคุณไม่ต้องกังวลเรื่องอาหารและเสื้อผ้าไปตลอดชีวิต!”

เย่เฉินยิ้มกล่าว: “คุณหลงลองเสนอราคามา ได้ ให้ผมดูหน่อยว่าเป็นเงินก้อนโตจริง ๆ หรือไม่”

หลงซือฉีมองดูเย่เฉินแวบหนึ่ง กล่าวด้วยใบหน้าที่แฝงไปด้วยความเย่อหยิ่ง ฉันสามารถจ่ายให้คุณร้อยล้านดอลลาร์ได้ในทันที!”

ในสายตาของหลงซือฉี ร้อยล้านดอลลาร์ ไม่ว่าสำหรับใครก็ตาม ล้วนเป็นเงินก้อนโต สำหรับคนส่วนใหญ่ นับว่าเป็นตัวเลขที่ไม่กล้าแม้แต่จะใฝ่ฝัน การเสนอราคานี้ของตน ถือว่าเต็มเปี่ยมไปด้วยความเต็มใจแล้ว

ทว่า หลังจากเย่เฉินได้ฟังการเสนอราคานี้ ก็เพียงแค่ยิ้มเรียบ ๆ แล้วกล่าวขึ้น: “คิดไม่ถึงว่าคุณหลงจะใจกว้างไม่เบา”

หลงซือฉีกล่าวด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก: “ราคาที่ฉันเสนอไปมีผลแค่ในตอนเช้าของวันนี้เท่านั้น ดังนั้นถ้าคุณเย่ต้องการตกลงในราคานี้ ก็รบกวนนำเตายาออกมาโดยเร็ว”

เย่เฉินโบกมือ ยิ้มกล่าว: “คุณหลง ไม่ว่าใครก็ตามที่อยากได้เตายานี้ ล้วนต้องเริ่มต้นที่หมื่นล้านดอลลาร์ อีกอย่างที่ผมต้องมีการตรวจสอบเงินทุนก่อน ไม่มีเงินสดหมื่นล้านดอลลาร์ ก็อย่าได้เปิดปาก”

“คุณว่ายังไงนะ?!” หลงซือฉีชะงักไปทันที จากนั้นก็เอ่ยถามขึ้นมา: “หนึ่งหมื่นล้านดอลลาร์?! คุณเย่ คนคิดว่าเงินหามาได้ง่าย ๆ หรือยังไง? คุณรู้ไหมว่าหนึ่งหมื่นล้านดอลลาร์เป็นเงินเท่าไร?”

เย่เฉินกล่าวด้วยรอยยิ้ม: “ผมรู้สิ ไม่ปิดบังคุณหลง หนึ่งหมื่นล้านดอลลาร์เป็นเพียงราคาเริ่มต้นเท่านั้น คุณเอาเงินหนึ่งหมื่นล้านดอลลาร์ออกมาก่อน เรื่องนี้พวกเราถึงจะสามารถคุยกันได้ ส่วนสุดท้ายจะตกลงกันได้ในราคาเท่าไรนั้น ไม่มีจำกัด”

ดังนั้น เธอจึงกล่าวกับเย่เฉิน: “คุณเย่ ทำยังไงคุณถึงจะยอมขายเตายานั่น?”

เย่เฉินเห็นว่าแม้ว่าเธอจะอายุมากกว่าเขาสองปี แต่ดูเหมือนว่าไม่มีประสบการณ์ทางสังคมเลยสักนิด ดังนั้นจึงตัดสินใจที่จะสอนบทเรียนให้เธอสักหน่อย

จากนั้น เย่เฉินจงใจมองพิจารณาเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ยิ้มกล่าว: “ผู้หญิงสวย ๆ อย่างคุณหลง ผมจะกล้าเอาเงินกับคุณได้ยังไง? ในเมื่อคุณชอบเตายานั่น งั้นก็เอามันไปเถอะ ผมจะไม่เอาเงินสักบาทเลยก็ได้ ขอเพียงคุณหลงจำเอาไว้ว่าได้เป็นหนี้บุญคุณผมอยู่อย่างหนึ่ง”

หลงซือฉีเห็นสายตาของเย่เฉินเต็มไปด้วยความยั่วยุกับเหยียดหยาม ก็เดาออกได้ว่าเขาจงใจที่จะแกล้งตัวเอง จึงอดไม่ได้ที่จะมีสีหน้าเย็นชาลงหายส่วน กล่าวเสียงเข้ม: “ขอโทษนะคะอาจารย์เย่ ความหวังดีของคุณฉันรู้สึกซาบซึ้งใจ แต่ฉันคนนี้น่ะ ไม่คิดติดหนี้บุญคุณใคร! คุณเสนอราคามาดีกว่าค่ะ!”