ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5444

เย่เฉินเดาออกตั้งแต่แรกแล้วว่าหลงซือฉีต้องพูดแบบนี้อย่างแน่นอน ดังนั้นจึงจงใจเบ้ปากกล่าว: “ปัดโธ่คุณหลง คำพูดนี้ของคุณมันจะเด็ดขาดเกินไปหน่อยไหม?”

หลงซือฉีกล่าวด้วยความหยิ่งยโส: “ฉันหลงซือฉีเป็นคนพูดคำไหนคำนั้น ไม่พูดจาโอ้อวดอะไร!”

เย่เฉินยิ้มเจ้าเล่ห์ เอ่ยขึ้น: “พูดจาโอ้อวดหรือเปล่านั้น ผมแค่ลองดูก็รู้แล้ว”

หลงซือฉีขมวดคิ้ว: “คุณหมายความว่าไง?”

เย่เฉินกล่าวด้วยรอยยิ้ม: “คุณหลงลองยื่นมือออกมา ให้ผมดูลายมือให้”

“คนบ้าตัณหา!” หลงซือฉีกล่าวเสียงดุร้าย: “คิดไม่ถึงว่าคุณนอกจากจะกะล่อนแล้ว ความคิดยังสกปรกแบบนี้!”

เย่เฉินยิ้มอ่อน ๆ : “คุณหลงเข้าใจผิดแล้ว ผมไม่ได้คิดจะเอาเปรียบอะไรคุณ ผมแค่อยากพิสูจน์ดูก็เท่านั้น คำพูดที่คุณบอกว่าคุณไม่เคยติดค้างบุญคุณใคร ตกลงแล้วเป็นการพูดจาโอ้อวดหรือไม่เท่านั้นเอง!”

หลงซือฉีทำเสียงฮึดฮัดอย่างเย็นชาหนึ่งครั้ง กัดฟันกล่าว: “ฉันหลงซือฉี! ไม่ว่าเวลาใดก็ตาม! ล้วนจะไม่พูดจาโอ้อวด!”

เย่เฉินพยักหน้า: “งั้นคุณหลงยื่นมือออกมา เห็นผลได้ภายในหนึ่งวินาที”

หลงซือฉียื่นมือออกไปด้านหน้าเย่เฉินด้วยความโมโห กล่าวเสียงเย็นชา: “ฉันก็อยากจะรู้เหมือนกันว่า แท้จริงแล้วคุณมีแผนการอะไรอยู่กันแน่!”

เย่เฉินยิ้มอ่อน ๆ ยื่นมือออกไปจับมือเรียวยาวที่อ่อนนุ่มของหลงซือฉีเอาไว้เบา ๆ กล่าวหยอกเย้า: “คุณหลงดูแลผิวได้ดีจริง ๆ พอจับมือแล้วให้ความรู้สึกนุ่มลื่น”

หลงซือฉีรู้สึกหงุดหงิดคิดถึงเอามือกลับมา แต่คิดไม่ถึงว่า ฝ่ามือที่ถูกเย่เฉินจับเอาไว้นั้นกลับขยับไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

หลงซือฉีเห็นแดนสว่างชั้นสูงสุดเป็นเป้าหมายสุดท้ายของชีวิตนี้ เธอไม่นึกไม่ฝันเลยว่ามันจะกลายเป็นจริงได้ภายในพริบตาแบบนี้

ส่วนหงฉางชิงนั้นหวั่นสะพรึงอย่างสุดขีด เขารู้ว่าเย่เฉินแข็งแกร่งมาก แต่ไม่รู้ว่าเย่เฉินจะแข็งแกร่งถึงขนาดนี้ ไม่เพียงสามารถปิดผนึกเส้นลมปราณของตนเองได้ภายในพริบตา แถมยังสามารถเปิดเส้นลมปราณทั้งสามเส้นของหลงซือฉีได้พร้อมกันภายในชั่ววินาที!

หลงซือฉีผู้ไร้เดียงสา ในสมองเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและปีติยินดีที่จู่ ๆ ตนก็ได้กลายเป็นยอดฝีมือแดนสว่างชั้นสูงสุด ไม่มีเวลาไปคิดเลยว่าแท้จริงแล้วมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

ทว่าในตอนนี้เอง เย่เฉินกลับได้ใช้ปราณทิพย์ผนึกเส้นลมปราณทั้งสามเส้นที่เขาช่วยเปิดให้เธอในเมื่อสักครู่ไว้ใหม่อีกครั้ง มองดูเธอพลางกล่าวด้วยรอยยิ้ม: “ตายจริง ขอโทษด้วยนะครับคุณหลง เดิมทีผมอยากจะมอบโอกาสบางอย่างให้คุณจริง แต่ผมเพิ่งนึกขึ้นมาได้ว่า เมื่อกี้คุณได้พูดชัดเจนแล้วว่า คุณไม่เคยติดค้างใครมาก่อน! ผมจะทำให้คุณลำบากใจได้ยังไง?”