ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5445

เดิมทีหลงซือฉีก็ยังไม่ทันรู้สึกตัวจากความจริงที่จู่ ๆ ก็บรรลุถึงแดนสว่างชั้นสูงสุด สมองยังอยู่ในอาจารย์งุนงง ดังนั้นก็ยิ่งคิดไม่เข้าใจว่า คำพูดในช่วงหลังของเย่เฉินนั้นหมายความว่าอย่างไร

ยังไม่รอให้เธอได้สติกลับคืนมา หงฉางชิงที่อยู่ด้านข้างพลันมองไปที่หลงซือฉี อุทานอย่างตกใจ: “ซือฉี ทำ......ทำไมเธอกลับมาเป็นนักบู๊ห้าดาวอีกแล้วล่ะ?!”

เสียงอุทาน เป็นเหมือนกับน้ำเย็น ๆ ที่ได้สาดจนหลงซือฉีตื่นขึ้น

ตอนนี้เธอถึงรู้สึกได้ว่า ผลการฝึกฝนของตนเอง ได้เกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้นในช่วงเวลาอันสั้นที่สุด จากแดนสว่างชั้นสูงสุด ได้กลับถึงนักบู๊ห้าดาวอีกครั้ง......

ภายในใจของเธอนั้นตกตะลึงอย่างสุดขีด คิดไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ว่าแท้จริงแล้วเย่เฉินทำได้ยังไงกันแน่ ถึงกับสามารถเปลี่ยนผลการฝึกฝนของตนเองไปมาได้ตามอำเภอใจภายในพริบตาแบบนี้!

และในวินาทีนี้เอง เธอถึงรู้สึกได้ว่า ความสามารถของเย่เฉิน ได้แข็งแกร่งจนถึงขั้นอยู่เหนือจินตนาการของตนเองแล้ว!

และต่อจากนั้น ภายในใจของเธอก็เปลี่ยนเป็นผิดหวังถึงขีดสุด

ที่ผิดหวังก็เพราะว่า เมื่อสักครู่นั้นตนเองได้กลายเป็นยอดฝีมือแดนสว่างชั้นสูงสุดแล้วจริง ๆ!

นั่นเป็นความฝันในชาตินี้ของเธอเชียวนะ! มันสามารถเป็นจริงได้อย่างง่ายดายในชั่ววินาทีที่ยังไม่ทันตั้งตัว!

น่าเสียดาย ความฝันนี้เป็นเหมือนดั่งฝนดาวตกลูกหนึ่งเท่านั้น แม้จะแวววาวพร่างพราย แต่กลับหายวับไปอย่างรวดเร็ว

วินาทีนี้ หลงซือฉีเหมือนดั่งพึ่งตื่นจากความฝัน ภายในใจของเธอเต็มไปด้วยความผิดหวัง

หงฉางชิงส่งเย่เฉินออกไป แล้วถึงได้วิ่งเหยาะ ๆ กลับมา ปิดประตูลง กล่าวกับหลงซือฉีด้วยความเสียดายอย่างสุดขีด: “ซือฉีเธอเลอะเลือนแล้ว!! อาจารย์ฝึกวิชาบู๊อย่างยากลำบากมาครึ่งค่อนชีวิต ก็ไม่เคยเห็นยอดฝีมือที่มีพลังวิเศษอย่างอาจารย์เย่มาก่อนเลย สามารถพบกับอาจารย์เย่ก็นับว่าเป็นโอกาสอันใหญ่หลวงแล้ว ได้รับคำชี้แนะจากอาจารย์เย่ ก็ยิ่งเป็นโอกาสในโอกาส ทำไมเธอกลับไปล่วงเกินอาจารย์เย่เข้าเสียแล้วล่ะ......”

หลงซือฉีเอ่ยถามด้วยท่าทางเหม่อลอยเล็กน้อย: “อาจารย์ค่ะ......คุณเย่ท่านนี้......เป็นใครมาจากไหนกันแน่เหรอคะ......ต่อให้เป็นนักบู๊ที่มีพรสวรรค์สูงส่งแค่ไหน ฝึกฝนจากนักบู๊ห้าดาวถึงแดนสว่างชั้นสูงสุด อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาหลายปี หรือแม้กระทั่งสิบกว่าปี เอาสามารถเปิดเส้นลมปราณทั้งสามเส้นของศิษย์ภายในพริบตาได้ยังไงกันแน่?”

หงฉางชิงทอดถอนใจ กล่าว: “ซือฉี พลังวิเศษของอาจารย์เย่ ได้อยู่เหนือความรับรู้เข้าใจของพวกเราไปนานแล้ว ทำไมอาจารย์ถึงต้องถ่ายทอดตำแหน่งเจ้าสำนักให้เธอ ก็เพราะนับจากนี้ไปอยากติดตามอยู่ข้างกาย ทำงานให้อาจารย์เย่อย่างมั่นคง และถือโอกาสขอโอกาสเล็ก ๆ น้อย ๆ ไปด้วย......”

ในสายตาของหลงซือฉีได้เต็มไปด้วยความเสียใจในภายหลัง อดไม่ได้ที่จะถามหงฉางชิง: “อาจารย์คะ ความสามารถของคุณเย่ คงจะอยู่เหนือแดนมืดไปนานแล้วสินะคะ?”

หงฉางชิงพยักหน้า: “ความสามารถของอาจารย์เย่ เกรงว่าคงอยู่เหนือขอบเขตวิถีบู๊แล้ว ฉันเคยได้ยินอาจารย์ปู่ของฉันพูดถึง เมื่อหลายปีก่อน เจ้าสำนักคนที่สิบของเต๋าไท่เจินได้ทิ้งบันทึกเอาไว้ ท่านบอกว่าบนโลกใบนี้ มีเส้นทางการฝึกฝนอย่างหนึ่งที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าวิถีบู๊ ที่คนพวกนี้ฝึกฝนนั้น ไม่ใช่ชี่แท้ที่คนในวิถีบู๊ฝึกฝนแล้ว แท้เป็นปราณทิพย์ที่แข็งแกร่งยิ่งกว่า”