ถูกลูกศิษย์เปิดโปงซึ่ง ๆ หน้า หงฉางชิงก็รู้ต้องรู้สึกเขินอายเล็กน้อย
เข้าทอดถอนใจ กล่าวอย่างจนปัญญา: “ซือฉี ในเมื่อได้พูดมาถึงขนาดนี้แล้ว งั้นอาจารย์ก็จะพูดความจริงกับเธอก็แล้วกัน เตายานั่น เพราะอาจารย์ได้มีแผนร้ายในใจอยู่ก่อน ขโมยไก่ไม่ได้ยังเสียข้าวสารอีกกำมือ จะกล่าวโทษไปถึงอาจารย์เย่ไม่ได้......”
หลงซือฉีมองดูหงฉางชิงที่รู้สึกผิดเล็กน้อย จึงถามขึ้นมาด้วยความตกใจ: “อาจารย์ ที่จริงเรื่องมันเป็นมายังไงเหรอคะ?”
หงฉางชิงถอนหายใจยาว ๆ และได้เล่าเรื่องราวว่าทำไมตนเองถึงมาจินหลิง รวมทั้งหลังจากได้มาถึงจินหลิงแล้ว ตอนเองจงใจหลอกล่อซือเทียนฉีอย่างไร ให้หลงซือฉีฟังจนหมด
หลงซือฉีฟังจบ อดไม่ได้ที่จะกล่าวตำหนิ: “อาจารย์คะ อาจารย์ทำเกินไปจริง ๆ ......ถ้าหากสืบเอาเรื่องขึ้นมา มันไม่เท่ากับการฉ้อโกงหรอกเหรอคะ?”
หงฉางชิงกุมใบหน้าด้วยมือข้างหนึ่ง กล่าวอย่างเศร้าใจกลัดกลุ้ม: “ตอนนั้นอาจารย์ค่อนข้างรีบร้อนอยากเห็นผลสำเร็จนี่นา......อาจารย์คิดว่า ถึงยังไงซือเทียนฉีก็เป็นหมอที่มีชื่อเสียงคนหนึ่ง และเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะไม่มีเงิน หากอาจารย์ต้องการซื้อมัน เขาจะต้องไม่ขายอย่างแน่นอน ดังนั้นอาจารย์เลยคิด หลอกล่อให้เขาพนันกับอาจารย์......”
“อีกอย่าง อาจารย์คิดว่าคนแบบนี้ หากใช้เงินมาพนันกับเขา เขาคงไม่สนใจอาจารย์อย่างแน่นอน ดังนั้นอาจารย์เลยเอาเตายาออกมา คิดใช้มันเป็นตัวล่อ......”
“แต่คิดไม่ถึงว่า......สุดท้ายจะมีจุดจบแบบนี้......”
หงฉางชิงโบกมือ กล่าวอย่างจริงจัง: “เธอจะเข้าใจอะไร? คนโบราณว่าเอาไว้ว่าตอนเช้าได้สัมผัสสัจธรรม ตอนกลางคืนแม้ต้องตายก็ยินดี แค่ตำแหน่งเจ้าสำนัก มันจะนับอะไรได้?”
กล่าวไป หงฉางชิงก็เอ่ยด้วยท่าทางเคร่งขรึม: “ซือฉี อาจารย์ขอพูดกับเธอจากใจจริงนะ เต๋าไท่เจินของเราพัฒนามาเป็นเวลาหลายปีเช่นนี้ คนที่สามารถเข้าสู่แดนมืดได้จริง ๆ กลับมีไม่กี่คน เธอรู้ไหมว่าเพราะอะไร?”
หลงซือฉีครุ่นคิด กล่าว: “อาจเป็นเพราะสติปัญญาของศิษย์รุ่นหลานอย่างพวกเราด้อยเกินไป ขาดคุณสมบัติที่จะกลายเป็นยอดฝีมือแดนมืด......”
“ใช่ที่ไหนล่ะ!” หงฉางชิงทำเสียงฮึดฮัดอย่างเย็นชา กล่าว: “เมื่อก่อนอาจารย์ก็คิดเหมือนเธอนั่นแหละ แต่หลังจากอาจารย์โชคดีมีโอกาสรู้จักกับอาจารย์เย่ถึงได้รู้ว่า 《จิตกลียุคเต๋าไท่เจิน》ที่สืบทอดกันมานับพันปีของเต๋าไท่เจินของพวกเรา ดูเหมือนว่าจะสมบูรณ์ แต่ความจริงแล้วเป็นเพียงหนึ่งในยี่สิบเจ็ดของ《จิตกลียุคเต๋าไท่เจิน》ทั้งหมด! พูดอีกนัยหนึ่ง ที่พวกเรามีอยู่ในมือนั้นเป็นเพียงเนื้อหาระดับอนุบาล K1 ในเส้นทางแห่งวิถีบู๊เท่านั้น! เธอหวังว่าจะอาศัยเนื้อหาพวกนี้ สามารถฝึกฝนได้ถึงระดับไหน?!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...