ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5449
หงฉางชิงมองดูหลงซือฉี กล่าวอย่างเคร่งขรึม: “ซือฉี เธอใช้คุณธรรมมัดตัวฉันไม่ได้ผลหรอก ต่อให้ฉันได้เนื้อหาส่วนที่เหลือของ《จิตกลียุคเต๋าไท่เจิน》มาจริง ๆ หากไม่ได้รับการอนุมัติจากอาจารย์เย่แล้วแพร่งพรายเนื้อหาพวกนี้ออกไป เธอคิดว่าอาจารย์เย่จะปล่อยฉันไปเหรอ? อีกอย่าง ต่อให้พวกเธอได้รับเนื้อหาส่วนที่เหลือของ《จิตกลียุคเต๋าไท่เจิน》ไปแล้วยังไงล่ะ? เธอคิดว่าอาจารย์เย่จะปล่อยพวกเธอไปไหม?”
พูดจบ หงฉางชิงก็เอ่ยถามขึ้นมา: “เธอให้ฉันแอบส่งเนื้อหาส่วนที่เหลือของ《จิตกลียุคเต๋าไท่เจิน》กลับเต๋าไท่เจิน ก็ไม่เท่ากับเป็นการขโมยหรอกเหรอ?”
จนกระทั่งตอนนี้หลงซือฉีถึงพลันเข้าใจขึ้นมา กล่าวด้วยความละอายใจ: “อาจารย์คะ......ฉัน......ฉันเองก็อยากให้เต๋าไท่เจินมีโอกาสเจริญรุ่งเรืองเหมือนกันนี่นา......”
หงฉางชิงพยักหน้าเข้าอกเข้าใจ กล่าวอย่างจริงจัง: “ซือฉี เธอเฉลียวฉลาด เต๋าไท่เจินมีเธอเป็นผู้นำหลังจากนี้ ต้องมีโอกาสเจริญรุ่งเรืองแน่ นับจากนี้ไปเต๋าไท่เจินต้องอาศัยเธอแล้วนะ!”
หลงซือฉีตกอยู่ในความเงียบทันที ผ่านไปครู่หนึ่ง จู่ ๆ เธอก็เงยหน้าขึ้นมา เอ่ยถามหงฉางชิง: “อาจารย์ ศิษย์อยู่ที่จินหลิงด้วยคนได้ไหมคะ?”
หงฉางชิงถามด้วยความตะลึงงันอย่างสุดขีด: “เธอก็จะอยู่ที่จินหลิง? แล้วเต๋าไท่เจินจะทำยังไง......อาจารย์ฝึกฝนเธอเป็นผู้สืบทอดตำแหน่งเจ้าสำนักแค่คนเดียวนะ!”
หลงซือฉีกล่าวโดยเร็ว: “อาจารย์คะ ศิษย์หมายความว่า ไม่ใช่แค่ศิษย์คนเดียวที่จะอยู่ที่จินหลิง แต่เป็นทั้งสำนักเต๋าไท่เจิน ล้วนย้ายมาอยู่ที่จินหลิง!”
หลงซือฉีกล่าว: “เรื่องพวกนี้ไม่ใช่ปัญหา ศิษย์สามารถให้คุณพ่อซื้อโรงแรมสักแห่งในจินหลิง ให้ทุกคนได้ปักหลักเป็นการชั่วคราวก่อน จากนั้นค่อยสถานที่ที่เหมาะสมในจินหลิงเพื่อให้เป็นที่ตั้งสำนักแห่งใหม่ของเต๋าไท่เจิน”
หงฉางชิงถามเธอ: “เธอเคยคิดไหมว่า เธอพาทุกคนเอิกเกริกมาจินหลิง ถ้าอาจารย์เย่ปฏิเสธจะทำยังไง?”
หลงซือฉีส่ายศีรษะ: “ศิษย์ไม่รู้ เดินไปดูไปก็แล้วกัน......”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...