ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 545
บทที่545
ตอนนี้ อู๋ซินคิดอยากจะตาย
ไม่อาจคาดฝันเลย ว่าสร้อยข้อมือเก่าๆบนข้อมือซ่งหวั่นถิงนั้น จะเป็นของที่ระลึกที่แม่เธอเป็นคนทิ้งให้……
และเขาเอง กลับบอกว่าของที่ระลึกที่แม่ทิ้งให้เธอเป็นขยะ……
เป็นการก่อเรื่องใหญ่ที่ไม่ระวังจริงๆ
ซ่งหวั่นถิงก็ไม่ค่อยชอบตัวเองอยู่แล้ว เดิมทีเขาคิดว่าจะใช้สร้อยข้อมือนี้เพิ่มคะแนนให้ตัวเองมากขึ้น
ไม่นึกเลยว่า กลับทำเรื่องที่ฉลาดให้กลายเป็นโง่ได้ ลดคะแนนสุดๆ…...
ทีนี้คะแนนของตนในใจซ่งหวั่นถิง คงจะลดไปจนติดลบแล้ว……
อู๋ตงไห่ที่อยู่ไม่ไกล เห็นแผ่นหลังที่ยืนบื้อของลูกชาย แอบสงสัยเล็กน้อย
เมื่อกี้ไปให้ของขวัญซ่งหวั่นถิงไม่ใช่เหรอ?
ของขวัญที่มีค่าขนาดนี้ ซ่งหวั่นถิงต้องดีใจมากนี่นา
แต่ว่า ทำไมซ่งหวั่นถิงถึงขับรถออกไปเลยล่ะ?
เขามีคำถามมากมาย เดินตรงเข้าไปเลย ตบบ่าของอู๋ซิน แล้วถามว่า:"คุยกับหวั่นถิงเป็นไงบ้าง?"
พูดอยู่ ก็เห็นในมือของอู๋ซินยังถือสร้อยข้อมือไว้ ถามอย่างสงสัยว่า:"หวั่นถิงไม่รับของขวัญนี้เหรอ?"
อู๋ซินพูดด้วยสีหน้าเศร้า:"พ่อ สร้อยข้อมือเก่าๆที่ซ่งหวี่นถิงใส่อยู่นั้น มันเป็นของที่ระลึกที่แม่ของเธอเป็นคนให้…...ผมไม่รู้ แถมยังบอกว่าสร้อยข้อมือนั้นเป็นขยะ ไม่เหมาะกับเธอ……"
"เชี่ย……"
"ครับ"
…...
ในขณะนี้ ซ่งหวั่นถิงกำลังขับรถไปที่บ้านของเย่เฉิน
งานเลี้ยงวันเกิดของคุณปู่ เธอควรจะช่วยที่บ้าน แต่เธอคิดถึงเย่เฉินจริงๆ ดังนั้นเธอจึงคิดที่จะไปรับเขาด้วยตัวเอง แบบนี้ เธอและเขาจะได้อยู่ด้วยกันระหว่างทางสักพัก
หากเย่เฉินมาถึงตระกูลซ่ง เมื่อมีแขกอยู่รอบๆ ก็จะไม่มีโอกาสคุยกับเขาเป็นการส่วนตัว
คุณท่านซ่งได้ยินว่าเธอจะมารับเย่เฉิน ก็ตกลงตามธรรมชาติโดยไม่ลังเล แม้ว่าเย่เฉินจะแต่งงานแล้ว แต่คุณท่านซ่งยังคงมองว่าเย่เฉินเป็นลูกเขยในอนาคตของตระกูลซ่ง
ระหว่างทาง ซ่งหวั่นถิงหยิบมือถือออกมา พร้อมโทรหาเย่เฉิน
เนื่องจากวันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ คนในครอบครัวจึงตื่นสาย ดังนั้นเย่เฉินจึงเตรียมอาหารเช้าก่อนสิบโมง และวางไว้บนโต๊ะ
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...