ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5462

“วิถีบู๊？”

นานาโกะถามอย่างประหลาดใจ“ที่เย่เฉินซังพูด คือวิถีบู๊หัวเซี่ยเหรอ？”

“ใช่”เย่เฉินพยักหน้า“วิถีบู๊หัวเซี่ยที่ใช้ชี่แท้เปิดแปดเส้มลมปราณพิเศษ”

นานาโกะผงะ “ฉันทำได้เหรอ？”

พูดจบ เสียงของเธอก็เศร้าสร้อย“เย่เฉินซัง ฉันไม่ใช่คนหัวเซี่ย……”

เย่เฉินโบกมือ มองนานาโกะและพูดอย่างจริงจัง“วิถีบู๊หัวเซี่ยได้หยั่งรากแตกหน่อไปทั่วโลก สำนักมากมายในต่างประเทศ ยังมีการรับลูกศิษย์หลายเชื้อชาติ สำนักว่านหลงเองก็มีสมาชิกต่างชาติมากมาย ดังนั้นคุณไม่มีอะไรให้ต้องเป็นกังวล หากคุณสนใจ ผมสามารถจะจัดการให้คุณเข้าร่วมได้”

นานาโกะรีบถาม“เป็นการฝึกแบบไหน? เย่เฉินซังเป็นคนฝึกเองเหรอ? ”

เย่เฉินส่ายหน้าและยิ้ม“ผมไม่ได้มีความสามารถขนาดนั้น ครั้งนี้มีอดีตหัวหน้าสำนักของสำนักวิถีบู๊คนหนึ่งจากอเมริกาเหนือเป็นผู้ทำการฝึกอบรมให้ เพราะเป็นการสอนวิชาบู๊ตั้งแต่พื้นฐานแรกเริ่ม ดังนั้นสำหรับผู้ที่ไม่เคยร่ำเรียนในด้านนี้มาก่อนนั้นก็จึงเป็นประโยชน์อย่างมาก ”

นานาโกะพูดอย่างไม่มั่นใจเล็กน้อย“เย่เฉินซัง ที่ฉันฝึกมาตลอดเป็นวิถีบู๊แบบญี่ปุ่นกับการต่อสู้แบบฟรีสไตล์ จากที่คุณมาโมโตะได้พูดเอาไว้ วิถีบู๊ญี่ปุ่นนั้นเป็นกังฟูภายนอก วิถีบู๊หัวเซี่ยเป็นกังฟูภายใน กังฟูภายในนั้นแข็งแกร่งกว่ากังฟูภายนอกเพราะมันสามารถฝึกตนเองจากทั้งภายในและภายนอกได้ และเมื่อฝึกการไหลเวียนชี่แท้ และเปิดเส้มลมปราณได้ ก็จะสามารถสร้างพลังแข็งแกร่งที่มีในร่างกายได้ ฉันไม่เคยได้สัมผัสกังฟูภายในมาก่อน ถึงตอนนั้นคงยากที่จะเรียนรู้ได้หรือเปล่า ？”

เย่เฉินขบคิดอยู่ครู่หนึ่ง“ก็น่าจะสักครึ่งปีได้ แต่หากคุณมีธุระอะไร ก็สามารถออกจากสถานที่นั้นได้ทุกเมื่อ หากการฝึกล่าช้าหรือถดถอยไปก็ไม่ต้องเป็นกังวล รอคุณมีเวลาก็กลับมาเรียนเพิ่มเติมได้ ”

เมื่อนานาโกะได้ยินว่าต้องใช้เวลาอย่างน้อยครึ่งปี ก็ยิ่งจะดีใจอย่างมาก พูดอย่างลิงโลดว่า“แบบนี้ก็เยี่ยมไปเลย！ในตระกูลตอนนี้ก็ไม่มีอะไรสำคัญเป็นพิเศษ ทุกอย่างมีผู้จัดการมืออาชีพและทีมผู้บริหารคอยดูแลจัดการอยู่ และยังมีทีมของบุคคลที่สามคอยติดตามและตรวจสอบอยู่ เรื่องวางแผนและจัดการบริหาร ฝ่ายการเงินการบัญชีก็จะมีการรายงานให้ทราบในทุกสัปดาห์ ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็สามารถจะควบคุมสถานการณ์ได้ ดังนั้นเวลาส่วนใหญ่ฉันก็จึงไม่จำเป็นต้องไปจัดการทุกอย่างด้วยตัวเอง สามารถจะอยู่เมืองจินหลิงได้ยาวๆเลย ！”

พูดจบ นานาโกะก็พูดต่อ“อันที่จริงโอโต้ซังเองก็ไม่อยากจะกลับไปที่นั่นสักเท่าไร ที่ในประเทศญี่ปุ่นนั้นเขาเป็นที่รู้จักอยู่ไม่น้อย พอกลับไปแล้วก็จะต้องเก็บเนื้อเก็บตัวให้สงบเสงี่ยมอย่างที่สุด เพื่อไม่ให้ใครสังเกตเห็นว่าขาของเขานั้นกลับคืนเป็นปรกติ แต่หากอยู่ที่นี่เขาก็ไม่ต้องมาเป็นกังวลอะไร เวลาออกจากบ้านก็แค่แต่งตัวอำพรางนิดหน่อย สวมใส่หมวกแก๊ป ก็จะไม่มีใครจำเขาได้ คนทั้งคนก็ผ่อนคลายอย่างที่สุด ”

“แบบนั้นก็ดี”เย่เฉินพยักหน้าให้อย่างพึงพอใจ และพูดว่า“คุณก็บอกเรื่องนี้กับคุณอิโตะด้วย รอการฝึกนี้เริ่มต้นขึ้น คุณคงต้องใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในโรงแรมน้ำพุร้อนในแถบชานเมืองนั้น หากต้องเดินทางไปกลับทุกวันคงไม่ดีเท่าไร แต่สามสี่วันทีกลับมาสักครั้งก็ไม่มีปัญหา ถึงเวลาที่โรงแรมน้ำพุร้อนนั้นคุณเองก็ไม่ต้องกลัวว่าจะเบื่อ ครั้งนี้เอ้าเสวี่ยนก็ไปฝึกกับคุณด้วยเหมือนกัน พวกคุณสองคนจะได้ดูแลกันและกันได้”