นานาโกะเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ“เอ้าเสวี่ยนก็ไปเหรอ?แบบนี้ก็เยี่ยมไปเลย ฉันยังกลัวว่าจะไม่รู้จักใครที่นั่น ไม่มีใครให้พูดคุยด้วย หากมีเธออยู่ก็จะได้มีเพื่อนด้วย !”
พูดจบ นานาโกะก็ยื่นถ้วยชาไปให้ที่มือเย่เฉิน พูดด้วยรอยยิ้ม“เย่เฉินซังเชิญดื่มชาก่อน!”
เย่เฉินรับถ้วยชามา แล้วยกขึ้นจิบไปคำหนึ่ง ยังไม่ทันได้วางถ้วยน้ำชาลง ก็มีหมายเลขที่ไม่รู้จักสายหนึ่งโทรเข้ามา
เขาวางถ้วยชาลงบนโต๊ะน้ำชา และกดรับสาย เสียงของว่านพั่วจวินก็ดังขึ้นมา“คุณเย่ ผมมาถึงที่เมืองจินหลิงแล้ว!”
คิ้วเย่เฉินเลิกขึ้น และถามเขา“พั่วจวิน นายมาถึงเมื่อไร?”
“เพิ่งมาถึงได้ไม่นานครับ”ว่านพั่วจวินตอบอย่างสุภาพ“ผมแอบลงจากเรือสินค้าในตอนที่แล่นผ่านคลองสุเอซ เปลี่ยนมาแล้วสามตัวตนจนมาถึง หลังจากที่ลงจากเครื่องก็เช่ารถคันหนึ่ง และกำลังอยู่บนเส้นทางเข้าเมือง”
เย่เฉินถามเขา“คนอื่นที่เหลือล่ะ?”
ว่านพั่วจวินตอบ“เรียนคุณเย่ ตามคำแนะนำของคุณ นอกจากผมแล้ว คนอื่นๆที่เข้าร่วมแผนคว่ำรังนี้ ในอีกสามถึงหกเดือนข้างหน้าจะไม่ขึ้นฝั่งอย่างแน่นอน พวกเขาจะคอยตามเรือสินค้าในทะเล รอทุกอย่างเรียบร้อยก็ถึงจะกลับไปที่ซีเรียครับ”
พูดจบ ว่านพั่วจวินก็พูดต่อ“เอ่อคุณเย่ครับ ไม่กี่วันก่อนที่อยู่ทะเล ผมได้รับข่าวหนึ่งมา อยากจะรายงานต่อหน้าคุณครับ ”
“ได้!”เย่เฉินพูดด้วยรอยยิ้มที่พึงพอใจ“นายไปหาเฉินจื๋อข่ายที่โรงแรมป๋ายจินฮ่านกงก่อน อีกเดี๋ยวฉันจะตามไป ”
ว่านพั่วจวินรีบพูดในทันที“ได้ครับคุณเย่ ผมจะไปรอที่โรงแรมป๋ายจินฮ่านกง !”
เย่เฉินวางสายไป อิโตะ นานาโกะเอ่ยถามเขาอย่างนึกเสียดาย “เย่เฉินซังจะไปแล้วเหรอ?”
เย่เฉินพูดชื่นชม“ทำได้ดีมาก!กลับไปแล้วบอกกับทหารทุกคนของสำนักว่านหลงที่เข้าร่วมแผนคว่ำรังนี้ ฉันยกความดีความชอบนี้ให้!รอพวกเขากลับไปที่ซีเรียแล้ว ฉันจะให้รางวัลอย่างงามแน่นอน!”
ว่านพั่วจวินรีบกล่าว“คุณเย่ แผนคว่ำรังนี้เพราะคุณมองการณ์ไกลและสามารถทำนายเหตุการณ์ล่วงหน้าได้ก็ถึงได้มีการวางแผนที่สมบูรณ์แบบนี้ ไม่อย่างนั้นแล้ว อาศัยแค่ผมกับเหล่าทหาร คงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของคนคนนั้นแน่……”
เย่เฉินโบกมือ และพูดอย่างจริงจัง“ไม่ว่าแผนการจะดีแค่ไหน ก็ต้องมีทีมที่แข็งแกร่งในการจัดการ ไม่อย่างนั้นก็คงเป็นเพียงแค่การวางแผนการรบบนกระดาษเท่านั้น”
พูดจบ เย่เฉินก็ถามว่า“เอ่อนี่ เมื่อกี้ในสายนายบอกว่า มีเรื่องที่อยากจะคุยต่อหน้า มันเรื่องอะไรกัน?”
ท่าทีของว่านพั่วจวินแน่นิ่งไป แล้วพูดเสียงต่ำ“คุณเย่ ในช่วงไม่กี่วันนี้ ผู้บริหารเกือบทั้งหมดของแบล็ควอเตอร์ในตะวันออกกลางได้หายตัวไป หลายคนได้รับการยืนยันว่าถูกสังหาร ตลาดมืดที่ขายอาวุธรอบๆทะเลแคสเปียน ในหลายวันนี้ก็มีพ่อค้าอาวุธถูกฆ่าตาย พ่อค้าอาวุธที่ขายAK-630ระบบป้องกันระยะประชิดฟาลังซ์ให้เรา ก็ได้หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยเช่นกัน……”
เย่เฉินคิ้วขมวด พูดเสียงเย็นเยือก“ดูท่า องค์กรพั่วชิงคงลงมือทำการตรวจสอบเรื่องนี้แล้ว!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...