เหล่าจางรู้สึกงงงวย“นี่……นี่มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน……ทหารหน่วยกล้าตายกับทหารม้ากล้า แม้จะเจ็บแค้นองค์กรพั่วชิงเป็นอย่างมาก แต่พวกเขาก็ไม่มีทางที่จะทรยศองค์กรพั่วชิงได้ พิษในร่างกายของพวกเขาไม่ได้รับการกำจัด หากทรยศผู้มีพระคุณ พวกเขา และครอบครัวของพวกเขา ก็จะต้องตายในเวลาสั้นๆอย่างแน่นอน!การตายที่หลบเลี่ยงไม่ได้นี้ พวกเขาจะทำมันได้ยังไง?”
จู่ๆหลินหว่านเอ๋อร์ก็มีท่าทีตื่นเต้นขึ้นมา พูดโพล่งว่า“ลุงพูดถูก!ไม่มียาแก้พิษ จึงเป็นกุญแจสำคัญที่ทุกคนไม่กล้าที่จะทรยศองค์กรพั่วชิง……เว้นเสียแต่……”
พูดจบ หลินหว่านเอ๋อร์ก็พูดอย่างจริงจัง“เว้นเสียแต่มีคนถอนพิษขององค์กรพั่วชิงได้ !”
พูดมาถึงตรงนี้ หลินหว่านเอ๋อร์ก็พูดอย่างลิงโลดว่า“ในวันนั้นเย่เฉินได้พูดกับทหารม้ากล้าที่มาจับตัวฉัน บอกว่าเขามีวิธีที่จะกำจัดพิษที่อยู่ในร่างกายของพวกเขาได้!ดูเหมือนว่า เขาไม่ได้พูดโกหก!”
“นี่มัน……”เหล่าจางถามอย่างไม่เข้าใจ“คุณหนู……พิษขององค์กรพั่วชิง สืบทอดมานานนับร้อยปีก็ไม่มีใครสามารถจะกำจัดได้เลย……เย่เฉินคนนั้น เก่งกาจถึงเพียงนี้เชียวเหรอ?”
อารมณ์ของหลินหว่านเอ๋อร์ได้สงบนิ่งลงแล้ว พูดด้วยใบหน้าที่มีรอยยิ้มว่า“ไม่ว่าเรื่องราวจะยากเย็นแค่ไหน ก็จะมีช่วงเวลาที่ต้องเปลี่ยนถ่ายเสมอ เหมือนคนเราที่กว่าหลายหมื่นปีก็ไม่สามารถจะบินขึ้นฟ้าได้ จนเมื่อมีเครื่องบินถือกำเนิดขึ้นมา ทุกอย่างก็เป็นไปตามกฎเกณฑ์ โรคฝีดาษทำลายล้างมนุษยชาติมานับพันปี คนโบราณต่างคิดว่ามันไม่มีทางที่จะรักษาได้ แต่นับตั้งแต่ที่วัคซีนนั้นถูกคิดค้นขึ้นมา ไวรัสแบบนี้ก็ถูกมนุษย์เราถอดรหัสได้สำเร็จ และยังทำลายมันจนสูญพันธุ์ไปเลยไม่ใช่เหรอ?”
พูดมาถึงตรงนี้ หลินหว่านเอ๋อร์กล่าวด้วยรอยยิ้ม“ลองคิดในอีกมุมหนึ่ง พิษขององค์กรพั่วชิงนั้นกว่าสี่ร้อยปีในอดีตกาลไม่มีใครสามารถจะกำจัดมันได้ แต่สี่ร้อยปีผ่านไป ก็ถึงเวลาที่มันควรต้องถูกถอดรหัสแล้ว!”
หลินหว่านเอ๋อร์หยุดลงชั่วครู่ แล้วพูดต่อ“ที่สำคัญกว่านั้นก็คือ เย่เฉินไม่เพียงสามารถกำจัดพิษนั้นได้ แต่ยังช่วยคนนับพันคนถอนพิษได้ด้วย!สิ่งนี้ต้องทำให้ผู้มีพระคุณร้อนรนกระวนกระวายจนนอนไม่หลับอย่างแน่นอน!”
เหล่าจางเองก็เห็นด้วย อดไม่ได้ที่จะถามอย่างตื่นเต้นว่า“คุณหนู คุณเย่คนนี้มีความสามารถอย่างน่ามหัศจรรย์ หากสามารถจะร่วมงานกับเขาได้ ขุดฐานที่มั่นของทหารหน่วยกล้าตายทั้งหมดขององค์กรพั่วชิงออกมา แล้วปลุกระดมให้เกิดการกบฏขึ้นในทุกที่ องค์กรพั่วชิงก็ถึงกาลสิ้นสุดลง!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...