และเหล่าทหารของสำนักว่านหลงก็ทยอยกันมาถึง ตระกูลเหอภายใต้การนำของซูรั่วหลี ก็เดินทางมารายงานตัวกันที่โรงแรมน้ำพุร้อนช็องเซลี
อิโตะ นานาโกะกับฉินเอ้าเสวี่ยน ก็มาถึงในวันเดียวกัน และถูกจัดให้อยู่ในกลุ่มเดียวกันกับซูรั่วหลี
นอกจากนี้ เพราะคนทั้งสามมารายงานตัวในเวลาที่ไล่เลี่ยกัน ดังนั้นห้องพักของทั้งสามคนก็จึงอยู่ติดกันด้วย
หงห้าเองเพื่อความสะดวก ดังนั้นก็จึงได้จัดเตรียมห้องของตัวเองกับเฉินจื๋อข่ายให้อยู่ติดกันอยู่ก่อนล่วงหน้าแล้ว
และที่อยากจะอยู่ห้องข้างๆกันนั้น เพราะพวกเขาสองคนต่างก็รู้กันดี ส่วนหนึ่งเพราะทั้งสองคนนั้นมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน และคุ้นเคยกัน อีกส่วนหนึ่ง นั้นก็เพราะในการอบรมนี้ทั้งสองคนน่าจะเป็นมือใหม่ที่ไม่มีพื้นฐานของวิถีบู๊อะไรเลย ดังนั้นหากทั้งสองคนพักอยู่ใกล้ๆกัน ก็จะมีเวลาได้พูดคุยกัน และช่วยเหลือซึ่งกันและกันได้
ใช้คำพูดของหงห้า ไม่ว่าจะห้องเรียนไหนคนที่อยู่บ๊วยสุดกับรองบ๊วยนั้น ย่อมจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน
นี่คือความจริงที่ไม่มีการเปลี่ยนแปลงมาแต่ไหนแต่ไร
ในส่วนของเขากับเฉินจื๋อข่ายนั้น ก็เป็นเช่นเดียวกันนี้
เมื่อผู้เข้าเรียนมากันครบ เย่เฉินก็จึงตั้งใจให้พวกเขาพักผ่อนวันหนึ่งก่อนเพื่อให้คุ้นเคยกับสภาพแวดล้อม จากนั้นก็ค่อยเริ่มเรียนอย่างเป็นทางการ
และในตอนที่เหล่าผู้เรียนต่างทำความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมนี้ เย่เฉินเองก็ได้สั่งซื้อชุดอุปกรณ์เครื่องบรรจุของเหลวอย่างง่ายจากอินเทอร์เน็ต แล้วนำอุปกรณ์นี้ลากไปไว้ที่ช็องเซลีเซียนสปาคฤหาสน์กลางเขา
เขาในตอนนี้ เป็นเหมือนพ่อค้าขายยาปลอม ที่กำลังใช้อุปกรณ์นี้เติมของเหลวบางอย่างอย่างต่อเนื่องโดยที่ไม่มีแม้แต่เครื่องหมายการค้าและตราสัญลักษณ์ใดๆ หรือแม้แต่วันเดือนปีที่ผลิตเลยด้วยซ้ำ
ยานั้นมีหลายประเภท ในนั้นมีแบบกินกับแบบฉีดเสียส่วนใหญ่ และในส่วนยาที่มีไว้กินนั้น ก็เป็นยาน้ำที่แทบจะไม่เคยได้พบเห็นที่ไหนมาก่อน
ทว่า การบรรจุยาน้ำของเย่เฉินในครั้งนี้ ตั้งใจจะใช้ยาช่วยหัวใจเมื่อครั้งล่าสุดที่ได้กลั่นให้มีความเข้มข้นที่มากขึ้น ผสมลงไปในน้ำทั้งหมด จากนั้นก็บรรจุให้เป็นยาน้ำที่มีปริมาณสิบมิลลิลิตร
แต่ว่า เตายาของหงฉางชิง ได้ช่วยเย่เฉินอย่างมาก
เตายาไม่เพียงเพิ่มประสิทธิภาพของยาได้ แต่ยังได้ยกระดับคุณภาพของยาด้วย ประสิทธิภาพในการกลั่นที่แท้จริงก็เพิ่มขึ้นอีกอย่างน้อยห้าเท่า
เมื่อเป็นเช่นนี้ ก็สามารถจะลดทอนพลังในร่างกายและปราณทิพย์ของเย่เฉินลงได้เป็นอย่างมาก
หลังจากที่ยาน้ำนี้ได้บรรจุลงเรียบร้อย เย่เฉินก็เก็บพักยาน้ำนี้ไว้ที่คฤหาสน์กลางเขาก่อน ส่วนตัวเองก็ตั้งใจจะขับรถกลับเข้าเมือง
ไม่คิดว่าในขณะที่กำลังจะจากไปนั้น ก็ได้รับสายจากหงฉางชิง ที่ปลายสาย หงฉางชิงพูดอย่างเคารพ“อาจารย์เย่……ผมมีเรื่องจะรายงาน ขอรบกวนเวลาสักครู่จะได้ไหม?”
เย่เฉินพูดอย่างเป็นกันเอง“อาจารย์หงมีอะไรเชิญพูดมาได้เลย”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...