ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5473
หงฉางชิงกล่าว“เรียนอาจารย์เย่……ศิษย์เอกของผมหลงซือฉี ได้พาเต๋าไท่เจินราวๆกว่าสองร้อยคนมาถึงที่เมืองจินหลิงแล้วครับ……”
“อ้อเหรอ？”เย่เฉินหัวเราะ และถาม“มาถึงกันเมื่อไหร่？”
หงฉางชิงรีบตอบกลับไป “เรียนอาจารย์เย่ ซือฉีเพิ่งโทรมาหาผม พวกเขาก็เพิ่งจะมาถึงที่โรงแรม ทันทีที่ถึงสิ่งแรกที่ทำ ก็คือโทรมาหาผม อยากให้ผมช่วยนัดหมายคุณให้เธอหน่อย ”
เมื่อเย่เฉินเห็นว่ายังเช้าอยู่ ก็พูดขึ้นอย่างเรียบนิ่ง“ให้เธอมาหาผมที่ช็องเซลี จากนั้นคุณก็พาเธอมาพบผมที่คฤหาสน์กลางเขาแล้วกัน บอกเธอ ว่าให้เธอมาคนเดียว สมาชิกคนอื่นๆของเต๋าไท่เจิน ผมไม่เจอ ”
หงฉางชิงรีบตอบกลับ“ได้ครับอาจารย์เย่ ผมจะบอกเธอเดี๋ยวนี้！”
……
ประมาณสี่สิบนาทีผ่านไป
หลงซือฉีที่เพิ่งจะเดินทางตะลอนมาถึง ก็ขับรถมาที่โรงแรมน้ำพุร้อนช็องเซลี
ก่อนที่จะมาเมืองจินหลิงในครั้งนี้ หลงซือฉีก็ได้ให้พ่อเตรียมทุกอย่างจนพร้อมเสร็จสรรพ
เดิมที พ่อของหลงซือฉีไม่อยากให้เธอต้องโยกย้ายเต๋าไท่เจินทั้งหมดมาที่เมืองจินหลิง
แต่ก็ต้านไม่ไหวกับการตัดสินใจที่แน่วแน่ และใจแข็งของหลงซือฉีในครั้งนี้ บังคับให้คนเป็นพ่อยอมรับกับการตัดสินใจของเธอ และให้ทำหน้าที่เป็นพี่เลี้ยงคอยดูแลช่วยเหลือเธอกับเต๋าไท่เจินทั้งหมด
อันที่จริง ความหมายที่แฝงอยู่ของหงฉางชิงคือ หลงซือฉีที่เพิ่งจะมารับตำแหน่งหัวหน้าสำนัก ในช่วงเวลาสั้นๆ อาจไม่สามารถจะทำให้ทุกคนในเต๋าไท่เจินยอมรับกับสถานะการเป็นหัวหน้าสำนักของเธอได้ เรื่องความเชื่อมั่นนั้นก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึง ว่าจะเชื่อฟังในคำพูดของเธอได้
หลงซือฉีเองก็ไม่ใช่คนโง่ เธอพูดออกไปตรงๆ “อาจารย์ ฉันกลับไปก็ไม่ได้บอกอะไรพวกเขา ว่าอาจารย์นั้นได้ยกตำแหน่งหัวหน้าสำนักให้ฉันแล้ว”
หงฉางชิงถามด้วยความประหลาดใจ“ห๊า？เราไม่ได้พูดเหรอ？
หลงซือฉีเบะปาก“ทำไมฉันต้องพูดด้วย……ถ้าฉันพูดไป ยังจะเรียกพวกเขาได้อีกเหรอ？”
“โอ้พระเจ้า……”หงฉางชิงพูดโพล่งออกมา“เราคงไม่ได้บอกพวกเขาไปว่า โยกย้ายเต๋าไท่เจินมาที่เมืองจินหลิงนี้ เป็นความคิดของฉันหรอกใช่ไหม？”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...