ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5474
หลงซือฉีพยักหน้า“ถูกต้อง！ฉันพูดแบบนี้เลย มีแค่อาจารย์เท่านั้นที่มีพลังและแรงดึงดูดแบบนี้ได้ ไม่อย่างนั้น พวกเขาจะเชื่อฟัง และรีบเก็บข้าวของตามมากันแบบนี้ได้ยังไง ？”
“ฉัน……”หงฉางชิงอยากจะร้องไห้“ซือฉีเอ๊ยซือฉี เจ้านี่มันช่างร้ายจริงๆเลย！เราใช้ชื่อของฉันไปหลอกพวกเขามา แต่ฉันไม่ได้เป็นหัวหน้าสำนักของเต๋าไท่เจินแล้ว นี่เราตั้งใจจะอธิบายกับพวกเขายังไง ？”
หลงซือฉีพูดอย่างจริงจัง“อาจารย์ ทำไมฉันต้องอธิบายกับพวกเขาด้วย? จะอธิบายก็ต้องเป็นอาจารย์ที่เป็นคนไปอธิบายสิ”
“ฉันงั้นเหรอ？！”หงฉางชิงร้อนรนขึ้นมา พูดโพล่งว่า“ฉันยังต้องไปอธิบายบ้าบออะไรอีก ฉันไม่ได้เป็นหัวหน้าสำนักของเต๋าไท่เจินอีกต่อไปแล้ว”
หลงซือฉีถาม“อาจารย์ ท่านไม่ใช่หัวหน้าสำนัก แล้วใครล่ะที่เป็น? ”
พูดจบ เธอไม่รอให้หงฉางชิงได้พูดอะไร พูดอย่างตรงไปตรงมาและเด็ดขาดว่า“ฉันไม่สนใจว่าใครจะเป็นหัวหน้าสำนัก แต่ที่แน่ๆไม่ใช่ฉัน”
หงฉางชิงถลึงตามองด้วยความโกรธและพูดว่า“เจ้าจะไม่ใช่ได้ยังไง！ข้าได้ยกตำแหน่งหัวหน้าสำนักให้เจ้าไปแล้ว ตราสัญลักษณ์ของหัวหน้าสำนักกับ《จิตกลียุคเต๋าไท่เจิน》ทั้งหมดข้าก็ได้ให้เจ้าไปแล้ว เจ้าคือหัวหน้าสำนักคนที่สี่สิบของเต๋าไท่เจิน！จนป่านนี้แล้ว เจ้าคงไม่คิดจะกลับคำหรอกนะซือฉี ！”
หลงซือฉีพูดด้วยสีหน้าจริงจังว่า“อาจารย์ หากท่านเอาเตายาของบรรพบุรุษที่สืบทอดกันมาของเต๋าไท่เจินให้ฉันด้วย ฉันก็ต้องรับมันอยู่แล้ว แต่ประเด็นคือเตายานั้นท่านไม่ได้ให้ฉันด้วย การรับตำแหน่งหัวหน้าสำนักเต๋าไท่เจินนั้นจะต้องได้รับเตายาที่สืบทอดมาด้วย แต่พอมาถึงฉันก็ไม่มีเอาเสียดื้อๆ อาจารย์คงไม่ให้ฉันต้องรับผิดชอบในเรื่องนี้หรอกใช่ไหม？ฉันรับผิดชอบไม่ไหวหรอกนะ ！”
หงฉางชิงพูดด้วยความโกรธ“ซือฉี เจ้ามันเด็กที่ไม่มีศีลธรรม！ให้ร้ายข้าอย่างไม่ยุติธรรม！หากคุณเย่ว่าข้าเป็นข้าสองเจ้าบ่าวสองนาย แล้วข้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ？”
หลงซือฉีพูดอย่างไม่พอใจเล็กน้อย“อาจารย์ เป็นท่านที่จะยกตำแหน่งหัวหน้าสำนักให้ฉันเอง ยังจงใจไม่บอกเรื่องเตายากับฉันด้วย อยากให้ฉันเป็นคนโง่ที่โดนหลอก ฉันยังไม่พูดว่าถูกให้ร้ายอย่างไม่ยุติธรรมเลยนะ！”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...